29-09-13

Raf in De Zevende Dag (Vandaag)

Om 11:00 uur op Eén.

Mediawatcher van de week is cabaretier Raf Walschaerts van Kommil Foo. Hij maakt zijn eigen keuze uit het nieuwsaanbod van de afgelopen week.

Klik op de onderstaande afbeelding om het fragment te bekijken.

mediawatcher.jpg

7d.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-09-13

BV's over de Goestink van Chiroleiding

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-09-13

Kommil Foo @ Café Corsari (24/09/2013)

24 september 2013

In meer dan 25 jaar hebben dik 1,5 miljoen mensen 1 van hun theatershows gezien, dat zou bijna 100 keer het Sportpaleis zijn. Nu is Kommil Foo er terug met "Breken", en zijn de broers Walschaerts genomineerd voor de Poelifinario 2013.

Klik op de foto om het fragment te bekijken op de website van Café Corsari.

 

cc.jpg

 

13882_759395847419804_22083582_n.jpg

Cafe-corsari.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-09-13

Oproep liefdesverklaring CC Westrand, CC Stroombeek (Afgelopen)

Deze wedstrijd is reeds afgelopen.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-09-13

Raf in "Schrijver zkt. zanger"

Radio 1 vraagt dertien schrijvers uit Vlaanderen en Nederland om een songtekst te schrijven. Ze vormen een duo met evenveel bekende muzikanten.

Dit zijn de duo’s:

  • Peter Verhelst & Mauro - "Viel zo graag samen"
  • Herman Brusselmans & De Mens - "Angst"
  • Jeroen Olyslaegers & Stef Kamil Carlens - "Tijd voor een eigen lobby"
  • Bart Moeyaert & Tijs Delbeke (Sir Yes Sir) - "De waarheid krijgt een stoel"
  • P. F. Thomése & Henny Vrienten - "Tilburg, Texas"
  • Elvis Peeters & Styrofoam feat. Roosbeef - "Lied voor een hart"
  • Christophe Vekeman & Spinvis - "Het licht"
  • Saskia De Coster & Arno - "Vannacht"
  • Kristien Hemmerechts & Raf Walschaerts - "Uiteindelijk"
  • Connie Palmen & Marcel Vanthilt - (titel volgt)
  • Dimitri Verhulst & Daan - (titel volgt)
  • Joost Vandecasteele & STIJN - (titel volgt)
  • Herman Koch & Ozark Henry - (titel volgt)

De nieuwe duo's stellen hun liedjes voor in Joos, op Radio 1, de komende weken. Op 22 oktober vindt er een concert plaats in NT Gent en jij kan erbij zijn! Klik op de onderstaande afbeelding om je GRATIS tickets te bestellen:

szz.jpg

Bron: http://www.cobra.be/cm/cobra/muziek/130917-sa-schrijverzo...

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-09-13

Mich in Sing That Song (7 september 2013)

Free, Mich en Florejan winnen (klik op onderstaande foto om filmpje te zien)

sts.jpg

Mich: aan het strand van Oostende

sts1.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Schoten decor voor nieuwe tv-serie op Eén

Woensdag, 4 september 2013

SCHOTEN - Het centrum van Schoten was het decor voor opnames van de nieuwe televisiereeks Marsman. Die wordt in 2014 uitgezonden in acht afleveringen op Eén.

Productiehuis Sultan Sushi blikte vorige week onder meer in de Sint-Cordulastraat en de Paalstraat enkele scènes in met acteurs als Jürgen Delnaet (Aanrijding in Moscou), Robby Cleiren en voor de gelegenheid ook Mich Walschaerts van Kommil Foo. Mich zong en speelde in de Paalstraat op een orgeltje in het verlaten winkelportiek van fotozaak D‘Jee Pee. De muziek van de reeks werd geschreven door Sioen.

Een indrukwekkende filmploeg hielp de acteurs om alles technisch gesmeerd te laten verlopen. Om de opnames mogelijk te maken werden het verkeer en de passanten in de Paalstraat nu en dan tegengehouden door de politie en productieassistenten. Er gold ook een parkeerverbod in stukken van de Paalstraat.

 

Acteur David Cantens, die zelf een rol heeft in Marsman en deel uitmaakt van toneelgezelschap De Spelerij, woont sinds enkele jaren in Schoten.

Bron: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=dm...

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-08-13

Spaak (2005) begon als familieverhaal over grootnonkel-coureur

maandag 09 mei 2005

Auteur: Koen LAUWEREYNS


Het is weer helemaal Kommil Foo om zich voor de nieuwe show (de tiende) op één woord te fixeren en daar dan meteen de titel van te maken. Spaak, zoals in dat ragfijne maar staalharde voorwerp dat van de naaf naar de velg fietst. ,,Voor het eerst wilden we een echt autobiografische voorstelling maken'', bekent Raf, de oudste van de twee Walschaertsen. Dan zucht hij diep: ,,Maar kijk, uiteindelijk schiet daar geen fluit meer van over.'' 

 

Voor het eerst? Acht jaar geleden vertelden jullie in Bek! het verhaal van jullie opa die wou kunnen vliegen.

Raf Walschaerts : ,,Dat was jammer genoeg een fictief verhaal. Het familieverhaal waaraan we Spaak wilden ophangen is echt. Het ging over de broer van onze oma. Dat was in de jaren twintig een begenadigde wielrenner. Hij was 18 jaar toen hij op het punt stond om een belangrijke koers te winnen. Hij ontsnapte uit het peloton en reed helemaal alleen naar de finish. Helaas knalde hij honderd meter daarvoor tegen een verkeerd geparkeerde crèmekar. Hij was op slag dood.'' 

Een hommage lijk me hier gepast.

,,Dat dachten wij ook, maar uiteindelijk gaat het in geen kilometers meer over de koers. Toen we de liedjes begonnen te schrijven, bleek dat ze weer stuk voor stuk over de liefde gingen. Tijdens de try-outs kwam onze grootnonkel er steeds minder aan te pas. Gelukkig was de titel zo ruim gekozen dat die ook kon refereren aan relaties die op een of andere manier fout lopen.'' 

Proberen in Nederland

Vooraleer jullie vorige week in Amsterdam en vrijdag in Gent in première gingen, hebben jullie 50 keer uitgeprobeerd in Nederland. Waren jullie zo onzeker?

,,Wij zijn trage werkers. Niet zoals een stand-up comedian die op een tafel springt en daar in een paar vlotte zinnen de actualiteit over de kling jaagt. We hebben in de aanloop naar onze vroegere producties gemerkt dat het na dertig keer proberen pas echt begint te kloppen. Wat we de voorbije 15 jaar hebben gedaan, gaat steeds meer aanleunen bij het theater en staat, tegen de trend in, steeds verder af van een woordenstroom.'' 

Waarom gebeuren die try-outs allemaal in Nederland?

,,Omdat het publiek daar meer vertrouwd is met het fenomeen ,,uitproberen''. Als de mensen naar zo een try-out komen kijken, weten ze dat we nog volop tussen de spiekbriefjes zitten. In die eerste try-outs is het enige wat af is, de liedjes. En dan nog. Toch stellen we vast dat we er ook dan in slagen om de mensen een leuke avond te bezorgen. Een andere reden is van praktische aard. Voor onze voorstellingen hebben we een goed uitgerust theater nodig. In Vlaanderen bestaat er zo goed als niets tussen een cultureel centrum en een cafépodium. In Nederland daarentegen heb je een goed uitgebouwd circuit van kleine zaaltjes, waar we met ons decor terecht kunnen. Uiteindelijk hebben we ook dat decor aan de deur gezet. Als je maar een paar try-outs hebt, kan je je dat niet permitteren.'' 

Wrijven op het bolletje

Jullie zijn met andere woorden luxebeesten geworden.

,,Dat klopt, ja. Vroeger moesten we spelen of we hadden geen confituur op onze boterham. Door het succes van de voorbije jaren, hebben we wat spaarcenten om langer aan iets nieuws te sleutelen. Nu hebben we besloten om drie jaar na elkaar telkens zes maanden met Spaak te toeren.'' 

Speel je nu anders dan toen het nog om den brode moest?

,,Het is van op een oppervlakkig niveau bekeken gemakkelijker geworden. Vijftien jaar geleden moesten we in een jeugdclub zelf gaan vragen om de muziek stiller te zetten vooraleer we konden beginnen. We botsten toen ook vaak tegen een muur van scepticisme. Als we vandaag spelen, zit de zaal vol met mensen die goesting hebben.'' 

Het is minder een strijd geworden?

,,Vroeger droomden we ervan om in Amsterdam te kunnen spelen en in de AB in Brussel en nu doen we dat gewoon. Die strijd is gestreden en vervangen door genieten. Ik ben doodgelukkig dat we kunnen doen wat we willen, op de manier dat we dat willen. Dat gevoel is onbetaalbaar.'' 

,,Onze voorstellingen worden helderder met de jaren. We krijgen het steeds beter in de vingers om wat we vanbinnen voelen over te brengen. Maar er wacht ons nog iedere avond een strijd om het publiek. Als je denkt dat het goed gaat, is het slecht. In die zin blijft het altijd even moeilijk.'' 

Heb je nooit zin om de actualiteit meer in jullie voorstelling te laten binnendringen?

,,We maken een duidelijk onderscheid tussen wat we als Raf en Mich doen en wat we doen als Kommil Foo. Als mens engageren we ons heel duidelijk voor Groen!, voor Oxfam We vinden echter dat daar niet per se iets van moet te merken zijn in onze voorstellingen. Bij ons viert de liefde hoogtij. Dat wordt er van boven ingeblazen en we moeten niet proberen dat te veranderen.'' 

,,In Spaak zit er echter wel een lied over extreem-rechts. Volgens sommigen valt het zelfs een beetje uit de voorstelling, maar daar trekken we ons niets van aan. Ook daar kunnen we niet tussenuit. Het thema houdt ons bezig.'' 

Hoe ga je om met het succes van de jongste jaren?

,,We zitten constant tussen mensen die over ons bolletje wrijven. Het risico is erg groot dat je als simpele mens gaat denken dat heel de wereld je fantastisch vindt. Terwijl het hoogstens die mensen zijn die in de zaal zaten, die avond. Dan willen die eigenlijk alleen maar zeggen: wat kunnen jullie goed wat jullie daar op die scène gedaan hebben. Dat is niet hetzelfde als: wat zijn jullie goede mensen. We moeten ons blijven wapenen dat we die vergissing nooit begaan.'' 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-08-13

In de keuken: de spuitzak van Mich

spuitzak.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-08-13

Ella en Mil

Ella en Mil.

Sommige mensen werden nooit geboren, ze zijn ook nooit kind geweest, of jong. Ze blijven eeuwig en onveranderlijk hetzelfde: oud. Als ik nu, als volwassen man, wéét hoe belangrijk grootouders kunnen zijn in een kinderbestaan, hoe vertrouwd en veilig en altijd welkom en nooit slecht gezind en snoepen zoveel ge wilt want wij zijn te oud ventje om u op te voeden, nog een koekje? Het simpele feit dat ik dat nu weet en waardeer is zonder meer te danken aan Ella en Mil van naast de deur. Want mijn échte grootouders kwamen niet of nauwelijks in beeld: Moemoe en Vava uit Antwerpen waren allebei gestorven voor ik mijn 1e communie deed, en de Bonne en de Père uit de Walen zag ik 1 keer per jaar om de Bonne 3 kussen te geven voor haar verjaardag.

 

Nee, mijn 2 broers, mijn zus en ik, wij lazen op 1 januari onze nieuwjaarsbrief voor Ella en Mil. En met veel plezier.

En toen werd Ella ziek. Een verkoudheid, gewoon een kleine verkoudheid, niks aan de hand. Maar een verkoudheid die maanden en maanden duurt en nooit betert en waarvan ge de hele dag door moet hoesten alsof de wereld vergaat terwijl ge zo snel vermagert dat ge nog hoop en al 45 kilo weegt?…dat is niet normaal. Dat is gewoon niet goed, dat weet iedereen. En toch zwegen wij. Omdat zij er zelf niet over begonnen en vooral heel gewoon bleven doen. Nieuwe schoenen kopen bv. voor hun 50e jubilée. 50 Jaar getrouwd, zei Mil, en dan nog wel de hele tijd met dezelfde, bdavo voor ons zelf! (hij bedoelde bravo maar hij zei bdavo vanwege een spdaakgebdekske, een kleintje maar). Wij hoopten vurig dat Ella over 4 maanden haar nieuwe schoenen nog zou kunnen dragen op het feest, maar we vreesden allemaal dat de kans klein was. Wat zij zonder twijfel zelf ook besefte : veel te slim, veel te gevoelig, veel te moedig ook om zoiets niet onder ogen te zien… maar of Mil het wist, dat was een andere kwestie. Speelde ze het spelletje van de jubilée en de nieuwe schoenen solo slim, of hadden ze dat samen zo afgesproken? Of dàcht zij dat Mil het niet wist, en deed hij of zijn neus bloedde. Omdat hij misschien bang was dat ze dan meer met hem zou inzitten dan met haar zelf. Ze lieten niet in hun kaarten kijken, die 2…

Op 1 januari zaten Ella en Mil hand in hand op 2 stoelen met een rieten mandje met briefjes van 5 euro op schoot (de gewoonte van de nieuwjaarsbrieven was ondertussen overgenomen door de volgende generatie, de kinderen van mijn broers en zuster: 7 kinderen, 7 brieven). Wij allemaal in een grote kring daar rond. Elke nieuwjaarsbrief was een applaus (bdavo!) en 5 euro waard. Als 6e kind in rij kwam Anna, dochter van mijn oudste broer, een lief schattig meisje van 8, en ze begint: 'Liefste Ella en Mil', trillend stemmetje, nog net niet wenen…'ik sta hier blij en vrolijk met mijn nieuwjaarsbrief'…een snik onderdrukken…niet voort kunnen lezen vanwege krop in de keel…en Mil met grote vriendelijke ogen en een glimlach, en Ellatje in al haar kwetsbare doorschijnendheid met een grote witte zakdoek in haar hand…komaan meiske doe maar…nee schreeuwde Anna…nee! Maar waarom niet lieve schat? Omdat…omdat gij gaat doodgaan, snikte Anna…stilte…een heel geluidloze zinderende stilte…(omdat wij allemaal onze adem inhielden en omdat tranen die biggelen geen geluid maken).

 

Kom eens hier Anna, zei Ella, kom eens bij mij. Goed luisteren hé kind want ik ga het maar 1 keer zeggen: doodgaan…doodgaan is echt niet zo erg als iedereen denkt. Het is wdeed zei Mil stilletjes. Hij wist het.

Raf Walschaerts voor deMens.nu

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-08-13

Bibart zomer met Boon 2012

emvideo-vimeo-46877572_1.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-13

Raf Walschaerts en de puberteit

Raf Walschaerts: "Net de nieuwe plaat van Goes en de gasten gehoord... en zwaar onder de indruk! Vaak gevoelig en ontroerend in zijn eenvoud, maar evengoed soms bizar en bevreemdend, en vooral nooit sentimenteel. Je voelt de hand van een echte song-schrijver die de wereld rondom hem observeert, en vanuit het kleinste detail een pracht van een idee kan puren. Het lijkt allemaal heel vanzelfsprekend en natuurlijk, en net daarin ligt de inspiratie en het metier. Ik ben fan!" 

Bron: http://goesendegasten.be/lofenpers

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Foto Wolf 2008

E_0000107274.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-06-13

Promotiefilmpje: "The Voice of Veen" (kinderkamp)

In de krokusvakantie 2014 komt er een supercool zangkamp genaamd "The Voice of Veen". Na de zomer moet je regelmatig de website www.kindervreugd.be of www.ikzinggraag.be checken want ik zou niet te lang wachten met inschrijven! Kommil Foo zingt ook graag! Binnenkort zullen meer artiesten hun liefde voor zingen toegeven!

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-06-13

Interview met Kommil Foo van Jan Pieterse (2008)

Interview uit Haarlems Dagblad met Kommil Foo
Tekst: Jan Pieterse

De zaal in Zutphen is muisstil als de cabaretier tijdens de voorstelling Wolf langdurig door zijn verrekijker kijkt. Dan wordt de zorgvuldig opgebouwde spanning wreed verstoord door een dame in het publiek die luid roept: ,,Wat zie je dan?” De cabaretier laat zijn kijker zakken en zegt vermoeid: ,,Een reiger mevrouw.”

Na de voorstelling moeten de broers Raf en Mich Walschaerts van het Vlaamse duo Kommil Foo er een beetje om lachen: ,,Wat een gekke reactie! Het is de eerste keer dat we dit meemaken. Wij spelen een mengvorm van cabaret en toneel. Soms spreken we het publiek rechtstreeks aan, maar dat wordt afgewisseld met scènes. Die vrouw was niet gewend aan theatrale spanning.

Dat kun je je in Vlaanderen niet voorstellen. Het Nederlandse cabaret-publiek kan moeilijker omgaan met een stilte. Het wordt er zenuwachtig van. Maar hardop iets roepen, dan valt het allemaal in duigen.”

Kommil Foo won in 1992 het cabaretfestival Cameretten en in 2006 de Poelifinario, de prijs voor het beste theaterprogramma van 2005.
Terwijl Raf Walschaerts van kindbeen af wist wat hij wilde, was zijn jongere broer Mich minder zeker. ,,Ik heb lang niet geweten wat ik wilde en plots ben je al twintig jaar cabaretier. Daar heb ik rust in gevonden en ik ben heel tevreden met mijn toevallige keuze. Zo in het begin heb ik nog wel eens een frituur willen openen, maar daar ben ik snel van teruggekomen.”

Bij Raf lag dat anders. Die was vanaf zijn veertiende gedreven om te doen wat hij nu doet. ,,Ik speelde in een bandje, maar we woonden op het platteland en dachten er niet aan dat zoiets je beroep kon worden. Een acteurs-opleiding volgen? Nooit van gehoord!

Alles veranderde toen ik ging studeren. Ik ging in kroegjes spelen, maar was ook geïnteresseerd in toneel. Aan cabaret dacht ik nog niet.
Dat kwam pas later toen ik Freek de Jonge zag. Bovendien leerde ik Bram Vermeulen kennen omdat die naast me woonde in Gent. Maar toch, waarom we cabaret zijn gaan maken weet ik niet.”

Ook Mich moet het waarom van de keuze voor het genre schuldig blijven. ,,Het allereerste wat we ooit maakten, lijkt wel veel op wat we nu doen: vreemde liedjes, een soort conference en visuele dingen. De mengvorm die we nu nog gebruiken. Maar inderdaad, waar dat dan vandaan kwam? Geen idee!”

In de voorstellingen van Kommil Foo worden in scènes en liedjes hele verhalen verteld, zoals we dat kennen van singer-songwriters uit het het popcircuit. “Onze vorm van cabaret is meer beïnvloed door Bob Dylan en Bruce Springsteen dan door cabaretiers. In die songs wordt in vijf minuten een heel leven verteld. Vaak lijken dat maatschappelijk betrokken toneelstukjes. En engagement zit er bij ons ook altijd wel in.

Maar op een bepaalde manier: als we het over Israël en de Palestijnen hebben eindigt dat met een grap over Vlamingen en Walen. We werken naar een grap toe, maar proberen onderweg iets te vertellen. Dan krijg je een iets minder vrijblijvende voorstelling. Nee, geen boodschap, we laten zien waar wij mee worstelen, zoals ieder mens. Dat is de spiegel, kijk er maar in. Echt cabaret dus, maar niet zo uitgesproken als vaak in Nederland.”

Misschien ligt de oorzaak van hun keuze voor cabaret wel dichterbij dan ze denken. ,,Onze ouders waren trouwe volgelingen van Toon Hermans en Herman van Veen,” bedenkt Raf zich. ,,Daar gingen ze naar kijken in de schouwburg in Antwerpen. Dat is hetzelfde theater waar wij nu weken achter elkaar spelen. Voor mijn ouders blijft dat raar. Als ze in de zaal zitten, denken ze nog steeds dat Toon of Herman gaat opkomen.”

Op de vraag of hun ouders de succesvolle broers op de voet volgen, reageren ze met een gulle lach: ,,Het is een cliché, maar dat zijn onze grootste fans. Ze zijn ongelóóflijk trots. Onze vader heeft de voorstelling wel twintig keer gezien en we hebben hem echt moeten uitleggen dat het vervelend voor ons is als hij iedere keer alleen een staande ovatie geeft. In het midden van de zaal!” 

 

 

Bron: Janjpieterse.nl

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-06-13

GhentStreetStyle - Mich

24 januari 2013 

Mich-Walschaerts-kommil-foo-streetstyle01-portret.jpg

Mich-Walschaerts-kommil-foo-streetstyle02.jpg

Mich-Walschaerts-kommil-foo-streetstyle03-schoenen.jpg

Van de site: http://ghentstreetstyle.com/

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Mich Walschaerts - HAZES

Cultuurkruis zorgt in het najaar voor een verrassende uitsmijter. Mich Walschaerts, de helft van het roemruchte Kommil Foo, gaat solo met een performance over het leven en werk van André Hazes. Wordt het een monoloog? Een theatervoorstelling? Bijlange niet ! Het wordt veel meer dan dat. Verwacht u aan een totaalspektakel met een mix van humor, muziek, theater en cabaret.

Mich in de huid van André … en omgekeerd. Spel, muziek, zang, dans, kapsel en salto's: Mich Walschaerts.

Wanneer: zaterdag 30 november 2013 om 20u00

Waar: CC De Mastbloem - Kruishoutem

 

Tickets: VVK € 15

Meer info op de website van CC De Mastbloem

Hazes_mich_2.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-13

BREKEN genomineerd voor Poelifinario 2013

Heuglijk nieuws op de Facebookpagina van Kommil Foo! De voorstelling BREKEN is genomineerd voor de POELIFINARIO 2013 (= meest indrukwekkende cabaret-voorstelling van het jaar in Nederland)! Lees hieronder het jury-rapport:

Kommil Foo: Breken


Twee mannen die elkaar zó goed aanvullen, dat moeten wel broers zijn. Kommil Foo stelt in deze indrukwekkend persoonlijke voorstelling een schijnbaar idiote vraag: hoe krijg je een volwassen man in een luciferdoosje? Het antwoord laat zich raden: door hem te Breken. Raf en Mich Walschaerts hebben krassen op hun ziel, die gedurende de voorstelling steeds zichtbaarder worden. Ze vertalen de pijn van verbroken liefde naar krachtige poëzie, sterke toneelbeelden en meeslepende muziek. Zoals altijd ligt de lach weer continu op de loer, maar die overstemt het drama nooit. Kommil Foo krijgt daardoor iets ongenaakbaars. De Vlamingen geven zich niet zomaar bloot, maar schrapen de huid van hun lichamen tot er bloed vloeit. Veel indruk maakt de monoloog van Raf: hij bekent vreemd te zijn gegaan en is er van overtuigd dat hij het aan zijn vrouw zal opbiechten. Hoe dichter hij bij huis komt, hoe groter de twijfel echter wordt. Uiteindelijk weet hij zichzelf ervan te overtuigen dat het beter is om niets te zeggen. Waar haalt hij het recht vandaan om zijn vrouw ongelukkig te maken? De tragiek zit niet alleen in de tekst, maar zeker ook in de macho voordracht, die Rafs kwetsbaarheid prachtig benadrukt.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-06-13

Brief Feest 40 jaar CC en GC

Brief van Kommil Foo

 

Liefste,

 

Ik ben net vijfentwintig geworden.

Jij veertig.

Dju toch.

 

Herinner je je nog onze allereerste keer, begin jaren ‘ 90, ergens in Limburg?

Dat ik om te beginnen al verloren was gereden en een half uur te laat was.

Dat ik vervolgens niet binnengeraakte omdat de deur op slot was en ik niet wist dat ik langs 

achter moest komen en dat ik dan op den duur in het zwembad daarnaast ben gaan vragen 

waar ik moest zijn en dat ze mij dan naar de bibliotheek hebben gestuurd waardoor ik nog een 

half uur later was.

Man, ik stierf van de zenuwen. 

Ik kon amper een woord uitbrengen, ik stond al te zweten nog voor we begonnen waren.

En dan onze eerste keer.

Onwennig natuurlijk maar vooral fantastisch, hoewel… achteraf had ik toch het gevoel dat het 

veel te snel voorbij was en dat ik er te weinig bewust van had genoten.

Dat hebben we nadien dus ruimschoots gecompenseerd.

Jonge, jonge.

 

Gemiddeld een keer of vier per week?

Van aan de kust tot in de Vlaamse Ardennen, van in putteke Limburg tot in Bommerskonten, 

overal zagen wij elkaar. 

Een halve auto per jaar verslijt ik, uren per week in de file, veel te vaak weg van vrouw en kind 

en toch blijf ik komen. 

 

Altijd met evenveel goesting. 

Omdat het altijd zo anders is.

Ondertussen ken ik je van binnen en van buiten en je slaagt er nog altijd in om mij te verrassen.

Soms ben je zo strak als een afgetraind renpaard, soms ben je slordig als een slons, soms tot in 

de perfectie opgemaakt, soms op de rand van vettig maar meestal net dan supergezellig!

De ene keer ben je warm en verleidelijk en blijf ik veel te lang bij je hangen, de andere keer ben 

je zo koel en nors als een op hol geslagen frigo en weet ik niet hoe snel ik buiten moet geraken.

Geen twee keer ben je hetzelfde.

 

En ik weet het wel, ik ken mijn plaats, ik ben niet gek…ik ben maar 1 van de velen. 

1 van die velen waar je het mee doet. 

Daar leg ik me bij neer. Het zij zo.

Je bent simpelweg niet te weerstaan.

’t Is van moetes.

Ik kom. 

Voor dat ene moment.

Rond een uur of acht.

Als jij je van je mooiste kant laat zien en ik me van mijn beste.

Daarvoor dus.

Drie dikke kussen voor je verjaardag.

 

Kommil foo

 

 

PS: Straks kom ik naar je toe, in Leuven, drie dagen achter elkaar, jippie!

40jaar.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-05-13

te gast bij Manneke Paul

'Manneke Paul', woensdag 15 mei om 21.30 uur bij VTM.

Paul de Leeuw ontvangt Raf en Mich van Kommil Foo, die momenteel met 'Breken' toeren door Nederland en België. Ze vertellen aan Paul wat hun speciale band is met kabouters...

_aig7612.jpg

 Klik op de onderstaande foto voor het videofragment:

MP.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |