04-12-13

Jongen Toch (ATV)

 27 november 2013

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-12-13

Kommil Foo @ De Bestanden (update)

zo 08.12.2013, Cultuurkapel De Schaduw (Ardooie)

inkom: vvk 12 € - add 14 €

 

Kommil Foo - Het Bestand (try-out)

 

Kerstnacht 1914

Twee loopgraven, lijnrecht tegenover elkaar.

Honderdduizend half bevroren mannen, verkrampt, bang en boos tegelijk, en allemaal bereid om het bloed te drinken van de mannen aan de overkant, ook half bevroren, verkrampt, bang en boos tegelijk.

En dan slaat de klok twaalf keer. Middernacht.

Gezang, eerst bijna onhoorbaar zacht, maar steeds voller, steeds luider: ‘Stille Nacht’… in het Duits. En in het Engels, Frans, Nederlands…iemand roept:”Happy Christmas!”. De andere kant roept terug:”Frohe Weihnachten.” De eerste mannen kruipen uit de loopgraaf, onzeker nog, maar met kado’s en eten, wijn en shnaps.

Gelach, foto’s van hun kinderen, van hun vrouwen, feesten tot het licht wordt. De volgende dag opnieuw: leven, simpelweg even gewoon doen… een voetbalmatch, drinken met elkaar, op elkaar, vrienden voor het leven.

Na vier dagen komt er bevel van hogerhand dat het nu stilaan genoeg is, ieder in z’n eigen loopgraaf, oorlog is oorlog.

Over die drie merkwaardige dagen maakt kommil foo een voorstelling.

Begeleid door twee muzikanten zingen Raf en Mich Walschaerts oorlogsliederen, vertellen ze ontroerende, schrijnende, hilarische verhalen.

 

Zang, mondharmonica, piano, gitaar: Raf Walschaerts

Zang, viool, percusie: Mich Walschaerts

Piano : Bart Van Caenegem

Accordeon, bandoneon : Gwen Cresens

Techniek: Koen Bellens SLP

Productie: Caroline lanoye


1477415_10151871204248740_372296797_n.jpg

Foto: Kommil Foo Facebook
 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Alleen in het voetlicht

Klik op onderstaande foto om in te zoomen

alleen in het voetlicht groot.png

Bron: Gazet van Antwerpen, 22 november 2013

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-12-13

Duizend Man Sterk, 30 november 2013, Kruishoutem

1.jpg

2.jpg

3.jpg

4.jpg

5.jpg

6.jpg

7.jpg

8.jpg

9.jpg

10.jpg

11.jpg

12.jpg

13.jpg

14.jpg

15.jpg

Bron: vzw Cultuurkruis

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-11-13

Het dagboek van Raf Walschaerts (Radio 1)

Waarin Raf in een benzinestation ongevraagd een lesje in levenshouding krijgt.

Klik op onderstaande foto om het radiofragment te beluisteren.

walschaert_dagboek.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-11-13

Passie versus veiligheid: “The story of my life”

Raf Walschaerts: Passie versus veiligheid: “The story of my life”

In het kader van de rubriek Uitgelezen in De Morgen troffen we Raf Walschaerts (Kommil Foo) woensdag in de Leuvense stadsbibliotheek Tweebronnen. Op het programma stonden drie muzikale boeken waarrond werd gedebatteerd. Wij peilden naar Rafs literaire en levensliefdes.

Veto: Zeg eens eerlijk: heb je alle boeken gelezen? Musicophilia kan je moeilijk bedliteratuur noemen.

Raf Walschaerts: «Dat boek heb ik inderdaad zeer diagonaal gelezen. Ik studeerde vroeger psychologie en ik zat precies terug in de blok. (lacht) De andere boeken waren heel interessant. Vooral Norwegian Wood was mooi. Het liefdesverhaal in dat boek leunt aan bij dat van mezelf. Het klonk als the story of my life. Je moet altijd een vorm van verbondenheid voelen met een boek. Dat hoeft niet persé herkenning zijn. Zo lees ik graag Gerard Reve en die praat over meedogenloos mooie jongetjes. Daar herken ik mezelf helemaal niet in maar toch vind ik het fantastische literatuur.»

Veto: Wat maakt literatuur dan tot goede literatuur?

Walschaerts: «Zoals elke kunstvorm moet het je raken. Dat is natuurlijk smaakgebonden maar ik moet wel onmiddellijk ‘gepakt’ worden door een boek. Liefde in tijden van cholera van Marquez is mijn lievelingsboek. Het mooiste boek ooit geschreven. Ik was ontroerd toen ik het las. Niet dat ik me ga identificeren met personages. Stilistisch kan een boek me immers ook raken. Als de vorm goed zit, net zoals bij muziek of cabaret, dan is de inhoud niet altijd belangrijk. Goede literatuur zit binnen een afgebakende vorm. In een deftige roman staat geen enkele flutzin en ook een goede song zit in een gedefinieerde vorm.»

glijbaan

Veto: Kan je je eigen stijl of die van Kommil Foo dan omschrijven?

Walschaerts: «Er is een verschil tussen wat ik daarover denk en wat het gros van ons publiek denkt. Negentig procent van de Vlamingen kent ons van televisie wat een zeer vluchtig medium is. Je kan eigenlijk maar één procent laten zien van wat je werkelijk wil. Daarom maken we geen televisie meer. We willen ons niet meer inschrijven in een format. Die ene procent vertegenwoordigt dus ook niet echt onze stijl. Onze voorstellingen zijn een mix van humor en ‘au sérieux’. In het ideale geval zou het publiek op een glijbaan moeten zitten waar ze soms moeten bleiten en soms heel hard lachen.»

Veto: Een beetje bitterzoet dus?

Walschaerst: «Zo kan je het noemen, maar ook blues en slapstick. Ik hou van blues. Dat is authentieke misérie uitschreeuwen, maar ik hou ook van onnozele humor. Die twee zaken versterken elkaar op een podium. Als je erg hebt moeten lachen sta je open voor ontroering en vice versa.»

Veto: Jullie schrijven de shows in Griekenland, zou je dat niet in België kunnen?

Walschaerts: «We schrijven de shows eigenlijk in België maar we gaan altijd een maand naar Griekenland om in paradijselijke omstandigheden de eerste ideeën op papier te zetten. Een show schrijven duurt een jaar. We doen eerst vijftig try-outs in Nederland alvorens we in première gaan. Dat is een deel van ons repetitieproces voor ons.»

Veto: Mark Uytterhoeven heeft Kommil Foo in Nederland ontdekt. Hoe benaderde hij jullie?

Walschaerts: «We waren absoluut nog niet bekend in Nederland. We speelden in een klein achterafzaaltje voor misschien zestig mensen. Uytterhoeven zat op de eerste rij toen we opkwamen en we dachten : Shit! In de pauze kwam hij naar ons toe en vroeg of we geen zin hadden om mee te werken aan zijn volgend programma, Morgen Maandag. Vlak daarvoor had hij het Huis Van Wantrouwen gemaakt en dat was een enorme hype. We zijn toen ingegaan op zijn verzoek, maar dat zouden we nu misschien niet meer doen. Morgen Maandag was in die fase heel goed voor onze carrière. We willen nu niet meer functioneel in iets passen.»

Veto: Door wat laat je je beïnvloeden bij het schrijven van een voorstelling?

Walschaerts: «Zowel door literatuur als door muziek. Dat gaat soms over één zin die ik ergens lees. Dan pen ik dat neer en dan blijft dat een jaar liggen. We zijn niet zo goed dat we de pretentie hebben te beweren dat we nergens door worden beïnvloed. Ook andere cabaret kan inspirerend werken. Jammer dat cabaret nog weinig wordt gemaakt. Tegenwoordig is bijna alles stand-up»

Veto: Ben je je broer nog niet beu?

Walschaerts: «In geen geval. We zijn goede broers en staan dicht bij elkaar. Bovendien zijn we artistiek complementair. Ik zit bij wijze van spreken drie jaar aantekeningen te maken, na te denken en ideeën op bierkaartjes te schrijven en hij kan supergoede dingen in een vingerknip bedenken. Dan denk ik — dat moet het zijn. We zijn heel anders en dat is juist goed. Moest ik denken dat ik het beter kon uitwerken met iemand anders, waren we reeds lang uit elkaar en dat geldt ook voor hem. We werken harmonieus samen en dat is fantastisch. Je hebt twee soorten duo’s, degene die elkaar harmonieus aanvullen en degene die compleet tegengesteld zijn. Freek De Jonghe en Bram Vermeulen waren kat en hond maar dat werkte ook.»

Veto: Jullie wonnen vorig jaar de Poelifinario-prijs voor het beste cabaret? Is dat belangrijk om naar te streven?

Walschaerts: «Op zich zijn prijzen niet belangrijk maar ze strelen wel het ego en zijn leuk om te krijgen. Ik heb geen gêne om dat toe te geven. Mensen die zeggen dat het hen niets doet om een prijs te krijgen geloof ik niet. Het zou leuk zijn om de Poelifinario terug te krijgen. Die uitreiking vertegenwoordigt de beste voorstelling van het jaar in Nederland. Een prijs is als een recensie met vier sterren. Je kan niet in een cocon optreden. Als je optreedt wil je applaus of boegeroep, maar je wil iets.»

opvoeden

Veto: Wat vinden jullie ouders van de optredens?

Walschaerts: «Onze ouders zijn de meest trotse ouders die je je kan inbeelden. We hebben ze werkelijk moeten opvoeden en uitleggen dat ze in een schouwburg niet met tweetjes een staande ovatie mogen geven. Dat is gênant voor ons. Ze komen nog steeds elke maand kijken. Als we een voorstelling driehonderd keer spelen, komen ze toch wel een dertigtal keer langs.»

Veto: Wil je zelf kinderen?

Walschaerts: «(lacht) Ik ben juist tien dagen terug vrijgezel, en dat op mijn tweeënveertigste, dus ik vrees ervoor. Mijn liefdesleven blijft zeer woelig. Misschien is het een soort onrust binnen mezelf. Waar ik op mijn twintigste mee worstelde, worstel ik tot mijn eigen verbazing nog steeds mee: passie tegenover veiligheid. Als het te lang veilig is zoek ik de passie elders weer op en dat wordt na een tijd weer veilig. Het lijkt een redelijk infantiele cirkel waarin ik inzit, maar ik ben er nog niet uit.»

Veto: Het is een symptoom dat bij veel grote literatoren voorkomt. Misschien is dat een troost?

Walschaerts: «Ik beschouw het als een compliment (lacht)»

Veto: Vind je die tegenstelling tussen passie en veiligheid ook terug in je boekenkast of koop je nooit gericht boeken?

Walschaerts: «Ik koop zelden gericht boeken in die betekenis. Wel kan ik alle boeken van een goede schrijver kopen. Zo heb ik bijvoorbeeld alles van Marquez. Ook de boeken van Rushdie bezit ik allemaal, hoewel ik zijn laatste twee niet zo geweldig vond. Het is niet zo dat ik trots ben op een bepaald item in mijn bibliotheek. In die zin ben ik geen materialist. Een beetje luxe schuw ik niet, maar ik heb niets om het te hebben. Ik ben de laatste persoon om een postzegelverzameling te beginnen (lacht). Ik bezit ook bijna geen meubels. Eigenlijk leef ik nog heel studentikoos.»

idolatrie

Veto: Wie krijgt het meeste fanmail?

Walschaerts: «Tegenwoordig hebben we een guestbook op de website, dus je bent enorm bereikbaar voor het publiek. Dat was vroeger niet zo. Bijna alle reacties gaan ook over de voorstellingen en dat is een fijn gevoel. Soms gebeurt het wel dat meisjes fanmail sturen. Dat is verschrikkelijk. Vervelende idolatrie en flauwekul. Ze kennen ons immers niet. We zijn geen popsterren en ook geen achttien meer. Meisjes van twintig die schrijven aan mannen van veertig, dat klopt niet.»

Veto: Een jonge vrouw is dus niets voor jou?

Walschaerts: «Nochtans heb ik meestal jongere vriendinnen. Ik heb zes jaar een relatie gehad met een vrouw die veertien jaar jonger was. De kans is natuurlijk veel groter dat het klikt met iemand van je eigen leeftijd, maar zij was heel rustig. Dat is dus zeker niet stukgelopen op leeftijd anders was dat wel eerder gebeurd.»

Veto: Wanneer komen jullie nog eens naar Leuven?

Walschaerts: «Volgend jaar in maart spelen we een week in Leuven. Het vervelende is dat die voorstellingen vaak een jaar op voorhand zijn uitverkocht. Je ziet veel dezelfde mensen terugkomen en dat is op zich wel tof, maar na een tijd is dat niet zo goed. Vele culturele centra werken immers met abonnementen. Voor studenten is dat bijvoorbeeld heel duur. Daarom hebben we vorig jaar een vijfde voorstelling onaangekondigd gegeven en toen was het publiek veel jonger.»

 

Gegevens:

Geschreven door Ann Van Beurden & Maarten Goethals

Categorie: Veto 3405

Gepubliceerd: 22 oktober 2007

 

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-11-13

Radio Oorwoud

Radio Oorwoud is een gloednieuw kinderplaatje voor leerlingen van de lagere school (6-12 jaar) rond verschillende milieuproblemen en natuurbeleving. De liedjes verlagen de drempel om het in de klas te hebben over ontbossing, klimaatverandering, ecologische voetafdruk ... Achtergrondinformatie en inhoudelijke of muzische lesactiviteiten bij elk liedje zijn te vinden op de bijhorende cd-rom.

De beestige stemmen van dienst zijn o.a. Raymond van het Groenewoud, Koen Wauters, Kommil Foo, Pieter en Tine Embrechts, Sarah Bettens, Nathalie Meskens, Hannelore Bedert, Dimitri Leue, Stijn Meuris, Véronique Leysen, Stijn Cole, Sean Dhondt en Wannes Cappelle.

De muziek en teksten werden geschreven door muzikanten zoals Hannelore Bedert, Bart Van Lierde (Zita Swoon, Meuris) en Thomas Vanelslander (K’s Choice, Gorki)

radiooorwoud.jpg

0:43

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-11-13

"Ik denk niet in hokjes" (jg39 Veto)

Navraag | Raf Walschaerts

PIETER ROMBOUTS

Raf Walschaerts is een aimabel man. Hij noemt onze fotograaf de beste ter wereld en stelt na afloop dat het een fijn gesprek was, “anders was het veel eerder afgelopen”.

We ontmoeten de grote broer in het duo Kommil Foo in de Leuvense Stadsschouwburg, voor de zevende editie van Living Roots.

Veto: Living Roots brengt muziekklassiekers opnieuw tot leven. Wat mogen bezoekers verwachten?

Walschaerts: «We spelen covers met een groep die ons als een geoliede machine door de set loodst. Het is de tweede keer dat ik meedoe als uithangbord, want zo’n concept vraagt om enkele bekende gezichten. Anders zit de zaal niet vol. Naast mij komen ook Gert Bettens en Brahim mee zingen.»

«Het genre doet er niet toe: ik zing vanavond bijvoorbeeld niet in het Nederlands. Brahim doet onder meer nummers van Marvin Gaye en Bill Withers. Ik kende hem niet zo goed, maar bij de eerste repetitie viel mijn mond open: die gast kan echt geweldig zingen!»

Veto: Jullie brengen werk van jullie grote voorbeelden?

Walschaerts: «Dat is de bedoeling, maar goed, voor tachtig procent van de muzikanten is Bob Dylan het grote voorbeeld. Het is vooral een kwestie van enkele juiste liedjes eruit te kiezen. Ik zie mezelf trouwens niet als iemand met de technische mogelijkheden om soul te zingen, maar in deze show breng ik wel een nummer van Curtis Mayfield.»

«Ik vind van mezelf dat ik maar heel af en toe kan zingen. Alles moet samenvallen: de tekst, de emotie… Hoe Mich en ik het brengen met Kommil Foo, leidt ertoe dat we een beetje kunnen acteren en beetje muziek kunnen spelen. Maar in vergelijking tot de groep die hier speelt, ben ik een houthakker. (Muzikant loopt binnen) Kijk, die gast bijvoorbeeld is een veel betere drummer dan ik.»

Drummer: «En een betere zanger ook.»

Walschaerts: «En hij heeft ook een veel grotere eigendunk.» (lacht)

Veto: Kom je vaak werk tegen dat je zelf had willen schrijven?

Walschaerts: «Constant. Toen we onlangs repeteerden, hadden we het over de bridge in The man in the long black coat van Bob Dylan. Dan voelt ge u heel klein.»

Veto: Zie je jezelf als een singer-songwriter?

Walschaerts: «Mja, wat is daar de definitie van? Met Kommil Foo schrijven wij onze eigen songs. Je hoeft niet met een mondstuk en een gitaar op een barkruk te zitten om singer-songwriter te zijn. Mich en ik luisteren sinds we klein waren naar Dylan en Neil Young, maar ook naar Prince, naar jazz… Ik durf altijd te denken dat dat in mijn muziek zit. Zelf denk ik niet in hokjes. We vertrekken gewoon uit onszelf en wat het wordt, wordt het.»

Veto: De rode draad bij Kommil Foo is altijd en overal de liefde.

Walschaerts: «De inspiratie is breder dan de liefde, maar we vallen er telkens weer op terug. Alles wat bij een relatie komt kijken, is zo dankbaar om over te schrijven: eenzaamheid, vertrouwen, ontrouw. Het gaat over engagement en politiek op de vierkante meter.»

Veto: Het spanningsveld tussen passie en veiligheid, noemde je het vijf jaar geleden in ons weekblad.

Walschaerts: «Amai, da’s mooi uitgedrukt, ik was dat ondertussen al vergeten (lacht). Maar dat blijft wel gelden. Veel van wat we brengen is ook autobiografisch, maar daarom niet altijd juist. Soms gebruiken we nog dingen die we twintig jaar geleden meemaakten. Dat is dan ook weer herkenbaar: niet voor iedereen, maar voor een heel aantal mensen.»

Veto: Komt dat eventueel door uw studies psychologie? Misschien heeft u daardoor meer inzicht op het menselijke brein?

Walschaerts: «Ach nee. Er zijn gewoon niet zo veel dingen waar je over kunt schrijven. Ga het er maar eens na: ongelooflijk veel teksten gaan over de liefde. Er zijn cabaretiers die beginnen te praten over hun bezoek aan de supermarkt, hoe ze daar een pak maandverband zagen staan, dat kochten en hup: ze zijn vertrokken. Dat is best grappig, maar dat kùnnen wij gewoon niet. Onze laatste shows gingen inderdaad bijna altijd over relationele dingen, maar misschien is dat de volgende keer helemaal niet het geval.»

Veto: Heb je bij sommige teksten soms achteraf het gevoel: het kon toch nog beter?

Walschaerts: «Nee, ik stel me die vraag zelfs niet. Als een liedje af is, is het af. Ik beluister of bekijk shows van vroeger ook niet meer terug. Nu, soms moet dat, bij de voorbereiding van onze De Luxetoer bijvoorbeeld. Maar er zijn maar weinig nummers die ik nu nog zou maken zoals we het toen deden. Als ik mezelf op de radio hoor, zet ik die af. Gelukkig gebeurt dat niet veel (lacht).»

Veto: Jullie doen het niet meer om populair te zijn?

Walschaerts: «Nee, al maken we uiteraard nog altijd theater om mensen te raken. Wij hebben de enorme luxe dat wij op een podium kunnen doen wat we willen doen en dat er nog volk komt kijken ook. Dat is echt chance hebben.»

«Mich en ik spelen een voorstelling zo’n driehonderd keer, verspreid over drie seizoenen. Er is niets dat zo veel vrijheid geeft als die structuur, de wetenschap dat je werk hebt. Niets geeft zo veel stress als te moeten schrijven in de hoop dat je hier en daar een voorstelling mag houden. »

Veto: Op dat vlak lijkt het leven van beginnende artiesten op dat van studenten: die willen een diploma halen in de hoop ergens aangenomen te worden.

Walschaerts: «Je kunt het inderdaad vergelijken met examens. Toen liet ik ook veel liggen tot de deadline naderde. Ik ging amper naar de les en had zelfs in januari mijn cursussen nog niet. Dat kon toen nog, wij hadden alleen examens in juni. Gelukkig kon ik goed blokken.»

«Ik heb mijn studies gedaan in combinatie met Kommil Foo. Mich was toen nog maar 16, ik 20. Op donderdagavond traden we op in een of ander zaaltje, mijn broer bleef de nacht van donderdag op vrijdag bij mij slapen en op vrijdag traden we dan nog eens op. In het weekend was ik garçon in Antwerpen, tussen acht uur ’s avonds en zeven uur ’s morgens. In die periode raakte ik langzaam maar zeker verslaafd aan drank. Nu ben ik al vier jaar nuchter, zonder ook maar een druppel aan te raken.»

Veto: De tol van het muzikantenbestaan?

Walschaerts: «Zoiets zeker? Een doordeweekse dag bestaat niet. Je hebt bovendien nooit een baas. Gelukkig is Mich op dat vlak totaal anders. Als we een voorstelling maken, heb ik bijvoorbeeld wel discipline. We spreken dan elke weekdag af om 10 uur om te babbelen, met veel koffie. Ook al lijkt het soms nergens naartoe te gaan, we blijven babbelen tot drie-vier uur. Zelfs het onnozelste kan aanleiding geven tot het begin van een sketch. En na enkele weken, maanden, krijgt zo’n show dan structuur. Vreemd genoeg gaat het uiteindelijk altijd over de liefde, terwijl we vaak over heel triviale zaken aan het lullen zijn.»

Veto: Vijf jaar geleden vertelde je dat je nog heel studentikoos was, dat je zelfs geen meubels bezat.

Walschaerts: «Daar is verandering in gekomen! Ik heb al enkele jaren een vriendin die een zoontje heeft. Ik had een appartement met in het midden een piano, maar na half acht mocht ik daar niet meer op spelen omdat de kleine sliep. Drie jaar geleden heb ik dan voor het eerst in mijn leven een huis gekocht.»

 

«Voor alles is een periode in je leven. Ik heb lang het gevoel gehad dat het bij wijze van spreken gisteren was dat ik nog studeerde. Ik ben ongelooflijk veel uit geweest, heb veel gedronken. Nu, ik heb geen spijt dat ik dat gedaan heb, maar ik ben blij dat ik het achter mij kan laten. Ik denk weinig na over welke richting ik uit ga, maar ik heb geen schrik om een bepaalde richting uit te gaan.»

walschaerts.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-13

Raf in Violet

Raf is gecast in de debuutfilm Violet van Bas Devos. Wanneer de film uitkomt is nog niet bekend.

VERHAAL

Violet is een dramatische film die zich afspeelt in de buitenwijken van een grote stad en handelt over de eenzaamheid waarmee een jongen geconfronteerd wordt na het gewelddadig verlies van zijn beste vriend.

Bij het begin van een lange, hete zomer wordt een jongen op weg naar huis in een winkelgalerij neergestoken. Het is Jonas, zestien jaar. Hij is in het bijzijn van Jesse (15), zijn beste vriend. Bewakingsbeelden leggen de moord vast en tonen de twee daders op hun vlucht.

Jesse, in shock, wordt thuis opgevangen door zijn moeder Marie en zijn vader Walter. Ondertussen wordt er in de winkelgalerij een onderzoek geopend. Televisieploegen verzamelen om verslag uit te brengen over de zaak. 

INFO

Regisseur: Bas Devos

Producent: MindsMeet

Co-Producent: Artemis, Phantavision, Mollywood

Schrijver: Bas Devos

Acteurs: César De Sutter, Raf Walschaerts, Koen De Sutter, Mira Helmer

Releasedatum: /

Duur: 90 minuten

Taal: Nederlands

 

Genre: drama 

violet.jpg

1366276671JITFSws10.jpg

Bron: Mollywood

Meer info op: Flandersimage.com en Mindsmeet.be

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-11-13

Te gast bij Stoomboot

Stoomboot is het muzikale project van Niels Boutsen, een eenentwintigjarige jongeman die Nederlandstalige liedjes zingt over wat hem bezig houdt. Met zijn zachte stem en zijn ontroerende teksten zorgt hij ervoor dat je aan zijn lippen hangt. Toch is de glimlach nooit ver weg. (meer info op AB Concerts of op Facebook)

Kommil Foo en Steven De bruyne kwamen een stukje inspelen voor de nieuwe plaat die in februari gelanceerd wordt.

 1459747_666998633332227_774175502_n.jpg994649_10202125136837184_1570869983_n.jpg

 Beluister hier alvast 'Einde van de Werled' van Stoomboot:

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-11-13

De lach is een middel, geen doel

Uit De Standaard, 09/11/2013

“De lach is een middel, geen doel”

Kommil Foo splitst zichzelf even op voor twee soloprojecten van Raf en Mich Walschaerts. In 2009 maakte Raf al de theatermonoloog Zoon, nu is er Jongen toch: ‘een persoonlijk relaas van een persoonlijk leven, op het kruispunt van cabaret, toneel en concert’.

‘Met Kommil Foo mixen we al heel lang theater en cabaret en die cross-over heeft volgens mij ook altijd bestaan. Zo vond ik My dinner with André van Peter Van den Eede en Damiaan De Schrijver in 1998 echt een openbaring, een echte cabaret-monoloog.’

Jongen toch is voor mij veeleer een kennismaking met comedy. Stand-up heeft me anders doen kijken naar direct contact met de zaal. Ik kruip nu in een scène, pakweg van een jongen die in een dakgoot klimt, en daar stap ik dan plots weer uit: “Het is wat koud in de zaal, nee?” Dat zou ik vroeger nooit gedaan hebben, dat is echt de invloed van comedy. Pure improvisatie gaat me te ver, maar ik heb ook geen zin meer om mensen negentig minuten lang een verhaal door de strot te duwen’.

‘Toch zal ik nooit een stand-upper worden. Ik laat mensen wel lachen, maar telkens pas na een verhaaltje van drie, vier minuten. In comedy is dat killing, maar ik wil mezelf nooit afhankelijk maken van de lach. De lach is een middel, geen doel. Daar schiet comedy vak te ver in door, alsof zo’n grappenregen vooral angst moet verbergen. Dan wordt comedy heel koel, en blijft er geen plek meer voor de mens op de scène. Die ontroering vind ik zelf essentieel.’

‘In Jongen toch vertel ik het verhaal van één avond bij een geëngageerd bevriend koppel, met een Syrische vluchteling. Ik heb het over politiek correct denken, omdat ik me de jongste jaren nogal stuurloos voel tegenover de werkelijkheid. Ik vind het moeilijk om te gaan stemmen, en die verwarring wil ik tonen, via personages.’

‘Het verschil met Kommil Foo ligt veeleer in de vorm. Met mijn broer erbij gaat het meer om onze wisselwerking op zich. Hij zou al na een halve minuut inbreken. Daarom is alleen optreden een hele goeie oefening om je angsten te ontdekken. Het lukt me nu om anderhalfuur niet aan hem te denken, yes! Na 25 jaar vind ik dat al en prestatie op zich.’

‘Een voordeel van toneel is dat het dodelijk saai en taai mag zijn, en dat je toch een zinvolle avond kan hebben. Wachten op Godot, dat kan niet in comedy of cabaret. Omgekeerd vind ik het onbegrijpelijk dat toneel vaak zonder try-outs in première gaat. De dialoog met een zaal kan je toch niet aan je schrijftafel bedenken? Veel toneel zou echt gebaat zijn bij try-outs.’ (whg)

‘Jongen toch’ gaat op 27/11 in première in Gent en toert tot 7/12

 

www.kommilfoo.be/rafwalschaerts

rafstandaard.jpg

IMG_2049.JPG

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-11-13

Song From A Secret Garden

277835_10150973100933740_1226783231_o.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-13

Kommil Foo genomineerd voor nieuwe SABAM prijzen

SABAM reikt dit jaar voor het eerst de SABAM Awards uit. Daarmee bouwt de Belgische vereniging van auteurs, componisten en uitgevers verder op de traditie van de Gouden Klaproos, een organisatie van de Vlaamse Sabamvrienden.

SABAM zal in totaal twaalf Awards uitreiken in verschillende disciplines als muziek, audiovisuele kunsten, podiumkunsten en literatuur. De initiële selectie in elf categorieën gebeurde op basis van werken die in 2011 of 2012 zijn uitgekomen. Een jury met bekende namen als Johan Verminnen (muziek) en Stijn Coninx (audiovisueel) bracht die lijstjes dan terug tot drie genomineerden per categorie.

Kommil Foo is genomineerd in de categorie ‘Stand Up’. (Je vindt een volledige lijst van genomineerden op www.muziekcentrum.be )

 

Bron: www.standaard.be

 

BramTack.jpg

Foto: Bram Tack

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-11-13

Morgen

MORGEN

Alsof ik een mug doodsla met mijn hand, zo raak ik de wekker: slaan om te hebben! Vervolgens langdurig zuchten en kreunen. Het hoofd beetje bij beetje naar jou toe draaien, moeizaam, als een oude man. Schrikken, een fractie van een seconde maar, van de lege plek in bed. En toch de nabijheid van je warme lijf bijna levensecht voelen. Het vederlichte ademen van je mond. Je zwarte haar gespreid over het kussen. Tussen droom en waken ziet een mens spoken, want je bent natuurlijk al lang beneden. Koffie zetten, sinaasappeltje persen, liedje meezingen met de radio. Vinden dat het fijn is om vroeg op te staan. Dat doe je nu. Dat doe je elke ochtend. Ik niet. Ik sukkel uit bed. Ook elke ochtend. Tast vergeefs naar mijn levensvreugde op het nachtkastje. Onvindbaar momenteel. Geduld. Straks komt ze uit eigen beweging naar me toe gekwispeld, gaat ze gezellig op mijn rechterschouder zitten. Ik stommel de keuken in. Jij zit op dat moment niet aan tafel, je bent op het toilet. Koffie, boterham, jas aan, bij de buitendeur denken: tot straks liefste! Roepen heeft geen zin, want op dat moment geef je de planten water in de veranda.

 

Door de regen naar Brussel: in een opname-studio een lied uitwerken met een paar collega-muzikanten. Een discussie zien ontstaan tussen de drummer en de gitarist over een klein detail in de muziek. Mezelf op de vlakte houden en zwijgen. Ondertussen denken aan jou. Hoe je zo graag nat wordt in de regen. Beetje eigenaardig trekje toch. Je zou in staat zijn om tijdens een plensbui moedwillig naar buiten te lopen, om dan gans doorweekt in schateren uit te barsten. Ontspannen op geheel eigen wijze noemen ze dat. Je bent prachtig. In de late namiddag terug thuis. Eitje bakken. Late lunch…zonder jou, want jij bent zo druk bezig in de tuin, dat je vergeet honger te krijgen. Ik loop de tuin in. Jij bent net even bij de buren om hun grasmachine te lenen. Er woont een mol onder ons gazon. Moeten we dringend paal en perk aan stellen, aan dat beest. Ik hoor het je zo zeggen. Mollen horen de wetten van de privacy te respecteren. Zo zou je het formuleren. Bloedserieus blijf je dan, alleen je ogen zouden de lach niet kunnen verbergen. Weer naar binnen. Schrijven aan deze column. Jij slaapt. Een middagdutje boven in bed. Ik heb zin om er over te praten met jou, over deze tekst. Maar ik laat je...maak je niet wakker. Als ik de slaapkamer binnen zou gaan, ben jij toch weer net weer in de badkamer om een douche te nemen. Toch heb ik zin om erover te praten. Omdat ik twijfel, aan mijn eigen hersenspinsels. Daar zou jij wel raad mee weten, met die twijfel. Laat de lezer zelf ontdekken waar de waarheid zich schuilhoudt, zou je zeggen. Die is daar best toe in staat. Die voelt feilloos aan waar de strijd gestreden wordt. Die leest perfect tussen de lijntjes dat de realiteit nu even te stekelig is om zomaar onder ogen te zien. Dat zou jij zeggen, mijn liefste. En je zou helemaal gelijk hebben.

 

Morgen zijn we samen. Ook morgen zal je steeds weer in de volgende kamer zijn, achter de volgende deur, aan het volgende kruispunt zal je staan wachten tot ik je oppik met de auto om samen naar huis te rijden. Morgen zijn we samen. Morgen. Elk nu, elk vandaag heeft een morgen. Gelukkig. Want morgen zijn we samen.

Raf Walschaerts voor deMens.nu 

1376634_573042406083816_1461709193_n.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-13

De dunne grens tussen geluk en tragedie (ATV)

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-10-13

Schrijver zkt. zanger @NTGent

Iets gemist van Schrijver zkt. zanger in NTGent? Klik op een van de onderstaande foto's om de liveshow te herbeluisteren.

10424737474_afaf781d24_o.jpg

599812_10151961055486101_1716148861_n.jpg

1383598_10151961055701101_801794182_n.jpg

1393046_10151961055726101_1312897555_n.jpg

Bron: Facebook Radio 1 & Flickr Radio 1

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-10-13

Duizend man sterk

DUIZEND MAN STERK. Zo heet de nieuwe solovoorstelling van Mich.

Om zijn nieuw materiaal uit te proberen speelt hij een aantal open repetities in het ARCA-theater in Gent. Liedjes, verhalen, scenes… onafgewerkt, nog ruw…om te voelen hoe het werkt.

Suggesties en (lichte) kritiek welkom op 8, 13, 15, 20 en 22 november 2013 in Arcatheater (Sint Widostraat, GENT), telkens om 20u.

Resrveren via www.UITBUREAU.be of 09 233 77 88 want de plaatsen zijn beperkt!

TRY OUTS:

28/11/2013 GC De Bijenkorf ASSENEDE

29/11/2013 CC Asse/Den Horinck ASSE

30/11/2013 Mastbloem KRUISHOUTEM

01/12/2013 OC ‘t Waaigat ZWIJNDRECHT

04/12/2013 CC Zoetegem ZOTTEGEM

05/12/2013 De Zwerver LEFFINGE

 

06/12/2013 Ten Weyngaert BRUSSEL

ImageProxy.jpg

Bron: Kommil Foo Nieuwsbrief 21/11/2013

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-10-13

Win duotickets voor 'Jongen toch' van Raf Walschaerts

Je kan tickets winnen voor Rafs nieuwe voorstelling "Jongen Toch". Het enige wat je moet doen is naar de website van Uit in West-Vlaanderen surfen, je registreren en de wedstrijdvraag beantwoorden. Veel succes!

Je kan ook op onderstaande foto klikken om deel te nemen.

9037_10151397746058740_300286615_n.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-10-13

Uiteindelijk - Raf Walschaerts

"Er gingen wel eens moeilijke mails over en weer!" Raf Walschaerts goot de tekst van Kristien Hemmerechts in een parlando die duister, haast psychedelisch klinkt.

Schrijfster Kristien Hemmerechts liet zich inspireren door reïncarnatie. "Eigenlijk blijf je voortbestaan. Je moleculen komen terecht in een boom of een dier."

Of zoals in de tekst: "De één wordt een boom, de ander een hek. Iedereen vindt uiteindelijk wel een plek."

Kommil Foo-man Raf Walschaerts vertaalde de tekst in een parlando. "Het was confronterend om muziek op een tekst te plaatsen die niet van mij is. In mijn hoofd lopen die twee normaal altijd samen. Er gingen dan ook wel eens moeilijke mails over en weer."

Je kan het interview vinden op de website van Radio 1.

 

Uiteindelijk

Eet maar goed, zodat je groeit;

 

Snuffel aan alles, test elke spier.

Niemand is overbodig,

Iedereen vindt een plek (2x)

Misschien word jij de man die netten smijt in zee,

of de vrouw die kinderen helpt bij de oversteek van een straat.

Zij heet Lollipop. Hij is de Mosselman.

 

De één wordt een boom, de ander een hek

Iedereen vindt uiteindelijk een plek.

 

Eet maar goed, zorg dat je stoeit.

Proef van alles, wees eigenwijs.

Iedereen wordt iets, zelfs wie kiest voor niets.

Wie weet ben jij de lanterfanter, de leegloper van dienst.

Of de sprinter met trossen goud

Trillend op het sterke hart.

Je heet kampioen,

En ook wel marathonman.

 

De één wordt een boom, de ander een hek

Iedereen vindt uiteindelijk een plek. (4x)

 

Eet maar goed, ooit houdt het op.

Dan ligt je bijltje in het zand.

Schrik niet van de troep.

Of van de walgelijke stank.

Misschien sijpel je in de grond,

Of verdwijn je in een bloem.

Je glipt een baarmoeder binnen,waar een mensje wordt gekneed.

Hij heet Jan.

Zij heet Marie.

 

Iedereen vindt uiteindelijk een plek.

De één wordt een boom, de ander een hek

Iedereen vindt uiteindelijk een plek.

 

Uiteindelijk

 

kristienraf.jpg

r1.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Kommil Foo - De Broederstrijd

Kommil Foo op De Bestanden 2013

Zondag 15 december 2013 - 15:00 uur

Merkem (Kerk)

dbkf.jpg

Dagtickets - € 12 voorverkoop - € 14 aan de deur

Organisatie: www.deboot.be, dienst cultuur Houthulst, Zonnebeke en Wervik, CO7, de provincie West-Vlaanderen, Oorlog en Vrede, Focus-WTV, KWB en Femma Geluveld en de Famkes Merkem

Bestanden2013.JPG

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |