09-05-14

Een avond met Raf Walschaerts over Het Belgisch Huwelijk van Marc Reugebrink

Dinsdag 3 Juni 2014 - 20:00

Hoeveel Vlaming kun je als inwijkeling worden? De meermaals bekroonde Nederlandse essayist en schrijver Marc Reugebrink, in een poging zijn eigen innesteling in Gent in de weegschaal te leggen, laveert tussen geloof en wanhoop. De roman, zijn vijfde ondertussen, gaat over de muze van de liefde en de clichés die we in plaats van ze eens grondig in vraag te stellen, eindeloos herkauwen als we het integratiedebat aansnijden.

 

Eeuwige liefde en België dat al dan niet uit elkaar valt...het zijn zo'n beetje mijn 2 stokpaardjes :-) was de reactie van Raf Walschaerts op de vraag of hij in gesprek wou gaan met Marc Reugebrink.

Moderator van dienst is niemand minder dan uitgever Harold Polis van De Bezige Bij Antwerpen!

Hier alvast een fijne recensie van Het Belgisch Huwelijk op Cuttingedge.be.

Wees er dus bij en schrijf U tijdig in via limerick.be! Signeersessie en Augustijnreceptie maken deze boeiende avond compleet.

 

Schrijf hier in!

BelgischHuwelijk.jpg

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-05-14

Kabouters en reuzen

In een opinie-stuk in De Tijd pleit Andreas Tirez voor het afschaffen van cultuur-subsidies om de vrije markt te laten spelen. Moet een overheid kunst financieren met belastinggeld? Terechte vraag in verkiezingstijden. Politici zijn nu eenmaal de schatbewaarders van een kist geld, het is hun taak erop toe te zien dat dat slijk der aarde goed en verantwoordelijk aangewend wordt. Elke overheidssubsidie in elke sector moet in principe efficiënt, transparant en op lange termijn zinvol zijn en dus voortdurend kritisch in vraag worden gesteld. Subsidie is een tweesnijdend zwaard: financiële steun kan constructief zijn en tot verrassende resultaten leiden, maar kan ook verlammend werken, en corrumperen. Wat vanzelfsprekend evengoed geldt voor cultuur-subsidie. Daarover moet gewaakt, niet in het minst door de sector zelf.

Tijd voor een sprookje: Plop. Niets tegen kabouters, maar kom mij niet vertellen dat ze klein zijn…Reuzen zijn het, pontificale heersers, Piet Piraten op de culturele zeeën. de Plops, de K3’s, de Samsons, de Kaatjes, de Mega Mindy’s: vakkundig gemaakt entertainment op kindermaat. Bedacht en in de markt gezet door ervaren culturele ondernemers als Studio 100. Commercieel zeer succesvol. Niks mis mee, integendeel. Toch zou het doodjammer zijn als er naast deze reuzen in dwergen-vacht geen alternatief meer zou bestaan. Een kleinschaliger, minder commercieel, avontuurlijker alternatief. Het theater waarmee jeugdtheater-gezelschappen als 4Hoog, de Kopergieterij, Ultima Thule, Orka, Bronx, enz…langs culturele centra en scholen trekken. Dat soort theater produceren kan niet of nauwelijks zonder overheidssteun. Sommige producties trekken minder publiek, maar zijn artistiek zo waardevol dat ze bescherming verdienen. Kwetsbare kasplantjes zijn niet altijd opgewassen tegen het allesverslindende monster van de vrije markt.

Dit is mijn punt: Gesubsidieerd en commercieel kunnen perfect naast elkaar bestaan. Op voorwaarde dat de betreffende subsidie transparant is, goed gemotiveerd en geen valse concurrentie in het leven roept (bv. het zwaar subsidiëren van Musical van Vlaanderens Assepoester ten nadele van Studio 100 roept vragen op…).

Dus ja: de overheid heeft redenen te over om geld uit te trekken voor kunst. Enerzijds door (cultureel) ondernemerschap te stimuleren, anderzijds door subsidies toe te kennen waar nodig.

In het besef dat de waarde van kunst voor een samenleving niet te becijferen valt. Toneel, grote orkesten, opera, dans, maar ook film, letteren, musea, bibliotheken: hun waarde valt lang niet alleen in geld uit te drukken en dat maakt hen kwetsbaar in een wereld die doordrenkt is van groeimarges en winst. Daarom is de keuze voor kunst en cultuur een principiële keuze, meer dan een economische. Een keuze voor de verbeelding. Een overheid kan die weerloze verbeelding voor een groot stuk kraken of maken. Laten we voor het laatste kiezen.

 

Uit: De Morgen, 7 mei 2014

Door: Raf Walschaerts

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-05-14

Mindshift.

Minder dan een maand voor de stembusgang. Voor een verwoed krantenlezer als ik valt er nu echt niet meer aan te ontsnappen: de tsunami van opinies, reacties op opinies en meningen over meningen over meningen neemt stilaan indrukwekkende proporties aan. Met stijgende verbazing neem ik het tot mij, dat woud van welig tierende meningen. Wat moet het zalig-simpel leven zijn in een wereld waar alle N-VAers hardvochtige mensen zijn met slechte bedoelingen, en alle groenen en socialisten de wegbereiders van een sociale en rechtvaardig maatschappij. Even fijn vertoeven moet het zijn in die parallelle wereld waar alle linkse denkers naïef zijn, en soft en inefficiënt politiek correct, en waar rechts het monopolie heeft op daadkracht en actief probleemoplossend gedrag. O zalige gemoedsrust van de dwaas. Oogkleppen op en ongestoord verder slapen!

Je kan er niet omheen, de goeie ouwe links-rechts-polarisatie komt in deze verkiezing-tijd weer helemaal boven water, terug van eigenlijk nooit weggeweest (deze keer vakkundig in de markt gezet als N-VA-model tov PS-model). Vraag is of die klassieke tegenstelling het hele speelveld nog kan omspannen… Kan iemand me vertellen wat er links is aan het ten allen prijze verdedigen van een vast gebetonneerd Belgisch federalisme? En wat is er rechts aan het benadrukken van het belang van taal, in casu Nederlands, als hefboom voor integratie van migranten? Toch verwerpen hele volksstammen alles wat NVA voorstelt wegens ‚rechts’. En andersom, nog grotere volksstammen vegen alles wat SPA en GROEN voorstelt van tafel als zijnde ‚links’. Doodjammer voor het inhoudelijk debat, toch? Je zou hopen dat die manier van gepolariseerd denken stilaan over zijn hoogtepunt heen is. Dat het besef groeit van een veelgelaagde wereld, ééntje met 3 kanten aan elke medaille. Het besef van een werkelijkheid die niet voor 1 gat te vangen is en om een mindshift vraagt, omdat ideologisch gestuurde partijpolitiek niet altijd het juiste instrument blijkt om de complexiteit van de huidige samenleving te benaderen.

 

Als democratie dan toch een georganiseerd meningsverschil is, laat het dan een gefundeerd meningsverschil zijn: de edele kunst van het oneens zijn op basis van inhoud, niet op basis van de partij of persoon die de inhoud poneert. Met minder partijen in de boksring. Met meer deontologische hygiëne in het debat (rationele argumenten die niet met emotionele argumenten worden bekampt, en omgekeerd). Minder strategie, meer beleid. Minder partijpolitiek dus. Wellicht dienen zich op termijn andere pistes aan: rechtstreeks op programma-punten stemmen ipv op partijen bijvoorbeeld. Toekomstmuziek. Wordt hopelijk vervolgd.

 

Uit: De morgen, 30 april 2014

Door: Raf Walschaerts

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-05-14

Te gast bij 'Sara op Zondag'

De gebroeders Raf en Mich Walschaerts van Kommil Foo live bij Sara op Zondag! Ze speelden Breekbaar Lief en Potvis uit de nieuwe voorstelling Breken en het laatste nummer was Ruimtevaarder.

KFsoz.jpg

 

 

 

 SOZ.jpg

 Bron: SARA op Zondag

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-04-14

LEES MAAR, ER STAAT NIET WAT ER STAAT (De Morgen)

Vanaf morgen elke week een column door Raf Walschaerts in De Morgen. Over de komende verkiezingen.

LEES MAAR, ER STAAT NIET WAT ER STAAT.

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik ben nog steeds zwevend. Onbeslist. Verward ook. En zoekend.

Het boeit me mateloos, dit verkiezingscircus: de meningen, de provocaties, de reacties op de reacties op de reacties…het amuseert me, het intrigeert me zelfs, maar een uitgesproken overtuiging hou ik er niet aan over. Nooit voorheen in dit land waren de verschillende meningen zo gepolariseerd, maar verlossende helderheid brengt dat niet. Absoluut niet. Daarvoor wordt er te omfloerst gesproken. Te strategisch. De hele tijd bekruipt mij het gevoel dat politici niet het achterste van hun tong laten zien. Dat de woorden al te voorzichtig en al te zorgvuldig worden gekozen zodat de essentie vooral tussen de lijnen te lezen valt. Dit alles uit angst de kiezer voor het hoofd te stoten. Strategie. Verlammende strategie. De kleinste beweging van de tegenstander bepaalt onmiddellijk de eigen actie. De omstandigheden dwingen de meningen. ‚Lees maar, er staat niet wat er staat’, sprak de dichter Martinus Nijhoff, en gelijk had hij.

Laten we een kat een kat noemen: politiek is wat het is…veel meer de kunst van het gelijk krijgen, dan van het gelijk hebben. Zo zit het spel nu eenmaal in elkaar.

Maar nu lijkt voor mij de grens bereikt. Deze keer krijgt mijn verwarring de bovenhand (het bos en de bomen, weet u wel). Hoe meer ik hoor, hoe meer ik lees, hoe meer ik erover nadenk, hoe meer vragen en twijfels ik heb. Zoals het er nu naar uit zie ga ik niet stemmen op 25 mei. Wegens hopeloos in de war.

En toch. Geen duisternis zo zwart of ze baart een lichtpuntje. Heel af en toe, een seconde maar, een flits…zomaar onverwachts trekt het rookgordijn op, en wordt mij een blik gegund op het essentiële. Dan mag ik voor één kort ogenblik helder kijken. …en wat ik dan meen te zien, is een land dat veel te veel politici heeft. Teveel parlementen, te veel regeringen. Een land waar de politieke families in de vorige eeuw de bizarre keuze gemaakt hebben om zichzelf op te splitsen, en er zo eigenhandig een potje van hebben gemaakt.

(Hoe kan je als politieke familie -rood, blauw, oranje of groen- het concept ’land’ verdedigen, en tegelijkertijd de keuze maken om je ‚gesplitst’ te positioneren in het politieke veld. Het is als soep eten met een vork, en ondertussen luidkeels verkondigen dat de soep heerlijk is! Ongeloofwaardig).

En dus wacht ik. Tot de maskers afvallen, blijf ik dromen van een alternatief, een partij om op te stemmen. Mijn masker mag alvast af: ik zoek een partij die de bestaande institutionele structuren in vraag stelt, maar dan op puur pragmatische grond (ik heb niks met een emotioneel geladen Vlaams-nationalisme). Dat kan 2 richtingen uit: ofwel opnieuw richting unitair België, ofwel nog meer richting onafhankelijke regio's (eventueel binnen een confederale logica), maar een overdreven-complexe federatie onder deze omstandigheden (gesplitste politieke partijen en sterke grendels op de besluitvorming)? Nee.

Ik zoek een partij die naast die institutionele bekommernis bezorgd is over de gevaren en uitwassen van een ongebreideld, ruw kapitalisme. Die openstaat voor nieuwe, alternatieve maatschappij-modellen, en daar ook actief over nadenkt. Die out-of-the-box durft denken over arbeid en economie (iedereen een gewaarborgd basis-inkomen?). Een partij ten slotte die cultuur de plek geeft die het verdient: een levensnoodzakelijk, hoogst waardevol maar uiterst kwetsbaar onderdeel van de samenleving.

Zo’n partij zie ik op dit moment niet.

 

Voorlopig blijf ik thuis op 25 mei. Maar plannen kunnen veranderen. Vingers kruisen!

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-14

Senne Guns & Kommil Foo - In Milaan

Nekka Nacht 2013 (Sportpaleis, Antwerpen)

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-04-14

"Mensen raken is het plezierigste wat er bestaat"

Uit Psychologies (22 juli 2013)

Het is hun job om anderen te plezieren, en dat is een plezier op zich. Maar het mag ook meer zijn, zegt Raf Walschaerts, helft van cabaretduo Kommil Foo.

Tekst: Barbara Seynaeve - Foto's: François De Heel 

‘Er moet niet altijd gelachen worden. Een van de leukste dingen vind ik een goed tafelgesprek met mensen die even goed kunnen spreken als luisteren. Daar mag al eens een dijenkletser bij komen kijken maar het hoeft niet. Plezier en lachen zijn geen synoniemen. Ik vind dat de lach soms wat overschat wordt in deze tijd, mensen zijn er misschien te krampachtig naar op zoek. Terwijl loslaten net de sleutel is tot genot en plezier. Doorheen de jaren merk ik dat ik steeds meer een monomens word, dat ik almaar minder nodig heb om plezier te beleven. Ik sta elke avond met veel plezier en passie op het podium, ook bij de honderdste voorstelling. Soms vragen mensen me wel eens of ik het niet beu word om telkens dezelfde woorden te herhalen. Het is een beetje zoals een leraar wiskunde, antwoord ik dan. Die geeft ook zijn hele leven dezelfde leerstof, maar hij doet het om kinderen iets over te brengen. Ik doe het voor de momenten waarop ik iets overbreng bij het publiek. Mensen raken is het plezierigste wat er bestaat. En ik hoop dat ons publiek daarvoor openstaat. Dat ze niet zitten te wachten tot ze nog eens kunnen lachen maar dat ze openstaan om geraakt te worden. Toch is humor onontbeerlijk. Een ontroerend thema snijdt veel dieper als je net gelachen hebt. En vice versa. Als je ontroerd bent en je kan daarna lachen dan is dat een bevrijdende lach. In alles, zelfs in de meest donkere dingen, zit een lach. Uit elke situatie kan je plezier puren, je moet er alleen soms hard naar zoeken.'

2f461d8e2dd41cf13337bbe2ce86dfeb.gif

 

 

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Interview met Mich (Storyfm.be)

Mich Walschaerts, samen met zijn broer Raf het succesvolle cabaret- en kleinkunstduo Kommil Foo, kwam op bezoek tijdens Lunchdate om te babbelen over de huidige tournee 'Breekbaar'. Hij vertelde Sofie waar hij zijn inspiratie haalt én dat ze al zin hebben in een nieuwe tournee.

Klik hier om het audiofragment te beluisteren.

Bron: Storyfm.be

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Nekka Nacht 2013 (Acht)

Zaterdag 12 april 2014

Acht - 13.30: Nekka Nacht 2013 - Hoogtepunten uit de 20ste editie van de Nekka-nacht, opgenomen op 19 april in het Antwerpse Sportpaleis. Voor deze jubileumeditie kwamen verschillende centrale gasten uit de voorbije jaren opnieuw langs: Bart PeetersFrank BoeijenStef BosJohan VerminnenZjef VanuytselKadrilYevgueniKommil FooThé Lauen Raymond van het Groenewoud. Daarnaast waren er ook enkele jonge talenten.

Onderstaande foto's door Hendrik Devestel

 

HendrikDevestel.jpg

HendrikDevestel1.jpg

HendrikDevestel2.jpg

Bron: Flickr.com

 

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-14

Raf over 'De Zwanenzang van Karel Waeri'

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-03-14

Ontstemd!

Raf Walschaerts en Michael Van Peel

woensdag 21/05/2014 om 20:30 in Westrand

Vier dagen voor de moeder aller verkiezingen becommentariëren Walschaerts en Van Peel op hun eigen wijze ons politiek bestel. In een ruwe mix van comedy, livemuziek en pijnlijke ontboezemingen. Eenmalig en niet te missen. Het zijn niet elk jaar verkiezingen. Alhoewel.

Twee iconen uit de comedy slaan de handen in elkaar in een unieke show. Beide heren kijken (ontstemd) naar het land en ventileren op geheel eigen wijze hun al dan niet ter zake doende mening. Met pure stand-up, noten en snaren. Want wat niet gefluisterd of geschreeuwd kan worden, wordt soms beter gezongen.

Michael Van Peel won zowel Humorologie als de Nederlandse Culture Comedy Award en bespeelde zowat alle podia der lage landen. Sinds 2011 wordt zijn eindejaarsconference integraal uitgezonden op Radio 1 en Canvas. In Westrand deelt hij het podium met de harige helft van Kommil Foo. Raf Walschaerts moeten we niet meer voorstellen. Onlangs schreef hij in een column: ‘Ik heb niks met een emotioneel geladen Vlaams-nationalisme. Ik heb evenmin iets met een utopisch we-zijn-toch-allemaal-broeders Belgicisme. Ik voel me politiek dakloos. Ik strompel door het niemandsland tussen de loopgraven van het Grote Gelijk’.

2 Mn, 34-48, zndr brl, grznd hr, vlslnk, vst wrk bij KmlFoo/MVP zkn partij om over 1 maand eventueel op te stemmen. Indien niet serieus, gelieve u te onthouden.

ontstemd_zonderkader.png

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-03-14

Artiest Geboekt met Mich

zo 30.03.2014 10:00 Bibliotheek De Wolfsput

Artiesten op doortocht langsheen de cultuur- en gemeenschapscentra houden even halt in de bibliotheken voor een goed gesprek. In bib De Wolfsput in Dilbeek bespreekt gastheer en interviewer Huug Geervliet met Mich Walschaerts de boeken die zijn leven hebben gekleurd.

Reservatie wordt sterk aanbevolen en kan online of via de ticketbalie van Westrand.

 

Artiest Geboekt is een samenwerking tussen de cultuur- en gemeenschapscentra en de bibliotheken uit de cultuurregio Pajottenland & Zennevallei, met de steun van Vlabra’Ccent vzw.

artiest_geboektt.png

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-03-14

@ De Eerst Show (Libelle TV)

In De Eerste Show ontvangt Ilse Van Hoecke deze week (maandag 24 maart t.e.m. vrijdag 28 maart) weer boeiende praatgasten, bekende en minder bekende Vlamingen, in een fris decor. Een informatief gesprek aan tafel of een emotionele babbel op de canapé...we krijgen het allemaal in De Eerste Show.

Heb jij al gehoord van acrylamide? Wel, dat heeft alles te maken met frieten. Daarover vertelt Jan Moers van Testaankoop meer op maandag. We nemen een kijkje op een kinderboerderij en Lisa Gabriëls die neemt ons dan weer mee naar de film August. En tot slot komt kok Wim Ballieu langs. Speciaal voor Libelle tv trekt hij wekelijks naar de markt op zoek naar lekkernijen. Het resultaat is een nieuw programma: Van alle Markten Thuis, vanaf vandaag op Libelle.

Wat als je puberdochter helemaal weg is van haar idool? Hoe pak je dat aan? Pedagoog Pedro De Bruyckere geeft tips over hoe je daar als ouder het best op reageert. Palmira Proietti vertelt ons meer over haarkleuren. En Kenny Van Quickelberge wordt binnenkort papa. Heuglijk nieuws! Maar ook wel heel bijzonder, want Kenny is drager van het HIV virus. En tot slot heeft Ilse een afspraak met niemand minder dan Herman Van Veen. Ze maakte er een fijne theateravond van. Dat zie je op dinsdag in De Eerste Show.

Op woensdag vertelt psycho-analiste Danny Verstraeten over vriendschap. Wie houdt van zelf dingen maken kan veel opsteken in de reportage van La Maison Victor. Het is Jeugboekenweek, daarom een reportage over illustrator Tom Schamp. En we krijgen ook het aangrijpende verhaal van de zussen Sylvie en Sandra Vandendriessche die hun vader verloren bij een verkeersongeval.

Met huisarts Ine Van Leeuw hebben we elke donderdag afspraak en vandaag heeft ze extra aandacht voor ons hart. Groenspecialist Angelo Dorny gaat weer bij Sonja langs en zorgt daar voor een vierkante meter moestuin. Journaliste Lieve Van Bastelaere heeft een kindje geadopteerd uit Ethiopië en ze vertelt over de emotionele zoektocht naar zijn biologische moeder. En we sluiten de week af met tromgeroffel: Mich en Raf Walschaerts van Kommil Foo vertellen met veel liefde over hun theatershow Breken.

Op vrijdag is er een compilatie-aflevering waarin Libelle hoofdredacteur Mie Van der Auwera vertelt over de fragmenten die haar het meest zijn bijgebleven uit de afgelopen week.

 

 

>De Eerste Show wordt uitgezonden van maandag tem vrijdag om 8u30, om 13u45, om 17u en om 22u30 op Libelle tv (kanaal 18 bij Telenet)<

Bron: Libelle TV

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-02-14

Drenkelingen (De Standaard Avond)

100 Mensen, waaronder 2 journalisten van deze krant laten zich vrijwillig een weekend opsluiten in de nieuw-gebouwde gevangenis in Beveren. Bij wijze van test. Om de procedures en de nieuwe veiligheidssystemen uit te proberen. Een lovenswaardig initiatief. Leerrijk, niet in het minst voor de 100 vrijwilligers. Opgesloten zitten doet iets met een mens. Iets onbehaaglijk. Toen er onlangs een aantal beelden vrijgegeven werden van de nieuwe straf-inrichting, stak er een (bescheiden) stormpje op. Een alles-bij-elkaar braaf en voorspelbaar stukje vox populi dat haar verontwaardiging drenkt in termen als luxe-hotel en betaalde vakantie. Criminelen verdienen het niet zo verwend te worden, weet u wel.

Misplaatste reactie. Ook een kerker met een flatscreen blijft een kerker. Opgesloten zitten doet iets met een mens. Iets ondraaglijk onbehaaglijk.

Zelf meegemaakt. Heel even toch. Een paar jaar geleden speelde ik een bescheiden rol in een kortfilm van de jonge filmmaker Jonas Baeckeland. Plaats van actie was de oude, verlaten gevangenis van Hasselt. Neerslachtige sfeer daarbinnen, beklemmend, alsof het zuchten van de vroegere bewoners nog hoorbaar was en hun wanhoop nog vanonder de celdeuren golfde. Toen ik 'opgesloten' werd om de scène te draaien, (de deur ging een paar minuten echt op grendel) trok op slag een rilling door mijn lijf. Als voorbereiding op de rol had ik een gesprek gehad met de man die 12 jaar lang in die eigenste cel 'gewoond' had. Hij vertelde dat hij al die jaren de hele dag lang alleen maar hartstochtelijk verlangd had naar die 2 korte momenten waarop iedereen 'gelucht' werd. Begrijpelijk, dacht ik, eindelijk de benen kunnen strekken, een sigaret roken, een simpel praatje slaan. Nee dus. Fout gedacht. Bleek dat hij bewust nìet mee naar buiten ging, dat hij ervoor koos om net dàn in zijn cel te blijven. Alleen maar omwille van de (voor hem) zalige wetenschap dat de cellen naast de zijne leeg waren. Twee keer per dag een half uur geen buren. Ook niet aan de overkant van de gang. Heerlijk vond hij dat. Even alleen kunnen zijn (zijn letterlijke woorden). Veelzaamheid. Familie van eenzaamheid. Nog iets tragischer.

Een mooi initiatief, dat test-weekend in Beveren. Maar minder origineel en uniek dan het lijkt. Persoonlijk ken ik mensen zat die zich vrijwillig laten opsluiten. Achter tralies die ze zelf zorgvuldig smeden en eigenhandig voor hun venster timmeren. Laat me in dat kader even een knoert van een open deur intrappen: vrijheid is ons meest dierbare bezit. Vrijheid om te gaan en staan waar we willen. Vrijheid ook om te zeggen en schrijven wat we willen. En toch kieperen we die zelfde vrijheid telkens weer eigenhandig uit het raam. Omdat vrijheid moed vergt. Moed die velen van ons ontbeert. Waardoor we liever kiezen voor de onvrije veiligheid van een op wantrouwen gestoelde liefdesrelatie. Ik roep maar wat… Of voor het aanbidden van een imaginair opperwezen, met automatisch bijgeleverd ethisch referentiekader. Ook al lang heel populair. Zelfs het vrolijke sprookje van de vorige levens en de aura's en de chacras is de laatste tijd weer erg hot…

Drenkelingen, dat zijn we. Arme naakte drenkelingen in een grote oceaan, zich wanhopig vastklampend aan elke tak die toevallig voorbij drijft. Bang. Te bang om vertrouwen te hebben, vertrouwen in het water dat ons draagt. Als we vertrouwen hebben...

Dat is de oefening.

 

Maandag zijn ze weer vrij, de 100 proefkonijnen (de ene al wat vrijer dan de andere).

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Speeldata Kommil Foo - Het Bestand

Kerstnacht 1914

Twee loopgraven, lijnrecht tegenover elkaar.

Honderdduizend half bevroren mannen, verkrampt, bang en boos tegelijk, en allemaal bereid om het bloed te drinken van de honderdduizend mannen aan de overkant, ook half bevroren, verkrampt, bang en boos tegelijk.

En dan slaat de klok twaalf keer. Middernacht.

Gezang, eerst bijna onhoorbaar zacht, maar steeds voller, steeds luider: ‘Stille Nacht’… in het Duits. En in het Engels, Frans, Nederlands…Iemand roept:”Happy Christmas!”. De andere kant roept terug:”Frohe Weihnachten.” En dan gebeurt het onvoorstelbare: aan beide kanten kruipen de eerste soldaten uit de loopgraaf, en schudden elkaar de hand! Cadeaus en eten, wijn en schnapps komen tevoorschijn. Gelach, foto’s van hun kinderen, van hun vrouwen, drinken met elkaar, heel even vrienden voor het leven zijn.

Na vier dagen komt er bevel van hogerhand dat het nu genoeg  geweest is, tijd om de vijand weer te haten, de strijd weer te strijden, op leven en dood…ieder in z’n eigen loopgraaf. Oorlog is oorlog.

Over dat hoogst merkwaardig oorlogs-intermezzo maakt Kommil Foo een voorstelling: Het Bestand.  Begeleid door zes muzikanten zingen Raf en Mich Walschaerts oorlogsliederen, vertellen ze ontroerende, schrijnende maar zonder twijfel ook hilarische verhalen.

Met Raf en Mich Walschaerts, Gwen Cresens (accordeon, bandoneon), Bart Van Caenegem (piano), Nico Schepers (trompet), Carlo Nardozza (trompet en bugel), Carlo Mertens (trombone), Berlinde Deman (bastuba)

Techniek: Koen Bellens SLP

Productie: Caroline lanoye

Speeldata in België & Nederland

Woensdag  15/10/14 

CC De Steenoven

Herzele

Dinsdag  02/12/14 

CC De Herbakker

Eeklo

Donderdag  04/12/14

CC De Grote Post

Oostende

Vrijdag  05/12/14 

CC Beringen

Beringen

Zaterdag  06/12/14

Ancienne Belgique

Brussel

Maandag  08/12/14

Verkaderfabriek

Den Bosch – NL

Dinsdag  09/12/14

CC Hasselt

Hasselt

Donderdag  11/12/14

Parktheater

Eindhoven – NL

Vrijdag  12/12/14

CC De Spil

Roeselare

Zaterdag  13/12/14

De Velinx

Tongeren

Dinsdag  16/12/14

Schouwburg

Kortrijk

Woensdag  17/12/14

De Warande

Turnhout

Vrijdag  19/12/14

Capitole

Gent

Zaterdag  20/12/14

Zaantheater

Zaandam – NL

Zondag  21/12/14

De Kleine Komedie

Amsterdam – NL

Maandag  22/12/14

Theater aan het Vrijthof

Maastricht – NL

Dinsdag  23/12/14

De Harmonie

Gauda – NL

Vrijdag  02/01/15

CC Zwaneberg

Heist-op-den-Berg

Zaterdag  03/01/15

30CC

Leuven

Zondag  04/01/15

De Roma

Antwerpen

  

Meer informatie:

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-02-14

Ingelijst (De Standaard Avond)

Een ochtendlijke discussie aan de ontbijttafel in een hotel in Sneek (Friesland). Gisteravond een voorstelling gespeeld hier. Straks reizen we door naar Almere. En Jan Hoet die vannacht gestorven is.

'Wie is Jan Hoet?', vraagt Annie, de Nederlandse stagiaire podium-techniek die een paar dagen met ons mee reist. Een kunst-Belg roept Geert de licht-man. Een kunst-paus monkelt Mich, mijn collega-broer. 'Schilder of beeldhouwer?', vraagt Annie. 'Of meer performer?' Ze zag laatst in een museum een spiernaakte vrouw rondjes kruipen in een zandbak, bloedende knieën en de totale fysieke uitputting nabij. 'Meer performance', antwoord ik in een impuls. Ik zie plots in een flits Jan Hoet als performer. Een levenslange performance. Tot het bloeden van zijn knieën niet meer te stelpen was. Tot zijn hart was uitgeklopt. Tot zijn adem stokte. Jan Hoet de meester-provocateur, de passionele liefhebber, de expert, de enthousiasteling, de populist die zijn publiek wist te bespelen, de farizeeër in de tempel, het orakel, de zelfverklaarde wijsheid in pacht-hebbende en dus ook onvermijdelijk de kwetsbare, de clown, de publieke duizendpoot, de kleurrijke vlinder. Is dit alles, dit lange Jan Hoet-leven 1 grote performance geweest? Was alles opgezet spel? Was de kunst-paus zelf de kunstenaar? Heeft hij ons de hele tijd een neus gezet? Wij, het publiek dat volgzaam bejubelde wat de kunst-sjamaan selecteerde, en ons daarbij niet bewust waren van het feit dat wij op onze beurt onderdeel waren van een meta-performance. Briljant! Ongelofelijk! Zo zou hij het zelf gezegd hebben. Kan het echt waar zijn dat Mr Hoet een groot kunstenaar was? En echt niemand die dat beseft heeft toen hij nog in leven was?

Het antwoord op die vraag is ontegensprekelijk ja.

Tot spijt van wie het benijdt. Om de simpele reden dat elk leven een kunstwerk is. Excuses, ik bedoel: elk leven zou in potentie een kunstwerk kùnnen zijn…

Pardon? Kom op zeg, de meeste mensen lopen een leven lang in de rij, doen lijdzaam wat hun vader en moeder vòòr hen deden, bewandelen doodgemoedereerd de platgetreden paden…de meeste levens missen elke oorspronkelijkheid, toch? En is oorspronkelijkheid niet dé conditio sine qua non voor kunst?

Ik geloof het niet, geachte lezer. Ik geloof het niet dat er levens bestaan die oorspronkelijkheid mankeren. Ik geloof alleen dat een hoop mensen hun eigen oorspronkelijkheid niet onder ogen zien. Dat wel. De veelheid van kleine vreugdes, mislukkingen, keuzes en non-keuzes, verdriet, hoop, het roeien tegen de stroom in, euforie, pijn, angst voor de dood, innerlijke vrede, aanvaarding van wat onvermijdelijk is, de worsteling met de ondoorgrondelijkheid van het bestaan, de vlucht ook voor die worsteling, liefde, het uitblijven van liefde. Omarm die onwaarschijnlijke gelaagdheid van je bestaan en daar ligt je oorspronkelijkheid. Gooi ze op tafel, timmer er een kader rond, en hang ze aan een witte muur in een museum. 'Niet slecht, lang niet slecht'… zou Jan Hoet gezegd hebben.

 

Voor mij werkt het troostend, deze gedachte.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-14

Man zoekt partij om op te stemmen (De Standaard Avond)

Ik dineer met mezelf in een bescheiden etablissement ergens in de haven van een onooglijk klein Grieks eilandje. Naast mij een Frans koppel. Ze bestellen ieder een Griekse salade en een tzatziki. Eerste keer Griekenland, da's duidelijk. Grieks eten bestel je niet voor jezelf alleen, Grieks eten deel je met de hele tafel. Ze zoeken contact, de Fransen. Of dit eilandje de moeite waard is? Zonder twijfel. Of ik hier al eerder was? Zo'n 22 keer. Verwondering! Waar ik vandaan kom? Ze mogen raden. Niet simpel…mijn Frans is ok, maar ik maak fouten, véél fouten…ze raden het niet. Uit België, help ik hen. Vlaamstalig? Tuurlijk, dat kunnen ze toch wel horen aan mijn Frans! Ontwikkelde mensen denk ik, buitenlanders die beseffen dat er verschillende talen in België gesproken worden, het is geen evidentie. Flamand dus. Inderdaad. Extreem rechts? Euh…pardon? Ik verslik me bijna in mijn moussaka. Extreem rechts? Wat bedoelen ze? Zijn Vlamingen niet bijna allemaal extreem rechts dan? Verbijstering van mijn kant. Jullie haten de Franstaligen, toch? Jullie willen onafhankelijk worden, nee?

Ik werd er triest van. Omdat ik zelfs op vakantie met mijn neus tegen dezelfde muur moet botsen. Laat mij met rust. Laat mij alstublieft rustig nadenken over de politieke structuren van dit land zonder onmiddellijk af geserveerd te worden als extreem-rechtse Vlaams-nationalist. Ik heb niks met een emotioneel geladen Vlaams-nationalisme. Ik heb evenmin iets met een utopisch we-zijn-toch-allemaal-broeders Belgicisme. Ik verlang naar een open, eerlijk debat. Zonder strategische stellingname. Mag het? Verlangen naar een rationeel politiek debat? Ik weet het, politiek is net zoveel emotie als ratio. Maar kunnen we er ten minste naar streven om die 2 basis-componenten min of meer gescheiden te houden (basisregel 1 van een beschaafde conversatie…)? Anders wordt het erg moeilijk om een uitgebalanceerde mening te vormen. En dat moet toch de bedoeling zijn? Dit is mijn mening: een land waar zelfs de politieke partijen gesplitst zijn (een mens vraagt zich af hoe het in godsnaam zo ver is kunnen komen…waarom komen de socialistische, de groene, de liberale, de christen-democratische families niet unitair (Belgisch) op? Geen wet die het hen verbiedt…), zo'n land is geen land meer. Da's een permanent diplomatiek overleg (om een oude boutade te gebruiken). Dus: ofwel opnieuw richting unitair België (daarvan droom ik, utopist die ik ben). Ofwel misschien nog een stap verder richting onafhankelijke regio's, eventueel binnen een confederale logica. Maar een overdreven-complexe federatie onder deze omstandigheden (gesplitste politieke partijen en sterke grendels op de besluitvorming)? Nee. Dit kan niet het eindpunt zijn.

Omdat ik me tegenwoordig politiek dakloos voel en me in geen enkele partij nog kan vinden. Omdat ik mij niet langer thuis voel in dit systeem van vastgeroeste meningen, die allemaal dijken opwerpen, loopgraven trekken, zich ingraven in hun grote gelijk:

Man, 48, zndr brl, grznd hr, vlslnk, vst wrk bij KmlFoo.

 

zoekt partij om over 3 maanden eventueel op te stemmen. Indien niet serieus, gelieve u te onthouden.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-02-14

Rood Licht (De Standaard Avond)

Dinsdag 25/02/2014

Ik stop voor het rood licht en zie haar mijn kant uit schommelen. Rond de 25 schat ik haar. Bekertje in de hand. Kindje van een jaar of 3 op de arm. Ze buigt zich voorover naar mijn raampje, haar gezicht vlakbij het mijne. Nee, schud ik. Ze dringt aan, zwaait haar beker. Ik kijk strak voor me uit. Laat het alsjeblief groen worden. Dat ik gas kan geven en wegrijden, weg van haar en haar ellende. Ik wéét dat bedelarij meestal niet is wat het lijkt. Georganiseerde bendes, weet u wel…1 of andere hardvochtige familiale despoot die haar dwingt. Nee dus, ik geef niks. In uw eigen belang mevrouw de bedelares. Geloof me, op lange termijn zal u begrijpen dat ik u geholpen heb, net door nìet te geven. Moest uw leven een Hollywood-film zijn, u zou in de laatste scène van de film, laten we zeggen op uw sterfbed, plots in een visioen aan mij denken… aan die Belgische man in zijn warme, zachte auto, die zo visionair was om te beseffen dat hij u beter geen geld kon geven. Die Belgische man die zo intelligent was om te snappen dat hij uw miserabele situatie nog zou bestendigen door zomaar geld te geven. En met die gedachte vindt u vrede, u dankt in stilte die nobele onbekende in zijn auto voor zijn lange-termijn-visie, en glijdt weg in de eeuwige welverdiende rust.

Vergeef me mijn cynisme, beste lezer. Ik lach met mezelf (persoonlijk ben ik er een meester in om de blik naar mezelf zo te moduleren dat ik vrede heb met wat ik zie). Armoede is een onrecht. Dat is wat écht telt. Een maatschappij die zich beschaafd noemt kan het niet tolereren.

Momentje: armoede, is dat niet de schuld van de armen? Ze hebben wel allemaal een smartphone en een flatscreen, en dan klagen dat ze arm zijn? Nee dus. Te kort door de bocht. Armoede is een zompig moeras waarin je tot je middel wegzinkt…onmenselijk moeilijk om eruit te raken. Anderzijds moet je wel zelf in beweging komen, anders is de strijd bij voorbaat verloren. Dat dan weer wel. Simpelweg omdat een mens de morele plicht heeft het eigen leven in handen te nemen. Als pasgeboren baby al word je op een soort podium geworpen, en ben je gedoemd een rol op je te nemen, willen of niet. Aan de zijlijn blijven staan is geen optie. Alle verantwoordelijkheid op de kap van het systeem schuiven is te makkelijk. Laten we vooral nadenken, voorbij de ideologie. Over subsidies bv, en uitkeringen, en hoe daarmee om te gaan. Omdat blijkt dat die veel meer ten goede komen aan de middenklasse en de rijken, dan aan de mensen waarvan je zou denken dat ze het nodig hebben. Welvarende burgers studeren langer (zwaar gesubsidieerd door de overheid), welvarende burgers participeren veel meer in cultuur(idem), welvarende burgers bouwen perfect geïsoleerde huizen en krijgen daar bouw-premies en energie-subsidie voor…

Oplossingen? Nee. Kleine stapjes richting betere wereld misschien wel.

Wat te denken van een basis-inkomen voor iedereen? Voor zover ik kan inschatten hoe één en ander in de praktijk zou werken, ben ik pro. Subsidie, uitkeringen verbonden aan voorwaarden werken corrumperend. Verboden te werken of je uitkering kwijt…te veel mensen kiezen dan voor niet werken, en geef ze eens ongelijk. Stel je voor dat iedereen een vast bedrag in de maand krijgt, en wil je daarbovenop werken, dan is dat jouw keuze. Het zou zonder twijfel een ander licht werpen op de enge opdeling tussen betaald werk hebben en werkloos zijn.

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-02-14

Rattendag (De Standaard Avond)

Maandag 24/02/2014

Deze week schrijft Raf elke dag een mening in De Standaard (Avond). Vandaag:'rattengedrag'.

Je kon het al zien aan de verwijfde manier waarop hij over de speelplaats liep. Lachen geblazen jongen! Ach man, wat hadden we plezier. Schuldig plezier, want ergens wisten we wel dat onze bulderlach hem kwetste, maar dat besef zou ons niet stoppen! Stoere volwassen mannen van 14 waren we, en jongens als Pieter vonden we belachelijk. Ik kon hem imiteren als de beste. Deed dat ook vaak. Net als hem 'verwijfd' over de speelplaats lopen…manman, de hele school in een deuk!

Het is me blijven kietelen later. Schaamte komt vaak pas achteraf. Een episode uit mijn jeugd die onbehaaglijk aanvoelt.

20 Jaar later, tijdens een wilde Gentse Feesten-nacht, baan ik me een weg door de massa in fuif-zaal Cocteau: elke avond holebi-fuif, en zonder concurrentie de beste plek van de stad om te dansen. Ook voor niet-holebi's als ik.

'Dag Raf'. Ik wist het onmiddellijk. 20 Jaar geleden dat we elkaar gesproken hadden, maar ik herkende zijn stem. Ik draai me om, zijn gezicht geen 15 cm van dat van mij verwijderd.' Jij bent wel de laatste die ik hier verwacht had…' En toen, mij recht in de ogen kijkend: 'of misschien juist niet…' Ik schrok, besefte welke conclusie hij trok, en zei verlegen: tja…Toen hij in lachen uitbarstte, viel er iets van me af. We hebben 2 pinten gedronken samen. Achteraf was ik opgelucht.

Ik ben een rat. Toegegeven, ik loop rechtop, maak muziek, schrijf teksten, bemin mijn geliefde bij wijlen met tederheid, waag mij af en toe al eens aan een filosofische gedachte, ben mij min of meer bewust van mezelf en mijn eindigheid…maar diep van binnen ben ik een rat. Of een piranha. Of een zwarte weduwe. Ik reikhals naar boven, en schop naar beneden. Elke minderheid die afwijkt van de norm, en zich op die manier in een kwetsbare positie stelt tov de meerderheid, straf ik af. Survival of the fittest. Ik heb het nu beter onder controle dan pakweg 30 jaar geleden, dat wel, maar hoe ik ook mijn best doe om het achter me te laten, het is ontegensprekelijk een deel van mij, en soms speelt het op. Voor u mij beschuldigt, beste lezer, van extreme zelf-haat, luister hier: ik verdenk u van hetzelfde. Ook u bent een rat, net als ik. Rat-zijn is heel menselijk. Ook president Museveni van Oeganda is een rat. Die oetlul tekent vandaag een wet die strafmaatregelen tegen praktiserende homoseksuelen nog strenger maken dan ze nu al zijn (levenslange gevangenisstraf!). Als u zich afvraagt waarom: het heeft alles te maken met het aanwakkeren van anti-westerse gevoelens in Oeganda. Homoseksualiteit als exemplarisch voorbeeld van de verwerpelijke, verdorven Westerse cultuur. Homo-bashing als verkiezingspropaganda. Een uitwendige vijand aanwijzen, het werkt telkens weer feilloos als middel om jezelf op de kaart te plaatsen. Als het allemaal bewust gebeurt (iets waarvan ik niet zeker ben, ik kan niet in Mr Museveni's hoofd kijken), dan is het populisme met de grote P.

Vrolijk word je hier niet van. Onmetelijk verontwaardigd wel. Het enige wat hier op zijn plek is, is een langdurige, krachtige vloek. Ratten-gedrag mag niet in wetten worden vastgelegd. Integendeel, wetten moeten juist bedoeld zijn onze lagere instincten te helpen beheersen. Wetten moeten ons helpen méér mens te worden ipv minder. Anders lopen ze risico een wereldwijde schandvlek te worden. Quod erat demonstrandum in Oeganda.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-02-14

Duizend Man Sterk @ Wuustwezel 2015

walschaertsmich_blog.jpg

27 maart 2015 @ Curieus Wuustwezel

 

Mich Walschaerts, broer van Raf, samen het vermaarde KOMMIL FOO, gaat ook zijn eigen gang.

 

 

Mich Walschaerts zingt.

Zijn favoriete songs, in het Nederlands, Frans en Engels.

Hij vertelt. Schrijnende, hilarische verhalen.

Hij speelt. De meest kwetsbare, pijnlijk herkenbare personages.

En hij wordt muzikaal begeleid door enkele zeer straffe gasten.

 

Over leven en liefde, over alles of niks.

Absoluut autobiografisch alsook volledig uit de duim gezogen.

Over duizend man sterk zijn.

Of net niet.

 

DUIZEND MAN STERK

 

 

Kortom: je wilt het niet missen; dus neem initiatief

 

Mich Walschaerts: Spel, zang, viool

Gwen Cresens: accordion, bandoneon

Alano Gruarin: piano, fender rhodes

 

Regie: Walter Janssens

Advies: Raf Walschaerts

Decor: Kris Van Oudenhove

Techniek: Koen Bellens, slp

 

Productie: Caroline Lanoye

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |