28-12-14

"Als ik `s morgens niet opsta voor mijn zoon, zie ik hem nooit"

MICH WALSCHAERTS "Als ik `s morgens niet opsta voor mijn zoon, zie ik hem nooit"

Story - 16 Dec. 2014, Pagina 60

KOMMIL FOO-CABARETIER COMBINEERT SOLOVOORSTELLING MET JONG GEZIN

Mich vormt samen met zijn broer Raf Walschaerts het succesvolle theaterduo Kommil Foo.

Cabaretduo Kommil Foo, ook bekend als de broers Mich (45) en Raf Walschaerts (49), brak in de jaren 90 door met sketches in het legendarische Morgen Maandag van Mark Uytterhoeven. Sindsdien zijn ze niet meer uit het Vlaamse theaterlandschap weg te denken. De twee broers staan tegenwoordig ook solo op het podium. Mich doet dat met de voorstelling Duizend man sterk.

Waar gaat de voorstelling Duizend man sterk over?

"Dat vind ik een moeilijke vraag. Want in een half jaar schrijf je bijna letterlijk duizend dingen, waar dan maar een deeltje van overblijft. Duizend man sterk gaat over een man die in een periode van zijn leven zit waarin hij twijfelt. Die man staat om één voor half zeven 's ochtends in zijn keuken met een post-it in zijn handen waarop `bedankt' staat. Hij twijfelt of hij hem ophangt en weggaat, of dat niet doet. En de voorstelling eindigt om half zeven. In die ene minuut komt alles voorbij waar hij aan twijfelt en wat er de laatste jaren gebeurd is. Het gaat dus over van alles, maar het onderliggende thema is de twijfel over keuzes maken in het leven. En er zit natuurlijk ook heel veel zotternij en muziek in."

Wat betekent die titel dan?

"In mijn perceptie wordt de uitdrukking `duizend man sterk' gebruikt op een twijfelmoment. Ik heb het van de Gentse acteur Bob De Moor. Als het niet goed gaat of er zijn veel zenuwen of twijfels, zegt hij altijd: `Komaan, mannen. Duizend man sterk, hé.' Dus het is eigenlijk andersom bedoelt. Het is meer een soort oproep tot kracht, het tegenovergestelde van wat het zegt. Duizend man sterk, maar eigenlijk zo klein zijn."

BEWUSTER LEVEN

Twijfel je zelf ook?

"Op dit moment niet, want alles gaat heel goed in mijn privéleven. Maar er zijn wel dingen waar ik af en toe bij stil sta, zowel op persoonlijk als artistiek vlak. Al is het maar heel klein, je moet toch vaak kiezen. En dan is het de kunst om juist te kiezen. En hoe ouder ik word, hoe meer belang ik hecht aan die keuzes. Ik dacht altijd dat het gemakkelijker zou worden, met ouder te worden. Dat alles meer vanzelf zou gaan, maar het tegendeel blijkt waar, merk ik. Omdat je letterlijk minder tijd hebt. En ik heb geen zin om nog tijd te verliezen, dus ik denk veel beter na over keuzes in mijn leven."

Ben je bang van het ouder worden?

"Niet echt, maar ik probeer wel bewuster te leven. En ik merk ook dat ik dat bijna automatisch begin te doen. Ik dacht altijd dat ik tegen mijn vijfenveertigste alles op mijn gemak zou beginnen doen, maar niets blijkt minder waar. Ik heb nog nooit zo hard gewerkt als nu. Mijn zoon is ook nog maar vier jaar, dus daar ben ik sowieso heel bewust mee bezig. Daar kruipt veel tijd en energie in. En dat zorgt er ook voor dat ik mijn tijd moet plannen. Maar ik vind het wel prettig om daarmee bezig te zijn, omdat ik dan het gevoel heb dat op mijn vijfenveertigste mijn job en mijn artistieke bezigheden waardevol zijn. En dat is wel heel belangrijk."

De combinatie van veel avondwerk en een gezin is haalbaar?

"Dat is natuurlijk een moeilijk evenwicht, maar ik heb een madam die daar zeer open voor staat. Zij is werkt in het onderwijs en ik kan mijn vakanties wel afstemmen op die van haar. Dus het is zeker niet zo dat ik te weinig thuis ben, maar een avond of vier per week ben ik uiteraard wel weg. Dat is best ingrijpend voor een gezinsleven. Ik sta 's morgens meestal op voor onze zoon, want anders zie ik hem niet. Dus ik loop wel vaak met kleine oogjes rond. Maar dat is meestal maar een periode en tot hier toe lukt dat goed."

DRANKPROBLEEM

In de voorstelling speel je onder meer een bezopen rockster. Je broer heeft openlijk over zijn drankprobleem gepraat. Ben jij ooit in zo'n extremen terechtgekomen?

"Dat lied gaat over drankmisbruik en dan speel ik inderdaad een zatte lul. Iedereen weet wel wat het is om zat te zijn, en in dit beroep is dat een valkuil. Je zit makkelijk vier avonden per week in een cafetaria of op café, dus daar moet je wel een beetje voor oppassen. Maar ik heb daar eigenlijk geen last van. Dus ik kan het gewoon goed spelen."

Je broer en jij gaan momenteel even afzonderlijk op pad.

"Ik ben al meer dan vijfentwintig jaar lid van een duo, en nu avondvullend alleen op een podium staan... Dat is toch een beetje jezelf bewijzen. We hebben bewust niet samen geschreven, dus het is de eerste keer dat ik een cabaretvoorstelling zelf heb gemaakt en dat ik alleen speel, zonder Raf. Maar we zijn uiteraard wel betrokken bij elkaars projecten. Anders zou dat onnatuurlijk zijn. We voelen het van elkaar ook aan als de andere iets aan het doen is dat hij niet zo graag doet. We zijn dan ook heel eerlijk. Dat gaat niet anders. En soms moet je dan ontdekken dat je dat inderdaad niet zo graag doet. Wij kunnen bij elkaar heel goed de vinger op de wonde leggen."

Heb je hem dan gemist?

"Bij het schrijfproces zeker. Ik heb ook meer respect gekregen voor mensen die het altijd alleen moeten doen. In mijn eentje spelen gaat me nog af, omdat het dan al goed zit. Dat is anders dan met twee, maar ook leuk. Het maken, en vooral na een slechte try-out omgaan met de onzekerheid, dat is aangenamer met twee. Dan kun je elkaar ook relativeren en er tijdens de rit naar huis over praten. Dat klankbord is toch wel belangrijk."

Toch staan jullie deze maand weer samen op de planken.

"Die aparte projecten waren echt om een frisse neus te halen, om elkaar even gerust te laten. Maar deze maand brengen we Het Bestand, een programma rond de Eerste Wereldoorlog met muzikanten bij. En vanaf januari beginnen we te schrijven aan een Kommil Foo-voorstelling. Die is dan in januari 2016 in de zalen te zien, voor zo'n twee jaar, dus dan zijn we vier jaar verder."

Jullie gingen weleens naakt op een Grieks eiland zitten om een voorstelling te maken.

"Wij hebben zo'n eilandje in Griekenland en daar gaan wij al zo'n vijfentwintig jaar één of twee keer per jaar naartoe. En dat heb ik deze zomer dus ook gedaan, om dit te maken. Ik was daar met mijn gezin, en Raf met zijn gezin. Dat is dan een paar uur per dag schrijven en voor de rest vakantie. Dat is het aangename aan het nuttige koppelen. Deze zomer was ik vaak alleen, maar als dat samen met Raf is, is dat samen ergens onder een boom of een afdakje zitten schrijven. En als het wat te warm wordt, een zwemmeke doen. Dat werkt super. Dat is ontspannend en toch ben je constant bezig over die voorstelling. Dat is een goede en aangename combinatie."

ONTROERING

Raf en jij verschillen heel erg. Zo heb jij ook een veel stabieler liefdesleven dan hij.

"Dat is waar. De liefde is voor Kommil Foo, en voor ons afzonderlijk, een heel grote inspiratiebron. Ook al proberen we over andere dingen te schrijven, uiteindelijk komen we bijna altijd weer bij de moeilijke liefdes of het moeilijke daarvan terecht. Dat is ook het meest interessante. Schrijven over de tijd dat het goed gaat, zegt jammer genoeg niet zoveel. Maar het is wel belangrijk dat er veel gelachen wordt. De lach en de traan moeten er altijd inzitten. Ik zou niet graag een programma spelen waar iedereen depressief buitenkomt. Ik wil gewoon dat het ontroert en dat het herkenbaar is. En dan blijkt de liefde een onuitputtelijke bron voor ons."

Waar luister je zelf graag naar?

"Ik hoor veel dingen graag. Ik ben een heel grote fan van Elvis Costello. Vorige week heb ik ook een ontzettend goed optreden gezien van Gregory Porter. Dat is om van je stoel te vallen, zo straf! Dat gaat ook altijd over gebroken harten en zo, maar dat wordt zo authentiek gebracht. Dat vind ik echt fantastisch. En dat is ook heel inspirerend."

Je spreekt in de show je zoontje aan. Heeft hij het al gehoord?

"Hij is vier jaar, dus hij begint nu pas te beseffen wat ik doe, maar nog niet bewust. Zo was ik onlangs op Ketnet te zien als kok, en riep hij: `papa, papa! Er is een Mich op televisie.' Hij herkent mij dan, maar hij legt niet de link dat ik dat ben. Dat is geweldig. (lacht) Verder komt hij weleens meekijken naar een soundcheck en dat soort dingen, maar hij is nog te klein om een hele avond in een theater stil te zitten. Ik vind het wel tof dat ik iets over hem kan doen. En dat is ook normaal. Dat ventje is per slot van rekening het belangrijkste in mijn leven."

Wat vindt je vrouw ervan dat je je gezin betrekt in een voorstelling?

"Ze is er intussen wel aan gewend. En de inhoud is ook niet gênant autobiografisch. Ze zegt wel af en toe dat bepaalde stukjes erg confronterend zijn. Dat hoeft dan nog niet te gaan over iets wat wij hebben meegemaakt of zo. Maar dat is dan gewoon herkenbaar voor haar, net zoals voor de andere mensen in de zaal, denk ik. Al kent zij mij natuurlijk ietsje beter dan de rest van de zaal." (lacht)

MET GEZIN OP WERELDREIS

Hoe ontspan je je?

"Ik lees graag en ik reis veel. Voor de rest heb ik, met mijn gezin erbij, niet veel tijd voor hobby's. Maar ik kan me wel goed ontspannen. Ik kan gemakkelijk de knop omdraaien. Misschien gaat dat iets minder als ik een show aan het maken ben, maar als ik er vertrouwen in heb, is dat geen probleem. Dan kan ik overdag perfect ontspannen, tot stipt half drie en dan in werkmodus schieten, naar de voorstelling rijden en spelen. Dat lukt me steeds beter. Ik treed ook vier keer per week op, dus daar ben ik niet meer zenuwachtig voor."

Die reishobby uit zich in wereldreizen.

"Dat heb ik inderdaad al een paar keer gedaan. Ik heb een half jaar in Afrika gezeten, en zo'n twee jaar geleden heb ik vijf maanden met mijn gezin met de mobilehome door Europa gereisd. Dat was ook super! Over anderhalf jaar heb ik weer vier of vijf maanden gepland, maar ik heb nog geen idee wat of waar het zal zijn. Ik vind het belangrijk om af en toe terug tot nul te gaan, en om letterlijk andere contreien en culturen te zien. Ik vind het fantastisch om hier te zijn en deze job te doen, maar er af en toe eens echt uit zijn en afstand nemen, is zeer gezond."

TEKST: Mandy Trappeniers · FOTO'S: Frank dejongh

 

Copyright © 2015 Sanoma. Alle rechten voorbehouden

p1.jpg

p2.jpg

p3.jpg

Bron: Story

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-12-14

Canvas

Op zondag 28/12/2014 (21:10 uur) zendt Canvas de voorstelling Breken uit.

62fe694d-7c9c-11e4-81de-00163edf75b7.jpg

De broers Walschaerts ontwikkelden door de jaren heen een volstrekt unieke stijl: ontroering, humor, muzikaliteit en een absurde beeldentaal vechten om voorrang. Als geen ander beheersen ze de kunst om met minimale middelen iedereen te raken. Kommil Foo dwingt de kijker op het puntje van zijn stoel, aan vertwijfeling ten prooi: lachen of wenen?

 

 

Duur : 90 minuten

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-12-14

Intervista

Raf Walschaerts: ‘Wat ik doe, dit beroep, valt zo goed samen met mij. Dat gaat zelfs boven het concept geluk’

door Mikaël Soinne | jan 24, 2014 | Cultuur, Media

 

“Het moet echt de moeite waard zijn om met twee te zijn, anders ben ik liever alleen.” Privé is cabaretier Raf Walschaerts naar eigen zeggen een ‘mono-man’. Professioneel vormt hij al meer dan 25 jaar een duo met zijn broer Mich. “Een voorstelling van Kommil Foo is de sfeer op een koffietafel na een begrafenis, maar als iedereen al vijf pinten op heeft.”

Diepgravende interviews door Intervista gebundeld in een prachtig boek! Raf Walschaerts legt zijn ziel bloot in kamerjas, op een veel te vroege zaterdag-ochtend in december 2013.

intervista1.jpg

U kan het boek hier bestellen.

Bron: intervista.be

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-12-14

Interview met Mich (Arenbergshouwburg)

Door Kim Geerden, 15/12/2014

Duizend Man Sterk is Mich Walschaerts van Kommil Foo in zijn eerste solovoorstelling, maar niet heus: hij doet zich vooral groter voor dan hij is. Zoals wij allemaal. Een hartverwarmende muzikale voorstelling over liefde en leven en over kleine kantjes.

Mich Walschaerts: Ik was een jaar geleden al begonnen aan deze voorstelling, maar na wat try-outs bleek het absoluut niet goed te zitten. De verkeerde weg ingeslagen, misschien niet goed ingeschat omdat het de eerste keer was dat ik solo werkte… Ik heb alles weggegooid en ben van nul herbegonnen. Nu zit het naar mijn gevoel wél goed.

Was het dan toch een serieuze aanpassing om zonder je broer Raf te werken?

Wat het spelen zelf betreft eigenlijk niet. Alleen op een podium staan en zelf anderhalf uur de aandacht vasthouden, is anders, maar heel plezant ook. De voorstelling maken, was een ander paar mouwen. Natuurlijk, ik was al jaren gewend om constant te pingpongen met Raf, elk idee werd eerst afgetoetst bij de ander voor het uitgewerkt werd. Ik heb er dan ook Walter Janssens bij betrokken als regisseur. Die kwam tijdens het creatieproces wekelijks naar hier en dan las ik hem stukken voor. Zo merk je snel genoeg wat wel en niet werkt.

Er zit opvallend veel muziek in de voorstelling. En wat ook opvalt: jij beschikt over een bijzonder goede stem.

Ooit heb ik nog met het idee gespeeld om eens een puur liedjesprogramma te maken, maar dan bekruipt mij toch altijd weer de goesting om ook onnozel te doen en verhalen te vertellen, dus ik blijf bij cabaret. Ik wilde absoluut tussen twee heel straffe muzikanten staan. Mijn stem is vooral goed om pop en rock te zingen, maar in het theater is dat niet ideaal, en dus werd het wat meer in de richting van tango. Dat is altijd spannend en intens van sfeer.

Om het even over de inhoud te hebben. 'Zou Mich nu echt een midlife crisis hebben?', hoorde ik een toeschouwer zich luidop afvragen na de première.

(lacht) Dat valt mee, maar de rode draad valt wel samen met een man van 45 die twijfelt, die voor keuzes staat.

Je toont jezelf ook zeer kwetsbaar en zeker niet altijd van je schoonste kant, vind ik.

Ik blaas heel hoog van de toren, ja. Dat is nodig: als je jezelf opblaast en op een voetstuk zet, kan je er ook afvallen en kwetsbaarheid laten zien. Mensen beseffen wel dat wat je toont niet noodzakelijk écht is, en toch herkennen ze zichzelf. Ik mag van mezelf denken dat ik een redelijk beschaafde mens ben, maar ik moest ook niet eindeloos graven naar de kleine kantjes die ik toon. Ze zitten in ieder van ons. Met enkel je schone kant te laten zien, ben je niets op een podium; het gaat om mensen laten zien dat je van vlees en bloed bent.

En dat er diep van binnen nog steeds een cowboy of indiaan in je zit!

Ondanks het feit dat ik nu 45 ben, hoor ik regelmatig van mensen dat er iets jongensachtig aan mij blijft. Die avonturenverhalen, ook als die bij Kommil Foo erin slopen, was dat altijd door mijn inbreng. Raf, die zat als kind altijd met zijn neus in de boeken terwijl ik buiten verkleed in de bomen hing, en we zijn altijd een beetje zo gebleven.

Vind je het belangrijk om het kind in jezelf te koesteren?

Misschien niet het kind in mezelf, maar wel een zekere naïviteit. Er loopt hier in huis nu een ventje van vier jaar oud rond en, hoe cliché het misschien klinkt, die leefwereld is echt wonderlijk. Dat drukt je echt met de neus op het feit dat onschuld en naïviteit ook schoon kunnen zijn.

 

Bron: Arenbergschouwburg.be

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-12-14

TV Oost

TV OOST

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-14

De Zevende Dag (21/12/2014)

Programma op zondag 21 december 2014

Een groot aantal culturele evenementen van het afgelopen jaar stond in het teken van de herdenking van de Eerste Wereldoorlog, die precies 100 jaar geleden losbarstte. Auteur Stefan Hertmans schreef er het boek ‘Oorlog en Terpentijn’ over, waarmee hij de AKO-literatuurprijs won. En Raf Walschaerts brengt samen met zijn broer en zes topmuzikanten een reeks oorlogsliederen in de voorstelling ‘Het Bestand’ van Kommil Foo. 2014 was ook het jaar van besparingen in de cultuursector, die hard aankwamen maar misschien ook nieuwe wegen openen. Een gesprek.

Bekijk het volledige programma op de website van Eén.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |