22-04-14

LEES MAAR, ER STAAT NIET WAT ER STAAT (De Morgen)

Vanaf morgen elke week een column door Raf Walschaerts in De Morgen. Over de komende verkiezingen.

LEES MAAR, ER STAAT NIET WAT ER STAAT.

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik ben nog steeds zwevend. Onbeslist. Verward ook. En zoekend.

Het boeit me mateloos, dit verkiezingscircus: de meningen, de provocaties, de reacties op de reacties op de reacties…het amuseert me, het intrigeert me zelfs, maar een uitgesproken overtuiging hou ik er niet aan over. Nooit voorheen in dit land waren de verschillende meningen zo gepolariseerd, maar verlossende helderheid brengt dat niet. Absoluut niet. Daarvoor wordt er te omfloerst gesproken. Te strategisch. De hele tijd bekruipt mij het gevoel dat politici niet het achterste van hun tong laten zien. Dat de woorden al te voorzichtig en al te zorgvuldig worden gekozen zodat de essentie vooral tussen de lijnen te lezen valt. Dit alles uit angst de kiezer voor het hoofd te stoten. Strategie. Verlammende strategie. De kleinste beweging van de tegenstander bepaalt onmiddellijk de eigen actie. De omstandigheden dwingen de meningen. ‚Lees maar, er staat niet wat er staat’, sprak de dichter Martinus Nijhoff, en gelijk had hij.

Laten we een kat een kat noemen: politiek is wat het is…veel meer de kunst van het gelijk krijgen, dan van het gelijk hebben. Zo zit het spel nu eenmaal in elkaar.

Maar nu lijkt voor mij de grens bereikt. Deze keer krijgt mijn verwarring de bovenhand (het bos en de bomen, weet u wel). Hoe meer ik hoor, hoe meer ik lees, hoe meer ik erover nadenk, hoe meer vragen en twijfels ik heb. Zoals het er nu naar uit zie ga ik niet stemmen op 25 mei. Wegens hopeloos in de war.

En toch. Geen duisternis zo zwart of ze baart een lichtpuntje. Heel af en toe, een seconde maar, een flits…zomaar onverwachts trekt het rookgordijn op, en wordt mij een blik gegund op het essentiële. Dan mag ik voor één kort ogenblik helder kijken. …en wat ik dan meen te zien, is een land dat veel te veel politici heeft. Teveel parlementen, te veel regeringen. Een land waar de politieke families in de vorige eeuw de bizarre keuze gemaakt hebben om zichzelf op te splitsen, en er zo eigenhandig een potje van hebben gemaakt.

(Hoe kan je als politieke familie -rood, blauw, oranje of groen- het concept ’land’ verdedigen, en tegelijkertijd de keuze maken om je ‚gesplitst’ te positioneren in het politieke veld. Het is als soep eten met een vork, en ondertussen luidkeels verkondigen dat de soep heerlijk is! Ongeloofwaardig).

En dus wacht ik. Tot de maskers afvallen, blijf ik dromen van een alternatief, een partij om op te stemmen. Mijn masker mag alvast af: ik zoek een partij die de bestaande institutionele structuren in vraag stelt, maar dan op puur pragmatische grond (ik heb niks met een emotioneel geladen Vlaams-nationalisme). Dat kan 2 richtingen uit: ofwel opnieuw richting unitair België, ofwel nog meer richting onafhankelijke regio's (eventueel binnen een confederale logica), maar een overdreven-complexe federatie onder deze omstandigheden (gesplitste politieke partijen en sterke grendels op de besluitvorming)? Nee.

Ik zoek een partij die naast die institutionele bekommernis bezorgd is over de gevaren en uitwassen van een ongebreideld, ruw kapitalisme. Die openstaat voor nieuwe, alternatieve maatschappij-modellen, en daar ook actief over nadenkt. Die out-of-the-box durft denken over arbeid en economie (iedereen een gewaarborgd basis-inkomen?). Een partij ten slotte die cultuur de plek geeft die het verdient: een levensnoodzakelijk, hoogst waardevol maar uiterst kwetsbaar onderdeel van de samenleving.

Zo’n partij zie ik op dit moment niet.

 

Voorlopig blijf ik thuis op 25 mei. Maar plannen kunnen veranderen. Vingers kruisen!

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.