28-02-14

Drenkelingen (De Standaard Avond)

100 Mensen, waaronder 2 journalisten van deze krant laten zich vrijwillig een weekend opsluiten in de nieuw-gebouwde gevangenis in Beveren. Bij wijze van test. Om de procedures en de nieuwe veiligheidssystemen uit te proberen. Een lovenswaardig initiatief. Leerrijk, niet in het minst voor de 100 vrijwilligers. Opgesloten zitten doet iets met een mens. Iets onbehaaglijk. Toen er onlangs een aantal beelden vrijgegeven werden van de nieuwe straf-inrichting, stak er een (bescheiden) stormpje op. Een alles-bij-elkaar braaf en voorspelbaar stukje vox populi dat haar verontwaardiging drenkt in termen als luxe-hotel en betaalde vakantie. Criminelen verdienen het niet zo verwend te worden, weet u wel.

Misplaatste reactie. Ook een kerker met een flatscreen blijft een kerker. Opgesloten zitten doet iets met een mens. Iets ondraaglijk onbehaaglijk.

Zelf meegemaakt. Heel even toch. Een paar jaar geleden speelde ik een bescheiden rol in een kortfilm van de jonge filmmaker Jonas Baeckeland. Plaats van actie was de oude, verlaten gevangenis van Hasselt. Neerslachtige sfeer daarbinnen, beklemmend, alsof het zuchten van de vroegere bewoners nog hoorbaar was en hun wanhoop nog vanonder de celdeuren golfde. Toen ik 'opgesloten' werd om de scène te draaien, (de deur ging een paar minuten echt op grendel) trok op slag een rilling door mijn lijf. Als voorbereiding op de rol had ik een gesprek gehad met de man die 12 jaar lang in die eigenste cel 'gewoond' had. Hij vertelde dat hij al die jaren de hele dag lang alleen maar hartstochtelijk verlangd had naar die 2 korte momenten waarop iedereen 'gelucht' werd. Begrijpelijk, dacht ik, eindelijk de benen kunnen strekken, een sigaret roken, een simpel praatje slaan. Nee dus. Fout gedacht. Bleek dat hij bewust nìet mee naar buiten ging, dat hij ervoor koos om net dàn in zijn cel te blijven. Alleen maar omwille van de (voor hem) zalige wetenschap dat de cellen naast de zijne leeg waren. Twee keer per dag een half uur geen buren. Ook niet aan de overkant van de gang. Heerlijk vond hij dat. Even alleen kunnen zijn (zijn letterlijke woorden). Veelzaamheid. Familie van eenzaamheid. Nog iets tragischer.

Een mooi initiatief, dat test-weekend in Beveren. Maar minder origineel en uniek dan het lijkt. Persoonlijk ken ik mensen zat die zich vrijwillig laten opsluiten. Achter tralies die ze zelf zorgvuldig smeden en eigenhandig voor hun venster timmeren. Laat me in dat kader even een knoert van een open deur intrappen: vrijheid is ons meest dierbare bezit. Vrijheid om te gaan en staan waar we willen. Vrijheid ook om te zeggen en schrijven wat we willen. En toch kieperen we die zelfde vrijheid telkens weer eigenhandig uit het raam. Omdat vrijheid moed vergt. Moed die velen van ons ontbeert. Waardoor we liever kiezen voor de onvrije veiligheid van een op wantrouwen gestoelde liefdesrelatie. Ik roep maar wat… Of voor het aanbidden van een imaginair opperwezen, met automatisch bijgeleverd ethisch referentiekader. Ook al lang heel populair. Zelfs het vrolijke sprookje van de vorige levens en de aura's en de chacras is de laatste tijd weer erg hot…

Drenkelingen, dat zijn we. Arme naakte drenkelingen in een grote oceaan, zich wanhopig vastklampend aan elke tak die toevallig voorbij drijft. Bang. Te bang om vertrouwen te hebben, vertrouwen in het water dat ons draagt. Als we vertrouwen hebben...

Dat is de oefening.

 

Maandag zijn ze weer vrij, de 100 proefkonijnen (de ene al wat vrijer dan de andere).

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Speeldata Kommil Foo - Het Bestand

Kerstnacht 1914

Twee loopgraven, lijnrecht tegenover elkaar.

Honderdduizend half bevroren mannen, verkrampt, bang en boos tegelijk, en allemaal bereid om het bloed te drinken van de honderdduizend mannen aan de overkant, ook half bevroren, verkrampt, bang en boos tegelijk.

En dan slaat de klok twaalf keer. Middernacht.

Gezang, eerst bijna onhoorbaar zacht, maar steeds voller, steeds luider: ‘Stille Nacht’… in het Duits. En in het Engels, Frans, Nederlands…Iemand roept:”Happy Christmas!”. De andere kant roept terug:”Frohe Weihnachten.” En dan gebeurt het onvoorstelbare: aan beide kanten kruipen de eerste soldaten uit de loopgraaf, en schudden elkaar de hand! Cadeaus en eten, wijn en schnapps komen tevoorschijn. Gelach, foto’s van hun kinderen, van hun vrouwen, drinken met elkaar, heel even vrienden voor het leven zijn.

Na vier dagen komt er bevel van hogerhand dat het nu genoeg  geweest is, tijd om de vijand weer te haten, de strijd weer te strijden, op leven en dood…ieder in z’n eigen loopgraaf. Oorlog is oorlog.

Over dat hoogst merkwaardig oorlogs-intermezzo maakt Kommil Foo een voorstelling: Het Bestand.  Begeleid door zes muzikanten zingen Raf en Mich Walschaerts oorlogsliederen, vertellen ze ontroerende, schrijnende maar zonder twijfel ook hilarische verhalen.

Met Raf en Mich Walschaerts, Gwen Cresens (accordeon, bandoneon), Bart Van Caenegem (piano), Nico Schepers (trompet), Carlo Nardozza (trompet en bugel), Carlo Mertens (trombone), Berlinde Deman (bastuba)

Techniek: Koen Bellens SLP

Productie: Caroline lanoye

Speeldata in België & Nederland

Woensdag  15/10/14 

CC De Steenoven

Herzele

Dinsdag  02/12/14 

CC De Herbakker

Eeklo

Donderdag  04/12/14

CC De Grote Post

Oostende

Vrijdag  05/12/14 

CC Beringen

Beringen

Zaterdag  06/12/14

Ancienne Belgique

Brussel

Maandag  08/12/14

Verkaderfabriek

Den Bosch – NL

Dinsdag  09/12/14

CC Hasselt

Hasselt

Donderdag  11/12/14

Parktheater

Eindhoven – NL

Vrijdag  12/12/14

CC De Spil

Roeselare

Zaterdag  13/12/14

De Velinx

Tongeren

Dinsdag  16/12/14

Schouwburg

Kortrijk

Woensdag  17/12/14

De Warande

Turnhout

Vrijdag  19/12/14

Capitole

Gent

Zaterdag  20/12/14

Zaantheater

Zaandam – NL

Zondag  21/12/14

De Kleine Komedie

Amsterdam – NL

Maandag  22/12/14

Theater aan het Vrijthof

Maastricht – NL

Dinsdag  23/12/14

De Harmonie

Gauda – NL

Vrijdag  02/01/15

CC Zwaneberg

Heist-op-den-Berg

Zaterdag  03/01/15

30CC

Leuven

Zondag  04/01/15

De Roma

Antwerpen

  

Meer informatie:

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-02-14

Ingelijst (De Standaard Avond)

Een ochtendlijke discussie aan de ontbijttafel in een hotel in Sneek (Friesland). Gisteravond een voorstelling gespeeld hier. Straks reizen we door naar Almere. En Jan Hoet die vannacht gestorven is.

'Wie is Jan Hoet?', vraagt Annie, de Nederlandse stagiaire podium-techniek die een paar dagen met ons mee reist. Een kunst-Belg roept Geert de licht-man. Een kunst-paus monkelt Mich, mijn collega-broer. 'Schilder of beeldhouwer?', vraagt Annie. 'Of meer performer?' Ze zag laatst in een museum een spiernaakte vrouw rondjes kruipen in een zandbak, bloedende knieën en de totale fysieke uitputting nabij. 'Meer performance', antwoord ik in een impuls. Ik zie plots in een flits Jan Hoet als performer. Een levenslange performance. Tot het bloeden van zijn knieën niet meer te stelpen was. Tot zijn hart was uitgeklopt. Tot zijn adem stokte. Jan Hoet de meester-provocateur, de passionele liefhebber, de expert, de enthousiasteling, de populist die zijn publiek wist te bespelen, de farizeeër in de tempel, het orakel, de zelfverklaarde wijsheid in pacht-hebbende en dus ook onvermijdelijk de kwetsbare, de clown, de publieke duizendpoot, de kleurrijke vlinder. Is dit alles, dit lange Jan Hoet-leven 1 grote performance geweest? Was alles opgezet spel? Was de kunst-paus zelf de kunstenaar? Heeft hij ons de hele tijd een neus gezet? Wij, het publiek dat volgzaam bejubelde wat de kunst-sjamaan selecteerde, en ons daarbij niet bewust waren van het feit dat wij op onze beurt onderdeel waren van een meta-performance. Briljant! Ongelofelijk! Zo zou hij het zelf gezegd hebben. Kan het echt waar zijn dat Mr Hoet een groot kunstenaar was? En echt niemand die dat beseft heeft toen hij nog in leven was?

Het antwoord op die vraag is ontegensprekelijk ja.

Tot spijt van wie het benijdt. Om de simpele reden dat elk leven een kunstwerk is. Excuses, ik bedoel: elk leven zou in potentie een kunstwerk kùnnen zijn…

Pardon? Kom op zeg, de meeste mensen lopen een leven lang in de rij, doen lijdzaam wat hun vader en moeder vòòr hen deden, bewandelen doodgemoedereerd de platgetreden paden…de meeste levens missen elke oorspronkelijkheid, toch? En is oorspronkelijkheid niet dé conditio sine qua non voor kunst?

Ik geloof het niet, geachte lezer. Ik geloof het niet dat er levens bestaan die oorspronkelijkheid mankeren. Ik geloof alleen dat een hoop mensen hun eigen oorspronkelijkheid niet onder ogen zien. Dat wel. De veelheid van kleine vreugdes, mislukkingen, keuzes en non-keuzes, verdriet, hoop, het roeien tegen de stroom in, euforie, pijn, angst voor de dood, innerlijke vrede, aanvaarding van wat onvermijdelijk is, de worsteling met de ondoorgrondelijkheid van het bestaan, de vlucht ook voor die worsteling, liefde, het uitblijven van liefde. Omarm die onwaarschijnlijke gelaagdheid van je bestaan en daar ligt je oorspronkelijkheid. Gooi ze op tafel, timmer er een kader rond, en hang ze aan een witte muur in een museum. 'Niet slecht, lang niet slecht'… zou Jan Hoet gezegd hebben.

 

Voor mij werkt het troostend, deze gedachte.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-14

Man zoekt partij om op te stemmen (De Standaard Avond)

Ik dineer met mezelf in een bescheiden etablissement ergens in de haven van een onooglijk klein Grieks eilandje. Naast mij een Frans koppel. Ze bestellen ieder een Griekse salade en een tzatziki. Eerste keer Griekenland, da's duidelijk. Grieks eten bestel je niet voor jezelf alleen, Grieks eten deel je met de hele tafel. Ze zoeken contact, de Fransen. Of dit eilandje de moeite waard is? Zonder twijfel. Of ik hier al eerder was? Zo'n 22 keer. Verwondering! Waar ik vandaan kom? Ze mogen raden. Niet simpel…mijn Frans is ok, maar ik maak fouten, véél fouten…ze raden het niet. Uit België, help ik hen. Vlaamstalig? Tuurlijk, dat kunnen ze toch wel horen aan mijn Frans! Ontwikkelde mensen denk ik, buitenlanders die beseffen dat er verschillende talen in België gesproken worden, het is geen evidentie. Flamand dus. Inderdaad. Extreem rechts? Euh…pardon? Ik verslik me bijna in mijn moussaka. Extreem rechts? Wat bedoelen ze? Zijn Vlamingen niet bijna allemaal extreem rechts dan? Verbijstering van mijn kant. Jullie haten de Franstaligen, toch? Jullie willen onafhankelijk worden, nee?

Ik werd er triest van. Omdat ik zelfs op vakantie met mijn neus tegen dezelfde muur moet botsen. Laat mij met rust. Laat mij alstublieft rustig nadenken over de politieke structuren van dit land zonder onmiddellijk af geserveerd te worden als extreem-rechtse Vlaams-nationalist. Ik heb niks met een emotioneel geladen Vlaams-nationalisme. Ik heb evenmin iets met een utopisch we-zijn-toch-allemaal-broeders Belgicisme. Ik verlang naar een open, eerlijk debat. Zonder strategische stellingname. Mag het? Verlangen naar een rationeel politiek debat? Ik weet het, politiek is net zoveel emotie als ratio. Maar kunnen we er ten minste naar streven om die 2 basis-componenten min of meer gescheiden te houden (basisregel 1 van een beschaafde conversatie…)? Anders wordt het erg moeilijk om een uitgebalanceerde mening te vormen. En dat moet toch de bedoeling zijn? Dit is mijn mening: een land waar zelfs de politieke partijen gesplitst zijn (een mens vraagt zich af hoe het in godsnaam zo ver is kunnen komen…waarom komen de socialistische, de groene, de liberale, de christen-democratische families niet unitair (Belgisch) op? Geen wet die het hen verbiedt…), zo'n land is geen land meer. Da's een permanent diplomatiek overleg (om een oude boutade te gebruiken). Dus: ofwel opnieuw richting unitair België (daarvan droom ik, utopist die ik ben). Ofwel misschien nog een stap verder richting onafhankelijke regio's, eventueel binnen een confederale logica. Maar een overdreven-complexe federatie onder deze omstandigheden (gesplitste politieke partijen en sterke grendels op de besluitvorming)? Nee. Dit kan niet het eindpunt zijn.

Omdat ik me tegenwoordig politiek dakloos voel en me in geen enkele partij nog kan vinden. Omdat ik mij niet langer thuis voel in dit systeem van vastgeroeste meningen, die allemaal dijken opwerpen, loopgraven trekken, zich ingraven in hun grote gelijk:

Man, 48, zndr brl, grznd hr, vlslnk, vst wrk bij KmlFoo.

 

zoekt partij om over 3 maanden eventueel op te stemmen. Indien niet serieus, gelieve u te onthouden.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-02-14

Rood Licht (De Standaard Avond)

Dinsdag 25/02/2014

Ik stop voor het rood licht en zie haar mijn kant uit schommelen. Rond de 25 schat ik haar. Bekertje in de hand. Kindje van een jaar of 3 op de arm. Ze buigt zich voorover naar mijn raampje, haar gezicht vlakbij het mijne. Nee, schud ik. Ze dringt aan, zwaait haar beker. Ik kijk strak voor me uit. Laat het alsjeblief groen worden. Dat ik gas kan geven en wegrijden, weg van haar en haar ellende. Ik wéét dat bedelarij meestal niet is wat het lijkt. Georganiseerde bendes, weet u wel…1 of andere hardvochtige familiale despoot die haar dwingt. Nee dus, ik geef niks. In uw eigen belang mevrouw de bedelares. Geloof me, op lange termijn zal u begrijpen dat ik u geholpen heb, net door nìet te geven. Moest uw leven een Hollywood-film zijn, u zou in de laatste scène van de film, laten we zeggen op uw sterfbed, plots in een visioen aan mij denken… aan die Belgische man in zijn warme, zachte auto, die zo visionair was om te beseffen dat hij u beter geen geld kon geven. Die Belgische man die zo intelligent was om te snappen dat hij uw miserabele situatie nog zou bestendigen door zomaar geld te geven. En met die gedachte vindt u vrede, u dankt in stilte die nobele onbekende in zijn auto voor zijn lange-termijn-visie, en glijdt weg in de eeuwige welverdiende rust.

Vergeef me mijn cynisme, beste lezer. Ik lach met mezelf (persoonlijk ben ik er een meester in om de blik naar mezelf zo te moduleren dat ik vrede heb met wat ik zie). Armoede is een onrecht. Dat is wat écht telt. Een maatschappij die zich beschaafd noemt kan het niet tolereren.

Momentje: armoede, is dat niet de schuld van de armen? Ze hebben wel allemaal een smartphone en een flatscreen, en dan klagen dat ze arm zijn? Nee dus. Te kort door de bocht. Armoede is een zompig moeras waarin je tot je middel wegzinkt…onmenselijk moeilijk om eruit te raken. Anderzijds moet je wel zelf in beweging komen, anders is de strijd bij voorbaat verloren. Dat dan weer wel. Simpelweg omdat een mens de morele plicht heeft het eigen leven in handen te nemen. Als pasgeboren baby al word je op een soort podium geworpen, en ben je gedoemd een rol op je te nemen, willen of niet. Aan de zijlijn blijven staan is geen optie. Alle verantwoordelijkheid op de kap van het systeem schuiven is te makkelijk. Laten we vooral nadenken, voorbij de ideologie. Over subsidies bv, en uitkeringen, en hoe daarmee om te gaan. Omdat blijkt dat die veel meer ten goede komen aan de middenklasse en de rijken, dan aan de mensen waarvan je zou denken dat ze het nodig hebben. Welvarende burgers studeren langer (zwaar gesubsidieerd door de overheid), welvarende burgers participeren veel meer in cultuur(idem), welvarende burgers bouwen perfect geïsoleerde huizen en krijgen daar bouw-premies en energie-subsidie voor…

Oplossingen? Nee. Kleine stapjes richting betere wereld misschien wel.

Wat te denken van een basis-inkomen voor iedereen? Voor zover ik kan inschatten hoe één en ander in de praktijk zou werken, ben ik pro. Subsidie, uitkeringen verbonden aan voorwaarden werken corrumperend. Verboden te werken of je uitkering kwijt…te veel mensen kiezen dan voor niet werken, en geef ze eens ongelijk. Stel je voor dat iedereen een vast bedrag in de maand krijgt, en wil je daarbovenop werken, dan is dat jouw keuze. Het zou zonder twijfel een ander licht werpen op de enge opdeling tussen betaald werk hebben en werkloos zijn.

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-02-14

Rattendag (De Standaard Avond)

Maandag 24/02/2014

Deze week schrijft Raf elke dag een mening in De Standaard (Avond). Vandaag:'rattengedrag'.

Je kon het al zien aan de verwijfde manier waarop hij over de speelplaats liep. Lachen geblazen jongen! Ach man, wat hadden we plezier. Schuldig plezier, want ergens wisten we wel dat onze bulderlach hem kwetste, maar dat besef zou ons niet stoppen! Stoere volwassen mannen van 14 waren we, en jongens als Pieter vonden we belachelijk. Ik kon hem imiteren als de beste. Deed dat ook vaak. Net als hem 'verwijfd' over de speelplaats lopen…manman, de hele school in een deuk!

Het is me blijven kietelen later. Schaamte komt vaak pas achteraf. Een episode uit mijn jeugd die onbehaaglijk aanvoelt.

20 Jaar later, tijdens een wilde Gentse Feesten-nacht, baan ik me een weg door de massa in fuif-zaal Cocteau: elke avond holebi-fuif, en zonder concurrentie de beste plek van de stad om te dansen. Ook voor niet-holebi's als ik.

'Dag Raf'. Ik wist het onmiddellijk. 20 Jaar geleden dat we elkaar gesproken hadden, maar ik herkende zijn stem. Ik draai me om, zijn gezicht geen 15 cm van dat van mij verwijderd.' Jij bent wel de laatste die ik hier verwacht had…' En toen, mij recht in de ogen kijkend: 'of misschien juist niet…' Ik schrok, besefte welke conclusie hij trok, en zei verlegen: tja…Toen hij in lachen uitbarstte, viel er iets van me af. We hebben 2 pinten gedronken samen. Achteraf was ik opgelucht.

Ik ben een rat. Toegegeven, ik loop rechtop, maak muziek, schrijf teksten, bemin mijn geliefde bij wijlen met tederheid, waag mij af en toe al eens aan een filosofische gedachte, ben mij min of meer bewust van mezelf en mijn eindigheid…maar diep van binnen ben ik een rat. Of een piranha. Of een zwarte weduwe. Ik reikhals naar boven, en schop naar beneden. Elke minderheid die afwijkt van de norm, en zich op die manier in een kwetsbare positie stelt tov de meerderheid, straf ik af. Survival of the fittest. Ik heb het nu beter onder controle dan pakweg 30 jaar geleden, dat wel, maar hoe ik ook mijn best doe om het achter me te laten, het is ontegensprekelijk een deel van mij, en soms speelt het op. Voor u mij beschuldigt, beste lezer, van extreme zelf-haat, luister hier: ik verdenk u van hetzelfde. Ook u bent een rat, net als ik. Rat-zijn is heel menselijk. Ook president Museveni van Oeganda is een rat. Die oetlul tekent vandaag een wet die strafmaatregelen tegen praktiserende homoseksuelen nog strenger maken dan ze nu al zijn (levenslange gevangenisstraf!). Als u zich afvraagt waarom: het heeft alles te maken met het aanwakkeren van anti-westerse gevoelens in Oeganda. Homoseksualiteit als exemplarisch voorbeeld van de verwerpelijke, verdorven Westerse cultuur. Homo-bashing als verkiezingspropaganda. Een uitwendige vijand aanwijzen, het werkt telkens weer feilloos als middel om jezelf op de kaart te plaatsen. Als het allemaal bewust gebeurt (iets waarvan ik niet zeker ben, ik kan niet in Mr Museveni's hoofd kijken), dan is het populisme met de grote P.

Vrolijk word je hier niet van. Onmetelijk verontwaardigd wel. Het enige wat hier op zijn plek is, is een langdurige, krachtige vloek. Ratten-gedrag mag niet in wetten worden vastgelegd. Integendeel, wetten moeten juist bedoeld zijn onze lagere instincten te helpen beheersen. Wetten moeten ons helpen méér mens te worden ipv minder. Anders lopen ze risico een wereldwijde schandvlek te worden. Quod erat demonstrandum in Oeganda.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-02-14

Duizend Man Sterk @ Wuustwezel 2015

walschaertsmich_blog.jpg

27 maart 2015 @ Curieus Wuustwezel

 

Mich Walschaerts, broer van Raf, samen het vermaarde KOMMIL FOO, gaat ook zijn eigen gang.

 

 

Mich Walschaerts zingt.

Zijn favoriete songs, in het Nederlands, Frans en Engels.

Hij vertelt. Schrijnende, hilarische verhalen.

Hij speelt. De meest kwetsbare, pijnlijk herkenbare personages.

En hij wordt muzikaal begeleid door enkele zeer straffe gasten.

 

Over leven en liefde, over alles of niks.

Absoluut autobiografisch alsook volledig uit de duim gezogen.

Over duizend man sterk zijn.

Of net niet.

 

DUIZEND MAN STERK

 

 

Kortom: je wilt het niet missen; dus neem initiatief

 

Mich Walschaerts: Spel, zang, viool

Gwen Cresens: accordion, bandoneon

Alano Gruarin: piano, fender rhodes

 

Regie: Walter Janssens

Advies: Raf Walschaerts

Decor: Kris Van Oudenhove

Techniek: Koen Bellens, slp

 

Productie: Caroline Lanoye

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-14

Kommil Foo brengt muzikaal eerbetoon aan 14-18

Op zaterdag 6 december 2014 komen Raf en Mich naar de Ancienne Belgique (AB) in Brussel met een voorstelling over een hoogst merkwaardig oorlogs-intermezzo.

Beeldt u in: Wereldoorlog 1, Kerstavond, middernacht.

Gezang, eerst bijna onhoorbaar zacht, maar steeds voller, steeds luider: ‘Stille Nacht’… in het Duits. En in het Engels, Frans, Nederlands…

Iemand roept:”Happy Christmas!”.

De andere kant roept terug:”Frohe Weihnachten.”

En dan gebeurt het onvoorstelbare: aan beide kanten kruipen de eerste soldaten uit de loopgraaf, en schudden elkaar de hand! Cadeaus en eten, wijn en schnapps komen tevoorschijn. Gelach, foto’s van hun kinderen, van hun vrouwen, drinken met elkaar, heel even vrienden voor het leven zijn.

Begeleid door zes muzikanten zingen Raf en Mich Walschaerts oorlogsliederen, vertellen ze ontroerende, schrijnende maar zonder twijfel ook hilarische verhalen.

 

Meer informatie op www.abconcerts.be

bestand.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gentse cultuurwinnaars in de bloemetjes

Dinsdag 18 FEBRUARI 2014, David Van Hecke & Magali Degrande

GENT - Naar jaarlijkse gewoonte bracht Stad Gent gisterenavond alle Gentenaars samen die het afgelopen jaar een prijs wonnen in een culturele discipline. Schepen Annelies Storms noemde ze één voor één, al maakte ze de fout om Kommil Foo en architecte Marie-José Van Hee te vergeten. Ze kon het goedmaken met een extra kus en het excuus dat de lijst dit jaar wel heel uitvoerig was.

 

 

Cultuurlaureaten_Stadhuis_blog-5.jpg.h600.jpg

Cultuurlaureaten_Stadhuis_blog-9.jpg.h600.jpg

Cultuurlaureaten_Stadhuis_blog-3.jpg.h600.jpg

Cultuurlaureaten_Stadhuis_blog-12.jpg.h600.jpg

Bron: Het Nieuwsblad

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-14

"Gentenaars zijn rechtdoor" (De Standaard, 2004)

Opgetekend door Annelies Loosveldt -De Standaard, Zaterdag 24/07/2004, Pagina 19

 

Voor de reeks Streekgeruchten hebben we de broers Walschaerts van het duo Kommil Foo van elkaar gescheiden. Met zijn 34 jaar is Mich Walschaerts de jongste van de twee. Gisteren kwam oudere broer Raf uitgebreid aan het woord. Vandaag vertelt Mich honderduit over hoe hij Gent beleeft en over zijn verslaving aan de Gentse Feesten.

- Waar woont u precies?

Ik woon al twee jaar in de Karel Mirystraat in het centrum van Gent. Ik zocht een huis in het hart van de stad en waar het toch rustig was. In deze overwegend Turkse buurt is het, als ik mijn deur dichttrek, stil.

- Welk stukje Gent spreekt je het meest aan?

De Sleepstraat, vlak bij m'n deur. Je waant je echt in het buitenland: Turkse winkeltjes die altijd open zijn, restaurantjes uit allerlei landen en hier en daar een verloren gelopen Vlaming.

- Wat is de grootste troef van Gent?

Zonder twijfel de sfeer: geen enkele andere stad die zo weinig pretentie heeft. Dat heeft alles te maken met de mentaliteit van de Gentenaars. Mensen die ,,rechtdoor'' zijn, zeggen waar het op staat en niet omhooggevallen zijn.

- Tevreden over het culturele aanbod?

Gent is eigenlijk een groot dorp, maar heeft meer dan genoeg te bieden op cultureel vlak. Ik ga weinig naar de cinema, maar als ik ga, is het naar de Sfinx of Studio Skoop. Concerten heb je zat in Gent. Af en toe bezoek ik de handelsbeurs, waar je meer jazz en klassiek vindt, maar meestal zit ik in kleine kroegjes waar je elke dag van de week wel ergens je gading vindt. Zoals in het Trefpunt, de Charlatan of de Krawietel. De theaterplek die ik aandoe, heeft veel te maken met wie waar speelt. Omdat ik zelf veel speel en dus weinig tijd heb, komt het er dikwijls op neer dat ik in de namiddag of op een maandag een try-out meepik.

- Is er een evenement dat je nooit mist?

De Gentse Feesten natuurlijk. Ik schat dat we nu met Kommil Foo toch al een jaar of vijftien onafgebroken op de Feesten spelen. Thuis spelen is sowieso de max en een doel in je dag hebben tijdens de Feesten is ook nooit slecht. Kwestie van niet letterlijk te verdrinken.

 

- Welke Gentenaar verdient een standbeeld volgens u?

Een standbeeld voor de burgemeester is er misschien wat over, maar ik ben wel fier dat Gent nog altijd de stad is waar het Vlaams Blok het laagst scoort.

 

- Waar zou je, behalve in Gent, nog willen wonen?

Zoals iedereen denk ik er ook wel aan om later te verhuizen richting groen. Met vrouw en kroost romantisch tafelen in de zonovergoten tuin, terwijl de lammetjes in mijn oor mekkeren dat ik goed bezig ben. Maar nu ben ik nog jong en gespierd en geniet ik nog te veel van de stad, Gent of Brussel. Zoals elke goede Vlaming heb ik lang mijn hoofdstad niet gekend. De laatste jaren kom ik er meer en hoe beter ik het leer kennen, hoe toffer ik het vind.

 

- Doet u zelf de boodschappen?

Ik winkel in de Delhaize of in de Turkse winkeltjes in de buurt. Die zijn laat open en verkopen vaak erg verse waren.

- Kent u een streekgerecht en kan u het bereiden?

Gentse stoverij, fantastisch lekker. Het moet iets zijn met rundsvlees, niertjes, levertjes, maar zelf klaarmaken, ho maar!

- Heeft u een stamcafé?

Stamcafés verschuiven bij mij om de zoveel jaar. De laatste tijd zit ik het meest in café Manteca. Een gezellige kroeg, waar je in de namiddag rustig je krant kunt lezen, s avonds dik pinten kunt pakken en s nacht kunt genieten van lekkere whisky bij fantastische jazz.

- Hebt u een favoriet restaurant?

Ik heb eigenlijk een paar favorieten. Als ik er eentje moet uitpikken: De Lieve, een soort eetcafé waar je altijd dagspecialiteiten kan eten tegen een democratisch prijsje. Zeer ongedwongen sfeertje, perfect getapte pinten en rechttoe-rechtaan bediening. De specialiteit is trouwens Gentse stoverij, misschien toch eens het recept vragen.

- Waar bent u voor het laatst op restaurant geweest?

Een tijdje geleden ben ik de verjaardag gaan vieren van vrienden in restaurant The House of Elliot. Echt een aanrader, Franse keuken, zeer fijn, toffe uitbaters: top in Gent.

 

- Naar waar gaat de vakantie deze zomer?

Schrijven met Raf op een Grieks eilandje is ondertussen een vaste gewoonte geworden. Een uur of vijf per dag werken en voor de rest genieten van al wat de Grieken te bieden hebben. Eind augustus ga ik twee weken naar Corsica met mijn vriendin. De Frans-Spaans-Italiaanse sfeer daar zal mij wel liggen. In september nog eens twee weken afzondering op dat Griekse Alcatraz. Om me kapot te werken, arme ik. Mijn mooiste vakantie was zes maanden Afrika. Ginder een jeep gekocht en dan je neus volgen door het intrigerende Afrika, confronterend, relativerend en relaxerend tegelijk.

- Leest u tijdens de vakantie?

Ik heb in Griekenland Geheime Kamers van Jeroen Brouwers en Boek van Violet en Dood van Gerard Reve gelezen. Ik heb redelijk veel boeken thuis in de vorm van een verspreide bibliotheek: een doos in de kelder, twee schappen in de woonkamer, drie stapels in mijn bureau en nog een aantal uitgeleende aan god-weet-wie. Enkele van mijn favoriete auteurs zijn: Philip Roth, Meir Shalev, Harry Mulish en sinds kort ook Gerard Reve.

- Is er iets dat u al jaren van plan bent, maar dat er niet van komt?

Ik zou graag kunnen vioolspelen als Paganini, kunnen songschrijven als Costello, mijn huis tot een paleis verbouwen en me bekeren tot het vaderschap. Gelukkig heb ik nu een paar maanden vrij, dus dat komt allemaal wel goed.

FRDO_KOMM.MM.jpg

In deze vakantiereeks polsen we bij bekende of opmerkelijke streekgenoten naar hun banden met hun stad of gemeente. Waarom zijn ze daar neergestreken? Is hun home hun castle? Diep geworteld in de klei van hun woonplaats of net niet ? Nuchtere nieuwkomers en honkvaste chauvinisten, mannen en vrouwen, auteurs en artiesten, entrepreneurs en entertainers, politici en commercanten op wie de schaduw van kerktoren of belfort valt.

Andere afleveringen uit deze reeks vindt u op www.standaard.be/streekgeruchten.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-02-14

"Ik voel me een echte Gentenaar" (De Standaard, 2004)

Opgetekend door Annelies Loosveldt - De Standaard, vrijdag 23/07/2004, Pagina 19

Raf (38) Walschaerts vormt samen met zijn broer Mich (34) al vijftien jaar het duo Kommil Foo. Omdat ze als muzikale theatermakers altijd met zijn tweeën opduiken, laten wij ze hier een voor een aan het woord. Raf, Gentenaar uit overtuiging, bijt de spits af. Broer Mich mag morgen zijn zeg doen.

Streekgeruchten / Raf Walschaerts, helft van Kommil Foo

- Waar woont u precies?

In Mariakerke, vlak bij Gent. In een oud landhuis midden in een park, dat we delen met een handvol muzikanten. Een heel charmante en sfeervolle plek.

- Altijd in Oost-Vlaanderen gewoond?

Twintig jaar woon ik nu in Gent, waarvan acht in Mariakerke. Mijn jeugd heb ik beleefd in Essen. Dat ligt boven Antwerpen, tegen de Nederlandse grens. Overigens een mooie jeugd!

- Welk stukje Gent spreekt u meest aan?

Ik houd de laatste jaren erg van de sfeer in Oudburg, een straat in het hartje van Gent. Kleine winkeltjes, restaurants van de hele wereld, en een zuiderse chaotische sfeer.

- Wat is de grootste troef van Gent?

Mijn appartement is super-rustig! Onder het dak, met uitzicht op het park met de vijver. Ik kom dus graag thuis na een lange reis... Overigens voel ik me na twintig jaar echt Gentenaar, en kom altijd graag thuis in de stad. Gentenaars zijn erg relaxed, laconiek ook en vol humor.

- Tevreden over het culturele aanbod?

Er is een waanzinnig aanbod in Gent! Mijn vriendin houdt erg van film, dus ben ik de laatste jaren regelmatig te vinden in Studio Skoop op het Sint-Annaplein of in Sfinx op de Korenmarkt. Daarnaast volg ik graag wat er op theatergebied gebeurt, en dat is veel in Gent. Een van de leukste plekken is het Nieuwpoorttheater, vooral sinds toneelgroep Ceremonia er vaak speelt, een van mijn favoriete gezelschappen. Met Kommil Foo spelen we erg vaak in het Groot Huis, een zalige schouwburg! Oud en zwanger van sfeer. Ik blijf dus niet op mijn culturele honger zitten. Integendeel... indigestie vermijden is de boodschap !

- Is er een evenement dat u nooit mist?

De Gentse Feesten wegens enerzijds niet te vermijden, anderzijds much fun!

- Staat er in Gent een standbeeld of gebouw dat voor uw part gesloopt moet worden?

De McDonald's op de Korenmarkt. Dat is niet echt een toonbeeld van middeleeuwse architectuur.

- Waar zou u, na Gent, nog willen wonen?

De wereld wordt steeds kleiner en ik kan me dus perfect voorstellen ooit eens in Frankrijk of Italië te wonen.

- In wat voor huis woont u?

Een appartement dus, maar een appartement in een grote tuin (het park) waar ik zelf niet in hoef te werken, maar toch van mag en kan genieten! Ideaal voor mij, tuinieren is niet aan mij besteed...

- Van waar is uw partner afkomstig?

Mijn huidige vriendin is van en houdt enorm van Gent. Komt goed uit.

- Hoe is de relatie met uw buren? Weten ze wie u bent?

Ik heb fijne buren! Links woont een bekend Nederlands chansonnier (als hij in België is). Onder woont onze nationale bluestrots en de huisbaas is een goede harmonicaspeler en zanger! We weten dus waarover te praten bij ons in huis...

- Wordt u vaak herkend op straat?

Vaak, maar meestal op een fijne manier. Als mensen genoten hebben van een voorstelling die we speelden, en dat komen zeggen: altijd ok!

- Doet u zelf boodschappen?

Elke week ga ik naar het warenhuis in Mariakerke, als het even kan samen met mijn vriendin. Dat is best ontspannend. Vooral Griekse yoghurt kopen, mijn verslaving.

- Koopt u ook uw kleren en schoenen in Gent?

De jongste jaren draag ik graag kostuums, die laat ik maken door een fantastische naaister. Perfect op maat en helemaal zoals ik het zelf wil. Hemden en dassen koop ik in Gentse boetiekjes.

- Kent u een streekgerecht of andere specialiteit?

Ik ken maar één streekgerecht en dat is Gentse waterzooi, maar vraag me niet hoe je dat maakt... Koken doe ik even slecht als tuinieren.

- Spreekt u Gents?

Neen, een dialect is moeilijk te leren. Bovendien houd ik veel van het Antwerps. Mijn hele familie spreekt het, en sappig.

- Heeft u een stamcafé?

Tegenwoordig ga ik weinig op café, maar als ik ga is het meestal in de Hotsy-Totsy in de Hoogstraat: goede jazz en crooners, en veel schoon volk!

- Hebt u een favoriet restaurant?

Een paar favoriete plekken: Aperto Chiuso in de sleepstraat voor de pasta, Baan Thai in het patershol, de Blauwe Zalm in het patershol voor de vis, het Pakhuis achter de Korenmarkt. Daar hebben ze van alles, maar lekker!

- Doet u aan sport?

Joggen in het park van Mariakerke. Traag als een slak, puffend als een stoomtrein, zwetend als een paard, maar altijd blijgezind.

- Weet u wie hier burgemeester is?

Gent wordt fatsoenlijk bestuurd, daarover is iedereen het tegenwoordig wel eens. En je merkt het ook gewoon in de stad. Burgemeester Beke ken ik vanzelfsprekend, maar alle schepenen opnoemen lukt me in geen geval. Nationaal en internationaal de situatie min of meer proberen te volgen is al moeilijk genoeg.

- Naar waar gaat de vakantie deze zomer?

Dit jaar is het een echte reis-zomer: eerst Griekenland, op de terugweg stoppen in Italië. Bij terugkomst elf voorstellingen spelen tijdens de Gentse Feesten in het Groot Huis, in september weer schrijven in Griekenland, en in oktober stappen in de Spaanse natuur. Tegen dan moeten de batterijen weer opgeladen zijn!

- Leest u tijdens de vakantie?

 

Ik lees veel in de vakantie. Heb net het beste boek ooit gelezen: Fontanel van de joodse schrijver Meir Shalev. Fantastisch.

FRDO_RAF.MM.jpg

In deze vakantiereeks polsen we bij bekende of opmerkelijke streekgenoten naar hun banden met hun stad of gemeente. Waarom zijn ze daar neergestreken? Is hun home hun castle? Diep geworteld in de klei van hun woonplaats of net niet ? Nuchtere nieuwkomers en honkvaste chauvinisten, mannen en vrouwen, auteurs en artiesten, entrepreneurs en entertainers, politici en commercanten op wie de schaduw van kerktoren of belfort valt.

Andere afleveringen uit deze reeks vindt u op www.standaard.be/streekgeruchten. 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

The Incredible Time Machine - People Have The Power To Love

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-02-14

Stoomboot - Concepten

Kommil Foo als backing vocals

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-02-14

Tante Liz

Nieuwe column van Raf voor demens.nu!

Koortsachtig proberen iets te vergeten? Onbegonnen werk. Hoe meer je je best doet, hoe minder het lukt. Denk nu, beste lezer, NIET aan een roze koe. Onmogelijk. Het is dezelfde paradox: vergeten kun je niet wensen. Vergeten overkomt je. Het verleden vervaagt. Zinkt haast onmerkbaar onder een dichte, alles verhullende sluier. Onbereikbaar, elke dag meer. Vergetelheid is de laatste realiteit. En toch…hier en daar een beeld, een herinnering. Een tafereel dat zich blijvend ontworstelt uit die donkere poel van vergetelheid. Niet noodzakelijk een belangrijk of significant beeld. Evengoed een triviaal detail. Dit is één van de beelden die blijft: Zomer op de buiten. Wekenlang logeren bij tante Liz en nonkel Fred. (Nonkel Fred, de goedlachse. Tante Liz de lieve schat, maar ook de schichtige, met de blik van de opgejaagde). Eten aan een lange tafel, buiten op het erf: de kinderen aan één kant, tante Liz en nonkel Fred aan de ander kant. En Phil natuurlijk. Phil was er altijd. Phil zat naast Liz. Tussen Fred en Liz in. Altijd. Phil was haar oudste broer (nonkel Phil) en naar verluidt vroeger, lang geleden toen ze zelf kind waren, Phil en Liz, een heel verstandige, grappige jongen. Altijd lachen geblazen met Phil: deed, tijdens het bidden voor de maaltijd, alsof hij in slaap gevallen was. Bleef dan met zijn handen gevouwen en zijn ogen dicht, stijf onbeweeglijk zitten en begon zachtjes te snurken. Viel boem!…van zijn stoel op de grond en sliep zogezegd verder onder de tafel. Lachen jongen! En dat in de tijd, ik spreek over 65 jaar geleden, in de tijd dus dat God nog springlevend was. Je kon ter plekke van je paard gebliksemd worden als je snurkte tijdens het bidden…dat gebeurde toen heel courant!

Ander voorbeeld: hé jongens wie kan dit? En dan pakte hij, Phil, 2 eieren uit zijn zak: tok!…tegen zijn voorhoofd…rustig die schaal eraf, en hap…binnen. Ok Liz, probeer maar…en mijn tante, 8 jaar en trots als een pauw, het water in de mond om dat ei te kunnen binnenspelen (het was in de jaren na de oorlog, en ze zaten daar zonder overdrijven met grote honger aan tafel, het was absoluut geen vetpot bij mijn tante thuis met 11 kinderen)…dus zij met grote ogen: tok!! Het andere ei tegen haar voorhoofd…zachtgekookt natuurlijk…haar lange haar onder de eiersmurrie…lachen jongen…brul-len-van-het-lachen!

Ja, nonkel Phil, dat was me een grapjas. Veel later hoorde ik dat hij toentertijd verschrikkelijke dingen heeft gedaan bij tante Liz. Zij was 8 en klein, en hij was 11 jaar ouder, dus groot, en hij deed met haar wat hij eigenlijk met de meisjes uit het dorp had moeten doen, en is dat blijven doen tot mijn tante 17 was, en tot hij, gelukkig voor haar, met 20 pinten in zijn lijf, gestruikeld is over een tuinslang op het erf, en verdronken is in de goot. Geen grap…verdronken in de goot, in 5 cm water. Oef. Geen uur te vroeg. De klootzak.

Geen uur te vroeg, maar veel en veel te laat voor mijn tante, want zoals ik al vertelde: nonkel Phil zit tot de dag van vandaag naast haar aan tafel. Loopt ook mee de trap op 's avonds, kruipt mee in bed, ligt dan doodgemoedereerd tussen haar en nonkel Fred in, mengt zich onbeschaamd in hun gesprekken... En dat alles maakt mijn tante tot mijn tante: een muisje, zacht en lief maar schichtig ook en bang en zelden of nooit rustig in het hart. De blik van de opgejaagde in de ogen. Ik schrok niet toen ik de ware toedracht hoorde. Ik had al zoiets vermoed. Ik zag dat tante Liz niet alleen door het leven ging. Ik zag dat er iemand over haar schouder meekeek, meesprak door haar mond, en na al die jaren zelfs mee huilde door haar ogen.

Vergeten mag je niet wensen. Als je het wenst, lukt het niet. Vergeten mag je wel iemand anders toewensen. Dat wel. Ik wens het haar toe, moedige tante Liz: vergeten. En verder leven. Alsnog.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-02-14

“Wie het hardst roept, heeft het kleinste pietje”

09.01.2013

Wie de nieuwe Kommil Foo-voorstelling ‘Breken’ al heeft gezien, krijgt met de release van de dvd/cd de kans om tot in het kleinste detail het meesterschap van Raf en Mich Walschaerts te fileren. Maar niet alleen de mooie beelden in een uitgekiende regie overtuigen, de bijgevoegde cd met daarop vijf songs is meer dan sterk genoeg om op zichzelf te staan.

Kommil Foo is al twee decennia lang een keurmerk waarin de zoektocht naar de essentie van een woord, verhaal, beeld of gespeelde noot centraal staat. ‘Breken’ is dan ook een zeer pure en intieme voorstelling en net daardoor uitermate geschikt om ook op dvd in de huiskamer geconsumeerd te worden, al blijft een live-ervaring nog steeds ‘the real thing’. De manier waarop de kwetsbare mens met al zijn goede bedoelingen toch in een vat van leugens en bedrog kan ondergedompeld worden, geeft stof tot nadenken. En naast de dvd is er ook de cd waarvoor de broers met een volledige band de studio introkken.

Muzikaal gesproken staan jullie weer een trap hoger op de evolutieladder, niet?

Raf: «Het is moeilijk om daar zelf over te oordelen, maar ik ben wel zeer tevreden over het resultaat. We krijgen wel meer de vraag of we geen cd zouden kunnen maken zonder een voorstelling en dat zou best lukken, alleen is het niet onze core business. Elk lied dat we schrijven moet uitvoerbaar zijn binnen een theatercontext en dat bepaalt natuurlijk zeer veel. De liederen zijn daardoor zeer verhalend, gelaagd en complex. (lachend) Niet bepaald de gedroomde formule om een hit te schrijven.»

Voor deze release hebben jullie vijf nummers opnieuw opgenomen met een volledige band onder de productionele leiding van accordeonist en ­bandoneonspeler Gwen Cresens.

«In tegenstelling tot wat de gemiddelde cabarettier doet, mag het iets meer zijn wanneer we over de muziek spreken. We zetten de nummers uit een voorstelling niet zomaar op een plaat. We beschouwen zo’n opname als een volwaardig medium, alleen blijven we natuurlijk die link hebben met de voorstelling. Dat is nog iets anders dan een plaat opnemen met twaalf nummers die niet gebonden zijn door een bepaald thema. Maar met mijn verteltalent en het zangtalent van mijn broer zouden we best een ‘reguliere cd’ kunnen opnemen, al is dat niet aan de orde.»

Ben je dan nog verrast door die nummers wanneer je ze na een maandenlange intieme theaterbehandeling door de vingers van een hele band laat glijden?

«Natuurlijk ben je dan nog verrast en zeker na de mix van Jo Francken was ik helemaal in het reine met die nummers en de arrangementen. Vooral over ‘Potvis’ ben ik zeer tevreden. Toen ik dat geschreven had, was ik heel even bijzonder trots op mezelf en dat geeft een bijzondere kick. Ik heb echt lang getwijfeld over de opnames van deze plaat en er lang aan gesleuteld, maar uiteindelijk is alles op zijn plaats gevallen.»

‘Linkerschoen’ klinkt als een impressionist die schildert met noten.

«Mooi dat te horen, al heeft het heel wat versies nodig gehad om tot dit resultaat te komen. De tekst kwam er plots uit toen ik in bad zat. Noem het gerust een ‘lucky shot’, een gedachte die er in één gulp uitkwam en dan ook meteen werd vastgelegd. Impressionistisch dus. Verder hoeven we geen rekening te houden met een vaste popstructuur en kunnen we de tijd nemen om een verhaal te vertellen binnen een song. En we hebben nog nooit zo veel reacties gehad als op ‘Potvis’. Sommige mensen vertelden me dat ze het op de radio in de auto hoorden en stopten om geconcentreerd verder te kunnen luisteren. Dat is voor een groot deel ook de verdienste van de muzikanten die de sfeer perfect aanvoelden.»

Jullie komen zowel theatraal als muzikaal steeds dichter bij de essentie.

«Het is de enige weg die je kan volgen, de weg in de diepte. Anders lukt het niet om honderden voorstellingen te spelen en gefocust te blijven. Wanneer we nog maar één stap op het podium gezet hebben, verkeren we in een staat van opperste concentratie. We zijn best ontspannen in de coulissen voor we op moeten, maar wanneer je bijvoorbeeld in de Gentse Capitole speelt voor zo’n 1.500 man slik je nog steeds even. Het wordt dus best een spannend weekend.»

Het blijft me verbazen hoe jullie in enkele minuten een volledig verhaal kunnen vertellen. Terwijl je de essentie hoort op het podium, zorgt je geest gelijktijdig voor een bredere omkadering die de fantasie prikkelt.

«Daar werken we zeer hard aan. Daarom is het erg belangrijk om de sfeer en de boodschap of verhaallijn al in enkele minuten vast te leggen voor je aan een song begint. We geven de toeschouwer de nodige bagage mee in zijn hoofd en dan doet de fantasie en het inlevingsvermogen de rest. Ik ben er van overtuigd dat je een goed verhaal in één minuut aan de toog van een café moet kunnen vertellen terwijl je een pint bestelt. We doen al die repetities en try-outs dan ook om elk overbodig woord weg te filteren. En op die manier krijgen we een samenhangende voorstelling. Wanneer je aan het schrijven bent, heb je daar nog geen benul van. We beginnen met drie à vier uur bruikbaar materiaal en snijden dan stuk voor stuk al het overtollige vet weg. Goede grappen of nummers die de voorstelling niet dienen, moet je durven weglaten.»

Dat kan alleen maar omdat je ondanks de twijfel toch vertrouwen hebt in een goede afloop.

«Zo is het. Ondanks de twijfel toch vertrouwen hebben, want het zijn de twee polen waartussen je heen en weer laveert. Gelukkig worden we al jarenlang omringd door de juiste mensen en dat helpt om die constante onzekerheid tot iets moois te laten uitgroeien. Creativiteit is een klein, onzeker ventje dat tijd nodig heeft om tot volle bloei te komen. (lachend) Wie het hardst roept en de grootste mond opzet, heeft vaak het kleinste pietje.»

(Bron: Metro, Vief.be)

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-02-14

Artiest Geboekt met Mich Walschaerts

Zondag 30.03.2014 om 11:00 uur in Bibliotheek De Wolfsput

Artiesten op doortocht langsheen de cultuur- en gemeenschapscentra houden even halt in de bibliotheken voor een goed gesprek. In bib De Wolfsput in Dilbeek bespreekt gastheer en interviewer Huug Geervliet met Mich Walschaerts de boeken die zijn leven hebben gekleurd.

Reservatie wordt sterk aanbevolen en kan online of via de ticketbalie van Westrand.

 concertnieuws.jpg

 Foto: Concertnieuws.be

Artiest Geboektis een samenwerking tussen de cultuur- en gemeenschapscentra en de bibliotheken uit de cultuurregio Pajottenland & Zennevallei, met de steun van Vlabra’Ccent vzw.

Bron: Westrand.be

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |