26-02-14

Man zoekt partij om op te stemmen (De Standaard Avond)

Ik dineer met mezelf in een bescheiden etablissement ergens in de haven van een onooglijk klein Grieks eilandje. Naast mij een Frans koppel. Ze bestellen ieder een Griekse salade en een tzatziki. Eerste keer Griekenland, da's duidelijk. Grieks eten bestel je niet voor jezelf alleen, Grieks eten deel je met de hele tafel. Ze zoeken contact, de Fransen. Of dit eilandje de moeite waard is? Zonder twijfel. Of ik hier al eerder was? Zo'n 22 keer. Verwondering! Waar ik vandaan kom? Ze mogen raden. Niet simpel…mijn Frans is ok, maar ik maak fouten, véél fouten…ze raden het niet. Uit België, help ik hen. Vlaamstalig? Tuurlijk, dat kunnen ze toch wel horen aan mijn Frans! Ontwikkelde mensen denk ik, buitenlanders die beseffen dat er verschillende talen in België gesproken worden, het is geen evidentie. Flamand dus. Inderdaad. Extreem rechts? Euh…pardon? Ik verslik me bijna in mijn moussaka. Extreem rechts? Wat bedoelen ze? Zijn Vlamingen niet bijna allemaal extreem rechts dan? Verbijstering van mijn kant. Jullie haten de Franstaligen, toch? Jullie willen onafhankelijk worden, nee?

Ik werd er triest van. Omdat ik zelfs op vakantie met mijn neus tegen dezelfde muur moet botsen. Laat mij met rust. Laat mij alstublieft rustig nadenken over de politieke structuren van dit land zonder onmiddellijk af geserveerd te worden als extreem-rechtse Vlaams-nationalist. Ik heb niks met een emotioneel geladen Vlaams-nationalisme. Ik heb evenmin iets met een utopisch we-zijn-toch-allemaal-broeders Belgicisme. Ik verlang naar een open, eerlijk debat. Zonder strategische stellingname. Mag het? Verlangen naar een rationeel politiek debat? Ik weet het, politiek is net zoveel emotie als ratio. Maar kunnen we er ten minste naar streven om die 2 basis-componenten min of meer gescheiden te houden (basisregel 1 van een beschaafde conversatie…)? Anders wordt het erg moeilijk om een uitgebalanceerde mening te vormen. En dat moet toch de bedoeling zijn? Dit is mijn mening: een land waar zelfs de politieke partijen gesplitst zijn (een mens vraagt zich af hoe het in godsnaam zo ver is kunnen komen…waarom komen de socialistische, de groene, de liberale, de christen-democratische families niet unitair (Belgisch) op? Geen wet die het hen verbiedt…), zo'n land is geen land meer. Da's een permanent diplomatiek overleg (om een oude boutade te gebruiken). Dus: ofwel opnieuw richting unitair België (daarvan droom ik, utopist die ik ben). Ofwel misschien nog een stap verder richting onafhankelijke regio's, eventueel binnen een confederale logica. Maar een overdreven-complexe federatie onder deze omstandigheden (gesplitste politieke partijen en sterke grendels op de besluitvorming)? Nee. Dit kan niet het eindpunt zijn.

Omdat ik me tegenwoordig politiek dakloos voel en me in geen enkele partij nog kan vinden. Omdat ik mij niet langer thuis voel in dit systeem van vastgeroeste meningen, die allemaal dijken opwerpen, loopgraven trekken, zich ingraven in hun grote gelijk:

Man, 48, zndr brl, grznd hr, vlslnk, vst wrk bij KmlFoo.

 

zoekt partij om over 3 maanden eventueel op te stemmen. Indien niet serieus, gelieve u te onthouden.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.