25-02-14

Rood Licht (De Standaard Avond)

Dinsdag 25/02/2014

Ik stop voor het rood licht en zie haar mijn kant uit schommelen. Rond de 25 schat ik haar. Bekertje in de hand. Kindje van een jaar of 3 op de arm. Ze buigt zich voorover naar mijn raampje, haar gezicht vlakbij het mijne. Nee, schud ik. Ze dringt aan, zwaait haar beker. Ik kijk strak voor me uit. Laat het alsjeblief groen worden. Dat ik gas kan geven en wegrijden, weg van haar en haar ellende. Ik wéét dat bedelarij meestal niet is wat het lijkt. Georganiseerde bendes, weet u wel…1 of andere hardvochtige familiale despoot die haar dwingt. Nee dus, ik geef niks. In uw eigen belang mevrouw de bedelares. Geloof me, op lange termijn zal u begrijpen dat ik u geholpen heb, net door nìet te geven. Moest uw leven een Hollywood-film zijn, u zou in de laatste scène van de film, laten we zeggen op uw sterfbed, plots in een visioen aan mij denken… aan die Belgische man in zijn warme, zachte auto, die zo visionair was om te beseffen dat hij u beter geen geld kon geven. Die Belgische man die zo intelligent was om te snappen dat hij uw miserabele situatie nog zou bestendigen door zomaar geld te geven. En met die gedachte vindt u vrede, u dankt in stilte die nobele onbekende in zijn auto voor zijn lange-termijn-visie, en glijdt weg in de eeuwige welverdiende rust.

Vergeef me mijn cynisme, beste lezer. Ik lach met mezelf (persoonlijk ben ik er een meester in om de blik naar mezelf zo te moduleren dat ik vrede heb met wat ik zie). Armoede is een onrecht. Dat is wat écht telt. Een maatschappij die zich beschaafd noemt kan het niet tolereren.

Momentje: armoede, is dat niet de schuld van de armen? Ze hebben wel allemaal een smartphone en een flatscreen, en dan klagen dat ze arm zijn? Nee dus. Te kort door de bocht. Armoede is een zompig moeras waarin je tot je middel wegzinkt…onmenselijk moeilijk om eruit te raken. Anderzijds moet je wel zelf in beweging komen, anders is de strijd bij voorbaat verloren. Dat dan weer wel. Simpelweg omdat een mens de morele plicht heeft het eigen leven in handen te nemen. Als pasgeboren baby al word je op een soort podium geworpen, en ben je gedoemd een rol op je te nemen, willen of niet. Aan de zijlijn blijven staan is geen optie. Alle verantwoordelijkheid op de kap van het systeem schuiven is te makkelijk. Laten we vooral nadenken, voorbij de ideologie. Over subsidies bv, en uitkeringen, en hoe daarmee om te gaan. Omdat blijkt dat die veel meer ten goede komen aan de middenklasse en de rijken, dan aan de mensen waarvan je zou denken dat ze het nodig hebben. Welvarende burgers studeren langer (zwaar gesubsidieerd door de overheid), welvarende burgers participeren veel meer in cultuur(idem), welvarende burgers bouwen perfect geïsoleerde huizen en krijgen daar bouw-premies en energie-subsidie voor…

Oplossingen? Nee. Kleine stapjes richting betere wereld misschien wel.

Wat te denken van een basis-inkomen voor iedereen? Voor zover ik kan inschatten hoe één en ander in de praktijk zou werken, ben ik pro. Subsidie, uitkeringen verbonden aan voorwaarden werken corrumperend. Verboden te werken of je uitkering kwijt…te veel mensen kiezen dan voor niet werken, en geef ze eens ongelijk. Stel je voor dat iedereen een vast bedrag in de maand krijgt, en wil je daarbovenop werken, dan is dat jouw keuze. Het zou zonder twijfel een ander licht werpen op de enge opdeling tussen betaald werk hebben en werkloos zijn.

 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

goed artikel zeg bedankt

Gepost door: gas en licht | 22-12-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.