24-02-14

Rattendag (De Standaard Avond)

Maandag 24/02/2014

Deze week schrijft Raf elke dag een mening in De Standaard (Avond). Vandaag:'rattengedrag'.

Je kon het al zien aan de verwijfde manier waarop hij over de speelplaats liep. Lachen geblazen jongen! Ach man, wat hadden we plezier. Schuldig plezier, want ergens wisten we wel dat onze bulderlach hem kwetste, maar dat besef zou ons niet stoppen! Stoere volwassen mannen van 14 waren we, en jongens als Pieter vonden we belachelijk. Ik kon hem imiteren als de beste. Deed dat ook vaak. Net als hem 'verwijfd' over de speelplaats lopen…manman, de hele school in een deuk!

Het is me blijven kietelen later. Schaamte komt vaak pas achteraf. Een episode uit mijn jeugd die onbehaaglijk aanvoelt.

20 Jaar later, tijdens een wilde Gentse Feesten-nacht, baan ik me een weg door de massa in fuif-zaal Cocteau: elke avond holebi-fuif, en zonder concurrentie de beste plek van de stad om te dansen. Ook voor niet-holebi's als ik.

'Dag Raf'. Ik wist het onmiddellijk. 20 Jaar geleden dat we elkaar gesproken hadden, maar ik herkende zijn stem. Ik draai me om, zijn gezicht geen 15 cm van dat van mij verwijderd.' Jij bent wel de laatste die ik hier verwacht had…' En toen, mij recht in de ogen kijkend: 'of misschien juist niet…' Ik schrok, besefte welke conclusie hij trok, en zei verlegen: tja…Toen hij in lachen uitbarstte, viel er iets van me af. We hebben 2 pinten gedronken samen. Achteraf was ik opgelucht.

Ik ben een rat. Toegegeven, ik loop rechtop, maak muziek, schrijf teksten, bemin mijn geliefde bij wijlen met tederheid, waag mij af en toe al eens aan een filosofische gedachte, ben mij min of meer bewust van mezelf en mijn eindigheid…maar diep van binnen ben ik een rat. Of een piranha. Of een zwarte weduwe. Ik reikhals naar boven, en schop naar beneden. Elke minderheid die afwijkt van de norm, en zich op die manier in een kwetsbare positie stelt tov de meerderheid, straf ik af. Survival of the fittest. Ik heb het nu beter onder controle dan pakweg 30 jaar geleden, dat wel, maar hoe ik ook mijn best doe om het achter me te laten, het is ontegensprekelijk een deel van mij, en soms speelt het op. Voor u mij beschuldigt, beste lezer, van extreme zelf-haat, luister hier: ik verdenk u van hetzelfde. Ook u bent een rat, net als ik. Rat-zijn is heel menselijk. Ook president Museveni van Oeganda is een rat. Die oetlul tekent vandaag een wet die strafmaatregelen tegen praktiserende homoseksuelen nog strenger maken dan ze nu al zijn (levenslange gevangenisstraf!). Als u zich afvraagt waarom: het heeft alles te maken met het aanwakkeren van anti-westerse gevoelens in Oeganda. Homoseksualiteit als exemplarisch voorbeeld van de verwerpelijke, verdorven Westerse cultuur. Homo-bashing als verkiezingspropaganda. Een uitwendige vijand aanwijzen, het werkt telkens weer feilloos als middel om jezelf op de kaart te plaatsen. Als het allemaal bewust gebeurt (iets waarvan ik niet zeker ben, ik kan niet in Mr Museveni's hoofd kijken), dan is het populisme met de grote P.

Vrolijk word je hier niet van. Onmetelijk verontwaardigd wel. Het enige wat hier op zijn plek is, is een langdurige, krachtige vloek. Ratten-gedrag mag niet in wetten worden vastgelegd. Integendeel, wetten moeten juist bedoeld zijn onze lagere instincten te helpen beheersen. Wetten moeten ons helpen méér mens te worden ipv minder. Anders lopen ze risico een wereldwijde schandvlek te worden. Quod erat demonstrandum in Oeganda.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.