10-11-13

De lach is een middel, geen doel

Uit De Standaard, 09/11/2013

“De lach is een middel, geen doel”

Kommil Foo splitst zichzelf even op voor twee soloprojecten van Raf en Mich Walschaerts. In 2009 maakte Raf al de theatermonoloog Zoon, nu is er Jongen toch: ‘een persoonlijk relaas van een persoonlijk leven, op het kruispunt van cabaret, toneel en concert’.

‘Met Kommil Foo mixen we al heel lang theater en cabaret en die cross-over heeft volgens mij ook altijd bestaan. Zo vond ik My dinner with André van Peter Van den Eede en Damiaan De Schrijver in 1998 echt een openbaring, een echte cabaret-monoloog.’

Jongen toch is voor mij veeleer een kennismaking met comedy. Stand-up heeft me anders doen kijken naar direct contact met de zaal. Ik kruip nu in een scène, pakweg van een jongen die in een dakgoot klimt, en daar stap ik dan plots weer uit: “Het is wat koud in de zaal, nee?” Dat zou ik vroeger nooit gedaan hebben, dat is echt de invloed van comedy. Pure improvisatie gaat me te ver, maar ik heb ook geen zin meer om mensen negentig minuten lang een verhaal door de strot te duwen’.

‘Toch zal ik nooit een stand-upper worden. Ik laat mensen wel lachen, maar telkens pas na een verhaaltje van drie, vier minuten. In comedy is dat killing, maar ik wil mezelf nooit afhankelijk maken van de lach. De lach is een middel, geen doel. Daar schiet comedy vak te ver in door, alsof zo’n grappenregen vooral angst moet verbergen. Dan wordt comedy heel koel, en blijft er geen plek meer voor de mens op de scène. Die ontroering vind ik zelf essentieel.’

‘In Jongen toch vertel ik het verhaal van één avond bij een geëngageerd bevriend koppel, met een Syrische vluchteling. Ik heb het over politiek correct denken, omdat ik me de jongste jaren nogal stuurloos voel tegenover de werkelijkheid. Ik vind het moeilijk om te gaan stemmen, en die verwarring wil ik tonen, via personages.’

‘Het verschil met Kommil Foo ligt veeleer in de vorm. Met mijn broer erbij gaat het meer om onze wisselwerking op zich. Hij zou al na een halve minuut inbreken. Daarom is alleen optreden een hele goeie oefening om je angsten te ontdekken. Het lukt me nu om anderhalfuur niet aan hem te denken, yes! Na 25 jaar vind ik dat al en prestatie op zich.’

‘Een voordeel van toneel is dat het dodelijk saai en taai mag zijn, en dat je toch een zinvolle avond kan hebben. Wachten op Godot, dat kan niet in comedy of cabaret. Omgekeerd vind ik het onbegrijpelijk dat toneel vaak zonder try-outs in première gaat. De dialoog met een zaal kan je toch niet aan je schrijftafel bedenken? Veel toneel zou echt gebaat zijn bij try-outs.’ (whg)

‘Jongen toch’ gaat op 27/11 in première in Gent en toert tot 7/12

 

www.kommilfoo.be/rafwalschaerts

rafstandaard.jpg

IMG_2049.JPG

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.