24-08-13

Spaak (2005) begon als familieverhaal over grootnonkel-coureur

maandag 09 mei 2005

Auteur: Koen LAUWEREYNS


Het is weer helemaal Kommil Foo om zich voor de nieuwe show (de tiende) op één woord te fixeren en daar dan meteen de titel van te maken. Spaak, zoals in dat ragfijne maar staalharde voorwerp dat van de naaf naar de velg fietst. ,,Voor het eerst wilden we een echt autobiografische voorstelling maken'', bekent Raf, de oudste van de twee Walschaertsen. Dan zucht hij diep: ,,Maar kijk, uiteindelijk schiet daar geen fluit meer van over.'' 

 

Voor het eerst? Acht jaar geleden vertelden jullie in Bek! het verhaal van jullie opa die wou kunnen vliegen.

Raf Walschaerts : ,,Dat was jammer genoeg een fictief verhaal. Het familieverhaal waaraan we Spaak wilden ophangen is echt. Het ging over de broer van onze oma. Dat was in de jaren twintig een begenadigde wielrenner. Hij was 18 jaar toen hij op het punt stond om een belangrijke koers te winnen. Hij ontsnapte uit het peloton en reed helemaal alleen naar de finish. Helaas knalde hij honderd meter daarvoor tegen een verkeerd geparkeerde crèmekar. Hij was op slag dood.'' 

Een hommage lijk me hier gepast.

,,Dat dachten wij ook, maar uiteindelijk gaat het in geen kilometers meer over de koers. Toen we de liedjes begonnen te schrijven, bleek dat ze weer stuk voor stuk over de liefde gingen. Tijdens de try-outs kwam onze grootnonkel er steeds minder aan te pas. Gelukkig was de titel zo ruim gekozen dat die ook kon refereren aan relaties die op een of andere manier fout lopen.'' 

Proberen in Nederland

Vooraleer jullie vorige week in Amsterdam en vrijdag in Gent in première gingen, hebben jullie 50 keer uitgeprobeerd in Nederland. Waren jullie zo onzeker?

,,Wij zijn trage werkers. Niet zoals een stand-up comedian die op een tafel springt en daar in een paar vlotte zinnen de actualiteit over de kling jaagt. We hebben in de aanloop naar onze vroegere producties gemerkt dat het na dertig keer proberen pas echt begint te kloppen. Wat we de voorbije 15 jaar hebben gedaan, gaat steeds meer aanleunen bij het theater en staat, tegen de trend in, steeds verder af van een woordenstroom.'' 

Waarom gebeuren die try-outs allemaal in Nederland?

,,Omdat het publiek daar meer vertrouwd is met het fenomeen ,,uitproberen''. Als de mensen naar zo een try-out komen kijken, weten ze dat we nog volop tussen de spiekbriefjes zitten. In die eerste try-outs is het enige wat af is, de liedjes. En dan nog. Toch stellen we vast dat we er ook dan in slagen om de mensen een leuke avond te bezorgen. Een andere reden is van praktische aard. Voor onze voorstellingen hebben we een goed uitgerust theater nodig. In Vlaanderen bestaat er zo goed als niets tussen een cultureel centrum en een cafépodium. In Nederland daarentegen heb je een goed uitgebouwd circuit van kleine zaaltjes, waar we met ons decor terecht kunnen. Uiteindelijk hebben we ook dat decor aan de deur gezet. Als je maar een paar try-outs hebt, kan je je dat niet permitteren.'' 

Wrijven op het bolletje

Jullie zijn met andere woorden luxebeesten geworden.

,,Dat klopt, ja. Vroeger moesten we spelen of we hadden geen confituur op onze boterham. Door het succes van de voorbije jaren, hebben we wat spaarcenten om langer aan iets nieuws te sleutelen. Nu hebben we besloten om drie jaar na elkaar telkens zes maanden met Spaak te toeren.'' 

Speel je nu anders dan toen het nog om den brode moest?

,,Het is van op een oppervlakkig niveau bekeken gemakkelijker geworden. Vijftien jaar geleden moesten we in een jeugdclub zelf gaan vragen om de muziek stiller te zetten vooraleer we konden beginnen. We botsten toen ook vaak tegen een muur van scepticisme. Als we vandaag spelen, zit de zaal vol met mensen die goesting hebben.'' 

Het is minder een strijd geworden?

,,Vroeger droomden we ervan om in Amsterdam te kunnen spelen en in de AB in Brussel en nu doen we dat gewoon. Die strijd is gestreden en vervangen door genieten. Ik ben doodgelukkig dat we kunnen doen wat we willen, op de manier dat we dat willen. Dat gevoel is onbetaalbaar.'' 

,,Onze voorstellingen worden helderder met de jaren. We krijgen het steeds beter in de vingers om wat we vanbinnen voelen over te brengen. Maar er wacht ons nog iedere avond een strijd om het publiek. Als je denkt dat het goed gaat, is het slecht. In die zin blijft het altijd even moeilijk.'' 

Heb je nooit zin om de actualiteit meer in jullie voorstelling te laten binnendringen?

,,We maken een duidelijk onderscheid tussen wat we als Raf en Mich doen en wat we doen als Kommil Foo. Als mens engageren we ons heel duidelijk voor Groen!, voor Oxfam We vinden echter dat daar niet per se iets van moet te merken zijn in onze voorstellingen. Bij ons viert de liefde hoogtij. Dat wordt er van boven ingeblazen en we moeten niet proberen dat te veranderen.'' 

,,In Spaak zit er echter wel een lied over extreem-rechts. Volgens sommigen valt het zelfs een beetje uit de voorstelling, maar daar trekken we ons niets van aan. Ook daar kunnen we niet tussenuit. Het thema houdt ons bezig.'' 

Hoe ga je om met het succes van de jongste jaren?

,,We zitten constant tussen mensen die over ons bolletje wrijven. Het risico is erg groot dat je als simpele mens gaat denken dat heel de wereld je fantastisch vindt. Terwijl het hoogstens die mensen zijn die in de zaal zaten, die avond. Dan willen die eigenlijk alleen maar zeggen: wat kunnen jullie goed wat jullie daar op die scène gedaan hebben. Dat is niet hetzelfde als: wat zijn jullie goede mensen. We moeten ons blijven wapenen dat we die vergissing nooit begaan.'' 

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-08-13

In de keuken: de spuitzak van Mich

spuitzak.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-08-13

Ella en Mil

Ella en Mil.

Sommige mensen werden nooit geboren, ze zijn ook nooit kind geweest, of jong. Ze blijven eeuwig en onveranderlijk hetzelfde: oud. Als ik nu, als volwassen man, wéét hoe belangrijk grootouders kunnen zijn in een kinderbestaan, hoe vertrouwd en veilig en altijd welkom en nooit slecht gezind en snoepen zoveel ge wilt want wij zijn te oud ventje om u op te voeden, nog een koekje? Het simpele feit dat ik dat nu weet en waardeer is zonder meer te danken aan Ella en Mil van naast de deur. Want mijn échte grootouders kwamen niet of nauwelijks in beeld: Moemoe en Vava uit Antwerpen waren allebei gestorven voor ik mijn 1e communie deed, en de Bonne en de Père uit de Walen zag ik 1 keer per jaar om de Bonne 3 kussen te geven voor haar verjaardag.

 

Nee, mijn 2 broers, mijn zus en ik, wij lazen op 1 januari onze nieuwjaarsbrief voor Ella en Mil. En met veel plezier.

En toen werd Ella ziek. Een verkoudheid, gewoon een kleine verkoudheid, niks aan de hand. Maar een verkoudheid die maanden en maanden duurt en nooit betert en waarvan ge de hele dag door moet hoesten alsof de wereld vergaat terwijl ge zo snel vermagert dat ge nog hoop en al 45 kilo weegt?…dat is niet normaal. Dat is gewoon niet goed, dat weet iedereen. En toch zwegen wij. Omdat zij er zelf niet over begonnen en vooral heel gewoon bleven doen. Nieuwe schoenen kopen bv. voor hun 50e jubilée. 50 Jaar getrouwd, zei Mil, en dan nog wel de hele tijd met dezelfde, bdavo voor ons zelf! (hij bedoelde bravo maar hij zei bdavo vanwege een spdaakgebdekske, een kleintje maar). Wij hoopten vurig dat Ella over 4 maanden haar nieuwe schoenen nog zou kunnen dragen op het feest, maar we vreesden allemaal dat de kans klein was. Wat zij zonder twijfel zelf ook besefte : veel te slim, veel te gevoelig, veel te moedig ook om zoiets niet onder ogen te zien… maar of Mil het wist, dat was een andere kwestie. Speelde ze het spelletje van de jubilée en de nieuwe schoenen solo slim, of hadden ze dat samen zo afgesproken? Of dàcht zij dat Mil het niet wist, en deed hij of zijn neus bloedde. Omdat hij misschien bang was dat ze dan meer met hem zou inzitten dan met haar zelf. Ze lieten niet in hun kaarten kijken, die 2…

Op 1 januari zaten Ella en Mil hand in hand op 2 stoelen met een rieten mandje met briefjes van 5 euro op schoot (de gewoonte van de nieuwjaarsbrieven was ondertussen overgenomen door de volgende generatie, de kinderen van mijn broers en zuster: 7 kinderen, 7 brieven). Wij allemaal in een grote kring daar rond. Elke nieuwjaarsbrief was een applaus (bdavo!) en 5 euro waard. Als 6e kind in rij kwam Anna, dochter van mijn oudste broer, een lief schattig meisje van 8, en ze begint: 'Liefste Ella en Mil', trillend stemmetje, nog net niet wenen…'ik sta hier blij en vrolijk met mijn nieuwjaarsbrief'…een snik onderdrukken…niet voort kunnen lezen vanwege krop in de keel…en Mil met grote vriendelijke ogen en een glimlach, en Ellatje in al haar kwetsbare doorschijnendheid met een grote witte zakdoek in haar hand…komaan meiske doe maar…nee schreeuwde Anna…nee! Maar waarom niet lieve schat? Omdat…omdat gij gaat doodgaan, snikte Anna…stilte…een heel geluidloze zinderende stilte…(omdat wij allemaal onze adem inhielden en omdat tranen die biggelen geen geluid maken).

 

Kom eens hier Anna, zei Ella, kom eens bij mij. Goed luisteren hé kind want ik ga het maar 1 keer zeggen: doodgaan…doodgaan is echt niet zo erg als iedereen denkt. Het is wdeed zei Mil stilletjes. Hij wist het.

Raf Walschaerts voor deMens.nu

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-08-13

Bibart zomer met Boon 2012

emvideo-vimeo-46877572_1.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-13

Raf Walschaerts en de puberteit

Raf Walschaerts: "Net de nieuwe plaat van Goes en de gasten gehoord... en zwaar onder de indruk! Vaak gevoelig en ontroerend in zijn eenvoud, maar evengoed soms bizar en bevreemdend, en vooral nooit sentimenteel. Je voelt de hand van een echte song-schrijver die de wereld rondom hem observeert, en vanuit het kleinste detail een pracht van een idee kan puren. Het lijkt allemaal heel vanzelfsprekend en natuurlijk, en net daarin ligt de inspiratie en het metier. Ik ben fan!" 

Bron: http://goesendegasten.be/lofenpers

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Foto Wolf 2008

E_0000107274.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |