14-08-13

Ella en Mil

Ella en Mil.

Sommige mensen werden nooit geboren, ze zijn ook nooit kind geweest, of jong. Ze blijven eeuwig en onveranderlijk hetzelfde: oud. Als ik nu, als volwassen man, wéét hoe belangrijk grootouders kunnen zijn in een kinderbestaan, hoe vertrouwd en veilig en altijd welkom en nooit slecht gezind en snoepen zoveel ge wilt want wij zijn te oud ventje om u op te voeden, nog een koekje? Het simpele feit dat ik dat nu weet en waardeer is zonder meer te danken aan Ella en Mil van naast de deur. Want mijn échte grootouders kwamen niet of nauwelijks in beeld: Moemoe en Vava uit Antwerpen waren allebei gestorven voor ik mijn 1e communie deed, en de Bonne en de Père uit de Walen zag ik 1 keer per jaar om de Bonne 3 kussen te geven voor haar verjaardag.

 

Nee, mijn 2 broers, mijn zus en ik, wij lazen op 1 januari onze nieuwjaarsbrief voor Ella en Mil. En met veel plezier.

En toen werd Ella ziek. Een verkoudheid, gewoon een kleine verkoudheid, niks aan de hand. Maar een verkoudheid die maanden en maanden duurt en nooit betert en waarvan ge de hele dag door moet hoesten alsof de wereld vergaat terwijl ge zo snel vermagert dat ge nog hoop en al 45 kilo weegt?…dat is niet normaal. Dat is gewoon niet goed, dat weet iedereen. En toch zwegen wij. Omdat zij er zelf niet over begonnen en vooral heel gewoon bleven doen. Nieuwe schoenen kopen bv. voor hun 50e jubilée. 50 Jaar getrouwd, zei Mil, en dan nog wel de hele tijd met dezelfde, bdavo voor ons zelf! (hij bedoelde bravo maar hij zei bdavo vanwege een spdaakgebdekske, een kleintje maar). Wij hoopten vurig dat Ella over 4 maanden haar nieuwe schoenen nog zou kunnen dragen op het feest, maar we vreesden allemaal dat de kans klein was. Wat zij zonder twijfel zelf ook besefte : veel te slim, veel te gevoelig, veel te moedig ook om zoiets niet onder ogen te zien… maar of Mil het wist, dat was een andere kwestie. Speelde ze het spelletje van de jubilée en de nieuwe schoenen solo slim, of hadden ze dat samen zo afgesproken? Of dàcht zij dat Mil het niet wist, en deed hij of zijn neus bloedde. Omdat hij misschien bang was dat ze dan meer met hem zou inzitten dan met haar zelf. Ze lieten niet in hun kaarten kijken, die 2…

Op 1 januari zaten Ella en Mil hand in hand op 2 stoelen met een rieten mandje met briefjes van 5 euro op schoot (de gewoonte van de nieuwjaarsbrieven was ondertussen overgenomen door de volgende generatie, de kinderen van mijn broers en zuster: 7 kinderen, 7 brieven). Wij allemaal in een grote kring daar rond. Elke nieuwjaarsbrief was een applaus (bdavo!) en 5 euro waard. Als 6e kind in rij kwam Anna, dochter van mijn oudste broer, een lief schattig meisje van 8, en ze begint: 'Liefste Ella en Mil', trillend stemmetje, nog net niet wenen…'ik sta hier blij en vrolijk met mijn nieuwjaarsbrief'…een snik onderdrukken…niet voort kunnen lezen vanwege krop in de keel…en Mil met grote vriendelijke ogen en een glimlach, en Ellatje in al haar kwetsbare doorschijnendheid met een grote witte zakdoek in haar hand…komaan meiske doe maar…nee schreeuwde Anna…nee! Maar waarom niet lieve schat? Omdat…omdat gij gaat doodgaan, snikte Anna…stilte…een heel geluidloze zinderende stilte…(omdat wij allemaal onze adem inhielden en omdat tranen die biggelen geen geluid maken).

 

Kom eens hier Anna, zei Ella, kom eens bij mij. Goed luisteren hé kind want ik ga het maar 1 keer zeggen: doodgaan…doodgaan is echt niet zo erg als iedereen denkt. Het is wdeed zei Mil stilletjes. Hij wist het.

Raf Walschaerts voor deMens.nu

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.