18-06-13

Promotiefilmpje: "The Voice of Veen" (kinderkamp)

In de krokusvakantie 2014 komt er een supercool zangkamp genaamd "The Voice of Veen". Na de zomer moet je regelmatig de website www.kindervreugd.be of www.ikzinggraag.be checken want ik zou niet te lang wachten met inschrijven! Kommil Foo zingt ook graag! Binnenkort zullen meer artiesten hun liefde voor zingen toegeven!

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-06-13

Interview met Kommil Foo van Jan Pieterse (2008)

Interview uit Haarlems Dagblad met Kommil Foo
Tekst: Jan Pieterse

De zaal in Zutphen is muisstil als de cabaretier tijdens de voorstelling Wolf langdurig door zijn verrekijker kijkt. Dan wordt de zorgvuldig opgebouwde spanning wreed verstoord door een dame in het publiek die luid roept: ,,Wat zie je dan?” De cabaretier laat zijn kijker zakken en zegt vermoeid: ,,Een reiger mevrouw.”

Na de voorstelling moeten de broers Raf en Mich Walschaerts van het Vlaamse duo Kommil Foo er een beetje om lachen: ,,Wat een gekke reactie! Het is de eerste keer dat we dit meemaken. Wij spelen een mengvorm van cabaret en toneel. Soms spreken we het publiek rechtstreeks aan, maar dat wordt afgewisseld met scènes. Die vrouw was niet gewend aan theatrale spanning.

Dat kun je je in Vlaanderen niet voorstellen. Het Nederlandse cabaret-publiek kan moeilijker omgaan met een stilte. Het wordt er zenuwachtig van. Maar hardop iets roepen, dan valt het allemaal in duigen.”

Kommil Foo won in 1992 het cabaretfestival Cameretten en in 2006 de Poelifinario, de prijs voor het beste theaterprogramma van 2005.
Terwijl Raf Walschaerts van kindbeen af wist wat hij wilde, was zijn jongere broer Mich minder zeker. ,,Ik heb lang niet geweten wat ik wilde en plots ben je al twintig jaar cabaretier. Daar heb ik rust in gevonden en ik ben heel tevreden met mijn toevallige keuze. Zo in het begin heb ik nog wel eens een frituur willen openen, maar daar ben ik snel van teruggekomen.”

Bij Raf lag dat anders. Die was vanaf zijn veertiende gedreven om te doen wat hij nu doet. ,,Ik speelde in een bandje, maar we woonden op het platteland en dachten er niet aan dat zoiets je beroep kon worden. Een acteurs-opleiding volgen? Nooit van gehoord!

Alles veranderde toen ik ging studeren. Ik ging in kroegjes spelen, maar was ook geïnteresseerd in toneel. Aan cabaret dacht ik nog niet.
Dat kwam pas later toen ik Freek de Jonge zag. Bovendien leerde ik Bram Vermeulen kennen omdat die naast me woonde in Gent. Maar toch, waarom we cabaret zijn gaan maken weet ik niet.”

Ook Mich moet het waarom van de keuze voor het genre schuldig blijven. ,,Het allereerste wat we ooit maakten, lijkt wel veel op wat we nu doen: vreemde liedjes, een soort conference en visuele dingen. De mengvorm die we nu nog gebruiken. Maar inderdaad, waar dat dan vandaan kwam? Geen idee!”

In de voorstellingen van Kommil Foo worden in scènes en liedjes hele verhalen verteld, zoals we dat kennen van singer-songwriters uit het het popcircuit. “Onze vorm van cabaret is meer beïnvloed door Bob Dylan en Bruce Springsteen dan door cabaretiers. In die songs wordt in vijf minuten een heel leven verteld. Vaak lijken dat maatschappelijk betrokken toneelstukjes. En engagement zit er bij ons ook altijd wel in.

Maar op een bepaalde manier: als we het over Israël en de Palestijnen hebben eindigt dat met een grap over Vlamingen en Walen. We werken naar een grap toe, maar proberen onderweg iets te vertellen. Dan krijg je een iets minder vrijblijvende voorstelling. Nee, geen boodschap, we laten zien waar wij mee worstelen, zoals ieder mens. Dat is de spiegel, kijk er maar in. Echt cabaret dus, maar niet zo uitgesproken als vaak in Nederland.”

Misschien ligt de oorzaak van hun keuze voor cabaret wel dichterbij dan ze denken. ,,Onze ouders waren trouwe volgelingen van Toon Hermans en Herman van Veen,” bedenkt Raf zich. ,,Daar gingen ze naar kijken in de schouwburg in Antwerpen. Dat is hetzelfde theater waar wij nu weken achter elkaar spelen. Voor mijn ouders blijft dat raar. Als ze in de zaal zitten, denken ze nog steeds dat Toon of Herman gaat opkomen.”

Op de vraag of hun ouders de succesvolle broers op de voet volgen, reageren ze met een gulle lach: ,,Het is een cliché, maar dat zijn onze grootste fans. Ze zijn ongelóóflijk trots. Onze vader heeft de voorstelling wel twintig keer gezien en we hebben hem echt moeten uitleggen dat het vervelend voor ons is als hij iedere keer alleen een staande ovatie geeft. In het midden van de zaal!” 

 

 

Bron: Janjpieterse.nl

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-06-13

GhentStreetStyle - Mich

24 januari 2013 

Mich-Walschaerts-kommil-foo-streetstyle01-portret.jpg

Mich-Walschaerts-kommil-foo-streetstyle02.jpg

Mich-Walschaerts-kommil-foo-streetstyle03-schoenen.jpg

Van de site: http://ghentstreetstyle.com/

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Mich Walschaerts - HAZES

Cultuurkruis zorgt in het najaar voor een verrassende uitsmijter. Mich Walschaerts, de helft van het roemruchte Kommil Foo, gaat solo met een performance over het leven en werk van André Hazes. Wordt het een monoloog? Een theatervoorstelling? Bijlange niet ! Het wordt veel meer dan dat. Verwacht u aan een totaalspektakel met een mix van humor, muziek, theater en cabaret.

Mich in de huid van André … en omgekeerd. Spel, muziek, zang, dans, kapsel en salto's: Mich Walschaerts.

Wanneer: zaterdag 30 november 2013 om 20u00

Waar: CC De Mastbloem - Kruishoutem

 

Tickets: VVK € 15

Meer info op de website van CC De Mastbloem

Hazes_mich_2.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-13

BREKEN genomineerd voor Poelifinario 2013

Heuglijk nieuws op de Facebookpagina van Kommil Foo! De voorstelling BREKEN is genomineerd voor de POELIFINARIO 2013 (= meest indrukwekkende cabaret-voorstelling van het jaar in Nederland)! Lees hieronder het jury-rapport:

Kommil Foo: Breken


Twee mannen die elkaar zó goed aanvullen, dat moeten wel broers zijn. Kommil Foo stelt in deze indrukwekkend persoonlijke voorstelling een schijnbaar idiote vraag: hoe krijg je een volwassen man in een luciferdoosje? Het antwoord laat zich raden: door hem te Breken. Raf en Mich Walschaerts hebben krassen op hun ziel, die gedurende de voorstelling steeds zichtbaarder worden. Ze vertalen de pijn van verbroken liefde naar krachtige poëzie, sterke toneelbeelden en meeslepende muziek. Zoals altijd ligt de lach weer continu op de loer, maar die overstemt het drama nooit. Kommil Foo krijgt daardoor iets ongenaakbaars. De Vlamingen geven zich niet zomaar bloot, maar schrapen de huid van hun lichamen tot er bloed vloeit. Veel indruk maakt de monoloog van Raf: hij bekent vreemd te zijn gegaan en is er van overtuigd dat hij het aan zijn vrouw zal opbiechten. Hoe dichter hij bij huis komt, hoe groter de twijfel echter wordt. Uiteindelijk weet hij zichzelf ervan te overtuigen dat het beter is om niets te zeggen. Waar haalt hij het recht vandaan om zijn vrouw ongelukkig te maken? De tragiek zit niet alleen in de tekst, maar zeker ook in de macho voordracht, die Rafs kwetsbaarheid prachtig benadrukt.

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-06-13

Brief Feest 40 jaar CC en GC

Brief van Kommil Foo

 

Liefste,

 

Ik ben net vijfentwintig geworden.

Jij veertig.

Dju toch.

 

Herinner je je nog onze allereerste keer, begin jaren ‘ 90, ergens in Limburg?

Dat ik om te beginnen al verloren was gereden en een half uur te laat was.

Dat ik vervolgens niet binnengeraakte omdat de deur op slot was en ik niet wist dat ik langs 

achter moest komen en dat ik dan op den duur in het zwembad daarnaast ben gaan vragen 

waar ik moest zijn en dat ze mij dan naar de bibliotheek hebben gestuurd waardoor ik nog een 

half uur later was.

Man, ik stierf van de zenuwen. 

Ik kon amper een woord uitbrengen, ik stond al te zweten nog voor we begonnen waren.

En dan onze eerste keer.

Onwennig natuurlijk maar vooral fantastisch, hoewel… achteraf had ik toch het gevoel dat het 

veel te snel voorbij was en dat ik er te weinig bewust van had genoten.

Dat hebben we nadien dus ruimschoots gecompenseerd.

Jonge, jonge.

 

Gemiddeld een keer of vier per week?

Van aan de kust tot in de Vlaamse Ardennen, van in putteke Limburg tot in Bommerskonten, 

overal zagen wij elkaar. 

Een halve auto per jaar verslijt ik, uren per week in de file, veel te vaak weg van vrouw en kind 

en toch blijf ik komen. 

 

Altijd met evenveel goesting. 

Omdat het altijd zo anders is.

Ondertussen ken ik je van binnen en van buiten en je slaagt er nog altijd in om mij te verrassen.

Soms ben je zo strak als een afgetraind renpaard, soms ben je slordig als een slons, soms tot in 

de perfectie opgemaakt, soms op de rand van vettig maar meestal net dan supergezellig!

De ene keer ben je warm en verleidelijk en blijf ik veel te lang bij je hangen, de andere keer ben 

je zo koel en nors als een op hol geslagen frigo en weet ik niet hoe snel ik buiten moet geraken.

Geen twee keer ben je hetzelfde.

 

En ik weet het wel, ik ken mijn plaats, ik ben niet gek…ik ben maar 1 van de velen. 

1 van die velen waar je het mee doet. 

Daar leg ik me bij neer. Het zij zo.

Je bent simpelweg niet te weerstaan.

’t Is van moetes.

Ik kom. 

Voor dat ene moment.

Rond een uur of acht.

Als jij je van je mooiste kant laat zien en ik me van mijn beste.

Daarvoor dus.

Drie dikke kussen voor je verjaardag.

 

Kommil foo

 

 

PS: Straks kom ik naar je toe, in Leuven, drie dagen achter elkaar, jippie!

40jaar.jpg

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |