15-06-13

Interview met Kommil Foo van Jan Pieterse (2008)

Interview uit Haarlems Dagblad met Kommil Foo
Tekst: Jan Pieterse

De zaal in Zutphen is muisstil als de cabaretier tijdens de voorstelling Wolf langdurig door zijn verrekijker kijkt. Dan wordt de zorgvuldig opgebouwde spanning wreed verstoord door een dame in het publiek die luid roept: ,,Wat zie je dan?” De cabaretier laat zijn kijker zakken en zegt vermoeid: ,,Een reiger mevrouw.”

Na de voorstelling moeten de broers Raf en Mich Walschaerts van het Vlaamse duo Kommil Foo er een beetje om lachen: ,,Wat een gekke reactie! Het is de eerste keer dat we dit meemaken. Wij spelen een mengvorm van cabaret en toneel. Soms spreken we het publiek rechtstreeks aan, maar dat wordt afgewisseld met scènes. Die vrouw was niet gewend aan theatrale spanning.

Dat kun je je in Vlaanderen niet voorstellen. Het Nederlandse cabaret-publiek kan moeilijker omgaan met een stilte. Het wordt er zenuwachtig van. Maar hardop iets roepen, dan valt het allemaal in duigen.”

Kommil Foo won in 1992 het cabaretfestival Cameretten en in 2006 de Poelifinario, de prijs voor het beste theaterprogramma van 2005.
Terwijl Raf Walschaerts van kindbeen af wist wat hij wilde, was zijn jongere broer Mich minder zeker. ,,Ik heb lang niet geweten wat ik wilde en plots ben je al twintig jaar cabaretier. Daar heb ik rust in gevonden en ik ben heel tevreden met mijn toevallige keuze. Zo in het begin heb ik nog wel eens een frituur willen openen, maar daar ben ik snel van teruggekomen.”

Bij Raf lag dat anders. Die was vanaf zijn veertiende gedreven om te doen wat hij nu doet. ,,Ik speelde in een bandje, maar we woonden op het platteland en dachten er niet aan dat zoiets je beroep kon worden. Een acteurs-opleiding volgen? Nooit van gehoord!

Alles veranderde toen ik ging studeren. Ik ging in kroegjes spelen, maar was ook geïnteresseerd in toneel. Aan cabaret dacht ik nog niet.
Dat kwam pas later toen ik Freek de Jonge zag. Bovendien leerde ik Bram Vermeulen kennen omdat die naast me woonde in Gent. Maar toch, waarom we cabaret zijn gaan maken weet ik niet.”

Ook Mich moet het waarom van de keuze voor het genre schuldig blijven. ,,Het allereerste wat we ooit maakten, lijkt wel veel op wat we nu doen: vreemde liedjes, een soort conference en visuele dingen. De mengvorm die we nu nog gebruiken. Maar inderdaad, waar dat dan vandaan kwam? Geen idee!”

In de voorstellingen van Kommil Foo worden in scènes en liedjes hele verhalen verteld, zoals we dat kennen van singer-songwriters uit het het popcircuit. “Onze vorm van cabaret is meer beïnvloed door Bob Dylan en Bruce Springsteen dan door cabaretiers. In die songs wordt in vijf minuten een heel leven verteld. Vaak lijken dat maatschappelijk betrokken toneelstukjes. En engagement zit er bij ons ook altijd wel in.

Maar op een bepaalde manier: als we het over Israël en de Palestijnen hebben eindigt dat met een grap over Vlamingen en Walen. We werken naar een grap toe, maar proberen onderweg iets te vertellen. Dan krijg je een iets minder vrijblijvende voorstelling. Nee, geen boodschap, we laten zien waar wij mee worstelen, zoals ieder mens. Dat is de spiegel, kijk er maar in. Echt cabaret dus, maar niet zo uitgesproken als vaak in Nederland.”

Misschien ligt de oorzaak van hun keuze voor cabaret wel dichterbij dan ze denken. ,,Onze ouders waren trouwe volgelingen van Toon Hermans en Herman van Veen,” bedenkt Raf zich. ,,Daar gingen ze naar kijken in de schouwburg in Antwerpen. Dat is hetzelfde theater waar wij nu weken achter elkaar spelen. Voor mijn ouders blijft dat raar. Als ze in de zaal zitten, denken ze nog steeds dat Toon of Herman gaat opkomen.”

Op de vraag of hun ouders de succesvolle broers op de voet volgen, reageren ze met een gulle lach: ,,Het is een cliché, maar dat zijn onze grootste fans. Ze zijn ongelóóflijk trots. Onze vader heeft de voorstelling wel twintig keer gezien en we hebben hem echt moeten uitleggen dat het vervelend voor ons is als hij iedere keer alleen een staande ovatie geeft. In het midden van de zaal!” 

 

 

Bron: Janjpieterse.nl

Gepost door Catherine K | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.